Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ψάχνοντας στα σκουπίδια για μια αξιοπρεπή διαβίωση



                                                     Φωτογραφία από το Reuters
Με ένα κόκκινο σκούφο και ένα τρίκυκλο ο 56χρονος Δημήτρης τριγυρνά στα πλούσια προάστια της Αθήνας ψάχνοντας ανάμεσα σε σκουπίδια για αξιοποιήσιμα υλικά.To Reuters δημοσιεύει την ιστορία του άνεργου οικοδόμου πατέρα δύο παιδιών που αποφάσισε με πρώτη ύλη "πολύτιμα σκουπίδια" να παλέψει για την επιβίωσή του, αλλά και της οικογένειάς του στην Ελλάδα της κρίσης . “Στην αρχή ντρεπόμουν, αλλά τι να κάνεις όταν δεν έχει δουλειά;”, δηλώνει ο Δημήτρης στο διεθνές πρακτορείο ειδήσεων.

“Ο Δημήτρης εργάστηκε σε εργοτάξια για 42 χρόνια πριν χάσει τη δουλειά του. Σήμερα αναζητά τη λύση εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης στην Ελλάδας εδώ και δεκαετίες”, σχολιάζει το Reuters.

“Στην αρχή φορούσα κουκούλα και κασκόλ για να μην φαίνεται το πρόσωπό μου,
δεν ήθελα να με αναγνωρίζουν. Ντρεπόμουν”, δηλώνει ζητώντας να μη δημοσιοποιηθεί το όνομά του, λόγω του ημιπαράνομου καθεστώτος διακίνησης των υλικών που εντοπίζονται στα σκουπίδια.. “Στην αρχή ήταν δύσκολο, αλλά μπήκα στο πνεύμα. Τι άλλο μπορείς να κάνεις όταν δεν έχεις δουλειά;”, προσθέτει.

Σχεδόν το 50% των εργαζομένων στον κατασκευαστικό τομέα έχουν χάσει τις δουλειές τους από το 2007, καθώς οι οικοδομές έχουν καταρρεύσει εν μέσω κρίσης και το ποσοστό των υπερχρεωμένων ανέργων στην Ελλάδα είναι το υψηλότερο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως αναφέρει το Reuters, σε αντίθεση με τους μετανάστες που αναζητούν μέταλλα, πλαστικό και χαρτί, στους κάδους υποβαθμισμένων περιοχών με καρότσια σούπερ μάρκετ, ο Δημήτρης αναζητά το “εμπόρευμά του” σε πιο πλούσιες γειτονιές, ενώ ψάχνει και για περισσότερο "πολύτιμα σκουπίδια". Οι έκπληκτοι περίοικοι πολλές φορές τον καλούν για να του δώσουν τα υλικά που αναζητά”, ώστε να μην ψάχνει σε κάδους.

Αν και είναι κοινό μυστικό πως τα χρήματα που βγάζει από το εμπόριο των υλικών που βρίσκει στα σκουπίδια σπάνια δηλώνονται, ο ίδιος δηλώνει στο Reuters πως ποτέ δεν είχε μπλεξίματα με την αστυνομία, η οποία, όπως σημειώνει, αντίθετα κυνηγά και συλλαμβάνει τους μετανάστες που κάνουν την ίδια δουλειά. “Το να είσαι Έλληνας είναι ένα πλεονέκτημα”, τονίζει.

Ο Δημήτρης παραδίδει τα “πολύτιμα ευρήματά του” σε αποθήκες υλικών στην εργατική συνοικία που μένει. Εκεί γίνεται η διαλογή, το ζύγισμα και η αγορά. Μπορεί να βγάλει από 10 ευρώ έως και 200 ευρώ μέσα σε μία ημέρα. Όπως αναφέρεται, τα χρήματα που βγάζει είναι αρκετά για το παρόν, όπως ο Δημήτρης ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών του.

Ο γιός του είναι 26 χρονών άνεργος, ενώ η κόρη του σύντομα θα τελειώσει το λύκειο. Τα δύο του παιδιά αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα όπως και οι υπόλοιποι νέοι στην Ελλάδας καθώς πλέον είναι πολύ δύσκολο να βρουν δουλειά.

“Κάποιοι ίσως θα μπορούσαν να ασχοληθούν με τη συλλογή απορριμάτων, παρά το στίγμα”, αναφέρει. “Οι άνθρωποι γελούν αλλά μπορούν να κάνουν μια αξιοπρεπή ζωή χρησιμοποιώντας τα σκουπίδια. Χάσαμε την αξιοπρέπειά μας κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά τουλάχιστον μπορούμε ακόμα να προσπαθήσουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς”. 

Σχόλιο: η περίπτωση του Δημήτρη, αλλά και των μεταναστών «ανακυκλωτών» σκουπιδιών αποδεικνύει ότι από τη μια τα «σκουπίδια» δεν είναι στην ουσία σκουπίδια αλλά περιέχουν χρήσιμα υλικά που μπορούμε να «εξορύξουμε» από αυτά, και από την άλλη ότι η ανακύκλωση και η ανάκτηση υλικών από αυτά είναι ένας κλάδος της κοινωνικής οικονομίας που μπορεί να δημιουργήσει αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας. Αν η απαραίτητη για αυτό  εργασία οργανωθεί στη βάση συνεργατικών κοινωνικών επιχειρήσεων δε θα αντιμετωπίζεται σαν «αναξιοπρεπής», αλλά αντίθετα σαν κοινωνικά χρήσιμη εργασία!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου