Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής

(μέρος 1ο): (παγιδευμένοι στην ευμάρεια)

Περιβαλλόμαστε από μια τεχνολογία που είναι απροσπέλαστη και ανεξήγητη για τον περισσότερο κόσμο. Τα περισσότερα αντικείμενα αποτελούν κλειστά κουτιά τα οποία κάνουν μια δουλειά, που όμως για τον τρόπο λειτουργίας τους γνωρίζουμε ελάχιστα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γνωρίζουμε την αρχή λειτουργίας τους. Ακόμα κι ένα ψυγείο, μια τεχνολογία των αρχών του 20ού αιώνα, είναι ένα μηχάνημα για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αποκλείσουν πως λειτουργεί με 2 νάνους που μεταφέρουν παγάκια από το ένα σημείο στο άλλο. Κι αν όλοι θα γέλαγαν με αυτή την πρόταση, είναι επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχουν νάνοι. Όχι επειδή έχουν ανοίξει το ψυγείο τους για να δουν πώς λειτουργεί.

Με όλα αυτά δεν θέλω να τα χώσω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν με ποιο τρόπο λειτουργεί ο τεχνολογικός κόσμος που τους περιβάλλει. Ίσα ίσα θεωρώ πως αυτή η άγνοιά τους δεν είναι εντελώς τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κοινωνίες μας. Γεμάτες ειδικούς διαμεσολαβητές. Και αυτό μας κάνει αδύναμους.
Οι τεχνοπάπες
Είμαστε αναγκασμένοι κάθε φορά που κάτι χαλάει από τον τεχνολογικό μας κόσμο να απευθυνόμαστε σε κάποιους ειδικούς για να το φτιάξουν. Και όλο και περισσότερο αυτοί οι ειδικοί δεν αποτελούν μέλη ή συντεχνίες της κοινωνίας όπως συνέβαινε παλιά, αλλά τεράστιες απρόσωπες υπερεθνικές εταιρίες. Συχνά είμαστε στο έλεος μια εταιρίας γιατί έχει φροντίσει έτσι ώστε ένα συγκεκριμένο ανταλλακτικό να είναι αταίριαστο με όλα τα άλλα που κυκλοφορούν. Τα μελάνια των εκτυπωτών και οι φορτιστές των κινητών είναι παραδείγματα που όλοι έχουν ζήσει. Και για τους δεύτερους χρειάστηκε ολόκληρη δεκαετής παρέμβαση της κομισιόν για να πεισθούν οι εταιρίες να “συμμορφωθούν” σε δυο τρία USB πρότυπα.
Επίσης είμαστε εκπαιδευμένοι από τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά να προτιμούμε συνήθως να πετάξουμε το παλιό μηχάνημα για ένα “καινούργιο”. Αυτό συμβαίνει διότι προσφέρει μεγαλύτερα κέρδη σε αυτούς που πουλάνε τα μηχανήματα (και αυξάνει και το ΑΕΠ λολ). Αντί να αλλάξεις ένα μικρό ματζαφλαράκι, αναγκάζεσαι και αγοράζεις καινούργιο μηχάνημα γιατί “δεν αξίζει τον κόπο”. Ακόμα περισσότερο αυτή η διαδικασία έχει επεκταθεί και στο software. Ο αποκωδικοποιητής που αγοράσατε δύο χρόνια πιο πριν είναι “αδύνατο” να αποκωδικοποιήσει τα “καινούργια” φορμά. Δυστυχώς θα πρέπει να αγοράσετε καινούργιο με καινούργιο firmware.
Οι περισσότερες εταιρίες σε κλειδώνουν έξω από την τεχνολογία τους κι όχι μόνο γιατί αυτή είναι ακατανόητη. Η αλλεργία μου απέναντι σε εταιρίες όπως η Sony και η Apple αφορά περισσότερο αυτού του τύπου τη φιλοσοφία.
Τι μας λέει αυτό για τις δημοκρατίες μας? Πως σαν σε διήγημα του Philip K Dick μεταφέρουν όλο και περισσότερες από τις ελευθερίες τους σε διάφορους “ειδικούς” που βρίσκονται έξω από αυτές. Και πως ακόμα περισσότερο, σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια των συντεχνιών, η τάση είναι αυτοί οι ειδικοί να μην αποτελούν κάτι περισσότερο από εκπαιδευμένες μαϊμούδες που γνωρίζουν να επισκευάζουν ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο μιας πολύ συγκεκριμένης εταιρίας. Αυτό έχει ως στόχο φυσικά να μπορεί να προσληφθεί για τη δουλειά ακόμα κι ένας όχι πολύ σχετικός με το αντικείμενο, κάτι που διορθώνει το πρόβλημα που είχαν οι εταιρίες ολόκληρο το 19ο αιώνα με τους εξειδικευμένους τεχνίτες που απαιτούσαν καλύτερες πληρωμές. Αλλά ταυτόχρονα, αυτή η κίνηση απομακρύνει όλο και περισσότερο την τεχνική από τις κοινωνίες.
Κι αυτό ισχύει είτε μιλάμε για την οικονομία (προσλαμβάνουμε οίκους αξιολόγησης για να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε) είτε για την τεχνολογία μας. Και αυτή η σχέση πέρα από πολύ ακριβή οικονομικά, είναι πολύ ακριβή και πολιτικά.
Γι’ αυτό και η κουλτούρα του open source αποτελεί μια τόσο μεγάλη επανάσταση που απειλεί άμεσα αυτή την τεχνοκρατία των εταιριών, οι οποίες προσπαθούν λυσσασμένα εδώ και 15 χρόνια να περάσουν όλο και πιο αυστηρούς και παράλογους νόμους για την “πνευματική ιδιοκτησία”, προκειμένου να κρατήσουν την τεχνική ως καλά κρυμμένο μυστικό. Ειδικά αν σκεφτείτε πως η βάση της τεχνολογίας τους κάθε άλλο παρά μυστική είναι. Στην ουσία με τους νόμους περί “πνευματικής ιδιοκτησίας” προσπαθούν να είναι οι ίδιοι οι μονοπωλιακοί μεσολαβητές ανάμεσα σε μια ανοιχτή τεχνολογία (τις οθόνες υγρών κρυστάλλων πχ) και το ευρύ κοινό (αυτούς που αγοράζουν την οθόνη).
Αν θέλουμε να σώσουμε τις δημοκρατίες μας, θα πρέπει να αποφασίσουμε να εκδημοκρατίσουμε και τα μέσα που περιβάλλουν τις ζωές μας. Και για να το θέσω λίγο πιο μαρξιστικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα στο δυτικό κόσμο είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής που οι σοσιαλιστές του 19ου αιώνα δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν. Και μην πάει το μυαλό σας απαραίτητα σε τίποτα περίεργα εργαλεία. Ένα ταπεινό αυτοκίνητο είναι ένα μέσο παραγωγής που ένας αγρότης των αρχών του 20ού αιώνα θα σκότωνε για να αποκτήσει. Ας σκεφτούμε μόνο τι σημαίνει η φράση “μοτέρ ισχύος 70 ίππων”. Παρά λοιπόν το γεγονός πως μας ανήκει μια τόσο εκπληκτική δύναμη από άποψη μέσων παραγωγής, αυτά τα μέσα μας φαίνονται στην καλύτερη περίπτωση διακοσμητικά. Τόσο γιατί τα έχουμε αγοράσει σ’ ένα διαφορετικό πλαίσιο (το αυτοκίνητο είναι για να μπλοκάρουμε στην κίνηση προσπαθώντας να πάμε στη δουλειά των 800ευρώ), όσο και γιατί από τον τρόπο που έχουν διαμορφωθεί τη στιγμή της πώλησης δεν είναι πολύ χρήσιμα (πχ τα αυτοκίνητα δεν έχουν κοτσαδόρο).
Για το πρώτο χρειάζεται απλά μια μεταβολή του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Είναι δηλαδή μια νοητική διαδικασία. Το δεύτερο όμως είναι κάτι πολύ πιο απτό. Ο λόγος που το αυτοκίνητο δεν είναι ένα μικρό φορτηγό ονομάζεται πχ κοτσαδόρος. Και μπορεί οι κοτσαδόροι να είναι ένα αρκετά συνηθισμένο εξάρτημα, το ίδιο όμως δεν ισχύει για πολλά άλλα πράγματα. Ο πρώτος υπολογιστής που αγοράσατε το 2000 και σήμερα δεν θα του ρίχνατε δεύτερη ματιά, έχει αρκετή ισχύ για να κινήσει με ακρίβεια τα μηχανήματα ενός ολόκληρου μικρού εργοστασίου, φτάνει να του βάλετε το σωστό πρόγραμμα και τις σωστές συνδέσεις. Το παλιό σας πρίντερ θα μπορούσε να τυπώνει ακόμα χιλιάδες σελίδες, αλλάζοντας 3 απλά γραναζάκια που πουθενά δεν θα βρείτε. Το όνειρο κάθε επαναστάτη του 19ου αιώνα (να τυπώσει ένα φυλλάδιο σε 5.000 αντίτυπα) βρίσκεται αραχνιασμένο στην αποθήκη σας, αν δεν το έχετε ήδη “ανακυκλώσει”, με λίγα λόγια πετάξει μακριά σας, χωρίς να σκέφτεστε την αξία που πετάτε.
Αυτός είναι ένας ακόμα βασικός λόγος που είναι αστείο να μιλάμε για προλετάριους στις αρχές του 21ου αιώνα (στη δύση πάντα). Άνθρωποι που δεν έχουν παρά μόνο τη δυνατότητα να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη, αλλά είναι ιδιοκτήτες (πραγματικοί ή δυνητικοί) ισχύος μερικών εκατοντάδων ίππων? Κάτι λάθος υπάρχει σε όλο αυτό.

http://www.istrilatis.blogspot.com/2011/12/1.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου