Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Προς μία Αστική Οικοκοινότητα



Αστική Οικοκοινότητα; Πως είναι δυνατόν; Η έννοια του Αστικού και η έννοια του Οικολογικού δεν είναι εξ' ορισμού αντίθετες;
Σε αυτή την παρουσίαση θα δείξουμε ότι αυτές οι, φαινομενικά, αντιφατικές έννοιες συνδυάζονται άριστα μεταξύ τους. Οι τεχνολογικές λύσεις που παρουσιάζονται εδώ, όπως και οι ιδέες για οργανωτικές δομές και δράσεις, μπορούν φυσικά να εφαρμοστούν και αποσπασματικά, αλλά πιστεύω ότι η σύνθεσή τους σε ένα συνολικό μοντέλο είναι πολύ ισχυρότερη.
ΓΙΑΤΙ
Είναι πλέον φανερό ότι ο δυτικός κόσμος, όπως τον ξέραμε ως τώρα, καταρρέει.
Εκατομμύρια άνεργοι, δεκάδες χιλιάδες νεοάστεγοι, περικοπές επιδομάτων υγείας και πρόνοιας, απολύσεις γιατρών και εκπαιδευτικών, κλεισίματα νοσοκομείων και σχολείων, αβέβαιη ως ανύπαρκτη σύνταξη για τους περισσότερους από μας, οικολογική κατάρρευση, είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ήδη και δυστυχώς φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσουμε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σύντομα.
Συγκρίνεται συχνά η εποχή μας με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του '30. Σωστά κατά ένα μέρος, λόγω της χρηματοπιστωτικής "κρίσης", λάθος κατά ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος. Η μεγάλη διαφορά του τότε με το τώρα, είναι η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ και η ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ που έχουμε αποκτήσει.
Η πρόταση, συνοπτικά
Αφού το κοινωνικό κράτος διαλύθηκε, ας διαμαρτυρόμαστε, αλλά, κυρίως, ας δημιουργήσουμε ΕΜΕΙΣ, σαν παρέες, σαν γειτονιές, σαν ομάδες κοινού ιδεολογικού προσανατολισμού, σαν κοινωνία τελικά, δικές μας, ανεξάρτητες από το κράτος, παράλληλες αυτοδιαχειριζόμενες δομές.

ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ
Επανατοπικοποίηση, σε αντίθεση με την παγκοσμιοποίηση, η οποία είδαμε ότι παράγει μιζέρια και θάνατο για τους πολλούς και ταυτόχρονα πρωτοφανή συσσώρευση πλούτου για τους ελαχιστότατους.

Να δημιουργήσουμε κοινότητες 5, 10, 20, 50 ανθρώπων, με κοινόχρηστους χώρους, στην πόλη ή/και στην επαρχία, που να είναι, όσο είναι δυνατόν, ανεξάρτητες από την ύπαρξη ή μη ύπαρξη του χρήματος ΚΑΙ του πετρέλαιου.
  • Να παράγουμε σαν κοινότητα τα τρόφιμα που χρειαζόμαστε (Στην πόλη; Και όμως γίνεται!).
  • Να παράγουμε σαν κοινότητα την ενέργεια που χρειαζόμαστε.
  • Να δημιουργήσουμε κοινοτικές - συνεργατικές δομές για τις συναλλαγές μέσα στην κοινότητα αλλά και γύρω από αυτήν, συστήματα ανταλλαγών, τράπεζες χρόνου και ελεύθερα από τράπεζες και τόκους τοπικά συμπληρωματικά νομίσματα..
  • Να δημιουργήσουμε συνεργατικές επιχειρήσεις, όπου η "υπεραξία" δε θα συσσωρεύεται στις τσέπες λίγων, αλλά θα επιστρέφει στην κοινότητα.
  • Να φροντίσουμε τους μεγάλους σε ηλικία και να δώσουμε καλύτερη εκπαίδευση στα παιδιά μας.
  • Να διδάξουμε ο ένας στον άλλο τις δεξιότητές μας και να τις αναπτύξουμε παραπέρα.
  • Να παράγουμε πολιτισμό.
  • Να αναπτύσουμε και να προωθούμε και να χρησιμοποιούμε μόνο ανοιχτά συστήματα, χωρίς εταιρικές πατέντες.
Να είμαστε μαζί και όχι απομονωμένοι, στους καναπέδες μας οι τυχεροί, στο δρόμο οι άτυχοι.
Με λίγα λόγια, ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, ΤΩΡΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ, ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΟΒΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αν δε σας ενοχλεί η λέξη σε μία τέτοια συζήτηση.
Για μια Νέα Οικονομία, προσανατολισμένη στον Άνθρωπο και στη Γη.
Για μια Οικονομία της Ευτυχίας και όχι του Προϊόντος.

Μπορούν να γίνουν τέτοιες κινήσεις; Νομίζω ότι, αν δε γίνουν, θα περάσουμε πολύ άσχημες καταστάσεις.
Ουτοπία; Ίσως. Αν έχετε όμως λίγη υπομονή, ρίξτε μια ματιά και σχολιάστε στις παρακάτω σελίδες.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου