Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Έλληνας τουρίστας, το πιο σύντομο ανέκδοτο στην Αλβανία, του Γ.Μακριδάκη



Σχεδόν κάθε μέρα εδώ και δυόμισι χρόνια που είμαι στο χωριό, βλέπω τον Γιάννη, έναν Αλβανό εργάτη, να δουλεύει, πότε στα χωράφια, πότε στις οικοδομές. Σκαρφαλώνει πάνω στις ελιές και κλαδεύει, καθαρίζει χωράφια, χτίζει ντουβάρια, κουβαλάει μπετά, όλα τα κάνει για το μεροκάματο, κι έτσι, με τον ιδρώτα του έχει καταφέρει αυτά τα δεκαπέντε περίπου χρόνια που ζει εδώ, να αγοράσει ένα σπίτι και να ζει άνετα με την οικογένειά του.
Έχουμε μιλήσει πολλές φορές στα πεταχτά αλλά σήμερα έτυχε να έχουμε περισσότερη ώρα στη διάθεσή μας. Τον ρώτησα πώς πάνε τα μεροκάματα τώρα με αυτή την κατάσταση και μου είπε πως δεν υπάρχουνε πια δουλειές και πως σκέφτεται να φύγει, να πουλήσει το σπίτι και να πάει πίσω στην Αλβανία μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Εκεί έχει δουλειές τώρα, μου είπε, άσε που μπορώ να δουλέψω και σε σχολείο, καθηγητής είμαι, χημικός.
Γούρλωσα τα μάτια μου. Αυτοί είναι άνθρωποι, σκέφτηκα ακόμα μια φορά. Σπουδαγμένος αλλά ταπεινός και δουλευταράς, όλα ξέρει να τα κάνει με τα χέρια του και τίποτα δεν τον φοβίζει απάνω στη δουλειά.
Όση ώρα τα σκεφτόμουνα αυτά, εκείνος μιλούσε. Δούλευα και το 95-96 σε ένα σχολείο, πρωτοδιόριστος ήμουνα σε ένα χωριό αλλά παραιτήθηκα κι έφυγα, ήρθα εδώ.
Γιατί παραιτήθηκες ρε Γιάννη;
Αφοπλιστική η απάντησή του: Γιατί έπαιρνα 90 (ενενήντα) ευρώ το μήνα.
Και δεν σου φτάνανε; Πόσα ήθελε τότε ένας άνθρωπος για να ζήσει; Ούτε για να βάζω βενζίνη να πηγαίνω στο σχολείο μου δεν φτάνανε. Και να φανταστείς ότι εγώ έπαιρνα 90 ευρώ διότι ήτανε και ένα επίδομα για τα  οδοιπορικά μου μέσα. Οι άλλοι παίρνανε πιο λίγα.
Ακόμα πιο πολύ γούρλωσαν τα μάτια μου. Και πόσα χρειαζόταν ρε Γιάννη ένας άνθρωπος για να ζήσει τότε; Καμιά 300αριά ευρώ, μου απάντησε. Τώρα χρειάζεται 600, έχει ακριβύνει η ζωή στην Αλβανία. Αλλά ο μισθός του καθηγητή είναι 250 το μήνα.
Είπα να μην τον απασχολώ άλλο από τη δουλειά του με τις ερωτήσεις μου. Είχε και κουβάλημα ντενεκέ με μπετό ο άνθρωπος, κι εγώ στεκόμουνα μες στα πόδια του σαν αδαής τουρίστας που ένιωθε τη μια έκπληξη μετά την άλλην. Εξάλλου την είχα αποκτήσει σαφέστατα την εικόνα του μέλλοντός μας, δεν χρειαζόμουν άλλη πληροφόρηση.
Έχετε μήπως καμιά αμφιβολία για το πού θα φτάσουν οι μισθοί στην Ελλάδα;
Έχετε μήπως καμιά αμφιβολία για το τι θα απογίνουν όσοι νεοέλληνες δεν έμαθαν ποτέ τους να δουλεύουν, παρά να κάθονται σε γραφεία;
Έχετε καμιά αμφιβολία ότι σε πολύ λίγο χρόνο από σήμερα, οι Αλβανοί θα λένε το πιο σύντομο ανέκδοτο στη χώρα τους, το “Έλληνας τουρίστας”;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου