Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Μια εικόνα σοκάρισε τη Νέα Υόρκη...

Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ

ΝΕΑ 21-11-11

Μια εικόνα σοκάρισε τη Νέα Υόρκη πιο πολύ τις τελευταίες μέρες που πλήθη
καταλαμβάνουν και ανακαταλαμβάνουν τη Γουόλ Στριτ. Ηταν εκείνη ακριβώς η
εικόνα που οι Αρχές φρόντισαν να μη δημοσιευθεί, απαγορεύοντας στους
δημοσιογράφους που βρίσκονταν εκεί να τραβήξουν φωτογραφίες. Επειδή θα έδειχνε
αστυνομικούς και δημοτικούς υπαλλήλους να κάνουν έφοδο στη μεγάλη υπαίθρια
βιβλιοθήκη των διαδηλωτών, να αρπάζουν τα βιβλία τους και να τα φορτώνουν
σε σκουπιδιάρικα του δήμου. Τα βιβλία τους.

Ποιος καταστρέφει σήμερα βιβλία; Ζούμε άραγε στο «Φαρενάιτ 451» του Ρέι
Μπράντμπερι; Μιλάμε για τουλάχιστον 5.000 βιβλία. Βιβλία πολιτικά, βιβλία
ποιητικά, βιβλία σπάνια, βιβλία αγαπημένα των ανθρώπων που εδώ και δύο
μήνες πολιορκούσαν τη Γουόλ Στριτ και τα μοιράζονταν μεταξύ τους. Ακόμη και
σε αυτή την ψηφιακή εποχή που ζούμε, όπου οι κινήσεις των ανθρώπων
ενορχηστρώνονται διαδικτυακά, η σχέση του ανθρώπου με τα βιβλία δεν παύει
να είναι ξεχωριστή. Οταν έγινε γνωστός αυτός ο βανδαλισμός, το Τουίτερ
άναψε από οργή. Και ο δήμαρχος της πόλης αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση
στην οποία έλεγε πως τα βιβλία των διαδηλωτών φυλάσσονται σε μια αποθήκη
και πως θα επιστραφούν σε αυτούς αν καθίσουν φρόνιμοι. Μια κατάσταση
ομηρείας, δηλαδή, τόσο για τους διαδηλωτές όσο και για τα βιβλία τους. «Εδώ
τα έχουμε και θα σας τα παραδώσουμε, αν μας παραδώσετε και εσείς το μέλλον
σας. Μπορείτε να το πετάξετε στον κοντινότερο κάδο σκουπιδιών, σε μια γωνιά
της Γουόλ Στριτ».
Η ομηρεία των βιβλίων αποκαλύπτει πώς αστυνομεύεται σήμερα ο
πολιτισμός μας:πολύ πιο ύπουλα και δόλια από την εποχή που τα έκαιγαν
στις πλατείες.
Παντού στις χώρες όπου η λιτότητα χρησιμεύει για να χρηματοδοτούνται οι
πλούσιοι, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα βιβλία τοποθετούνται στο
ακριβότερο «ράφι», εκεί που δεν μπορούν να τα φτάσουν οι απλοί άνθρωποι.
Στη Βρετανία, η λιτότητα βάζει λουκέτο ακόμη και στις βιβλιοθήκες. Οχι, δεν
καίνε τα βιβλία. Απλώς τα βάζουν σε ένα ράφι τόσο ψηλό, όπου λίγοι μονάχα
μπορούν να τα φτάσουν. Τα κρατούν ως ομήρους. Εξι ώρες προτού διαλυθεί από
τους αστυνομικούς ο καταυλισμός των διαδηλωτών στη Γουόλ Στριτ, η
δημοσιογράφος Λόρι Πένι του περιοδικού «Νιου Στέιτσμαν» είχε πάει εκεί και
είχε δανειστεί ένα βιβλίο. Ετσι, άθελά της έσωσε από τα σκουπιδιάρικα το
«Πού πηγαίνουμε από εδώ και πέρα;».

Γράφει σε αυτό ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Θα έρθει μια μέρα που οι άνθρωποι
δεν θα χτυπιούνται και δεν θα ληστεύονται καθώς θα κάνουν το ταξίδι της
ζωής τους. Η αληθινή κατανόηση είναι κάτι περισσότερο από το να πετάει
κανείς ένα κέρμα σε έναν ζητιάνο. Είναι αυτή που αντιλαμβάνεται πως ένα
οικοδόμημα που γεννάει ζητιάνους πρέπει να αλλάξει. Μια αληθινή επανάσταση
στις αξίες μας δεν θα αντέχει πια να βλέπει τη χτυπητή αντίθεση ανάμεσα στη
φτώχεια και τον πλούτο».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου