Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Ένα παράδειγμα κοινωνικοποίησης της ενέργειας από τη Γερμανία: "Οι αντάρτες του ηλ. Ρεύματος"


Ενώ στην Ελλάδα αναπτύσσεται "αντάρτικο" ενάντια στους λογαριασμούς ηλεκτρικού της ΔΕΗ, στη Γερμανία έχει από καιρό αναπτυχθεί "αντάρτικο" στην παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος.
Το Schönau ήταν η αρχή: Η κωμόπολη Schönau(κρατίδιο Βάδης Βυτεμβέργης), με 2.500 κατοίκους, απέκτησε ιδιαίτερη φήμη πανγερμανικά στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, όταν μία Πρωτοβουλία Πολιτών (δημιούργημα του αντιπυρηνικού κινήματος στη Γερμανία μετά την καταστροφή του Τσέρνομπιλ), με το ΄΄ιστορικό΄΄ πλέον όνομα ΄΄Ηλεκτραντάρτες του Schönau´´ (´´Schönauer Stromrebellen´´), με ανεξάντλητη επιμονή και αστείρευτη πολιτική δεξιότητα απέναντι στις μεγάλες αντιστάσεις των ενεργειακών μονοπωλίων της Γερμανίας, ίδρυσε μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία (την EWS) και συγκέντρωσε χρήματα με τη συμμετοχή πολιτών από όλη τη Γερμανία που έγιναν μέλη της εταιρείας, η οποία εταιρεία αγόρασε τελικά το τοπικό ηλεκτρικό δίκτυο !
Για να φθάσουν στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα, οι ´´Schönauer Stromrebellen´´ είχαν προηγουμένως πραγματοποιήσει με επιτυχία δύο τοπικά δημοψηφίσματα (το 1991 και το 1996) και μία πανγερμανική καμπάνια συμμετοχής ενδιαφερομένων και συλλογής των απαραίτητων χρημάτων ( Μαζεύτηκαν τότε 2.000.000 μάρκα ή 1.000.000 € ).
Η εταιρεία έχει 750 συν-εταίρους και στο ενημερωτικό φυλλάδιό της αναφέρεται μεταξύ άλλων : «Στόχος της εταιρείας EWS δεν είναι η άνευ όρων μεγιστοποίηση του κέρδους, αλλά η υλοποίηση ενός οικολογικού και οικονομικά αποτελεσματικού ενεργειακού εγχειρήματος». Δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυσή της, η EWS είχε γίνει η πρώτη επιχείρηση σε όλη τη Γερμανία, η οποία εφοδίαζε τους πελάτες της –χωρίς καμία εξαίρεση- εξ ολοκλήρου με ρεύμα μη προερχόμενο από πυρηνικά εργοστάσια. Σήμερα η EWS έχει ως πελάτες 83.000 νοικοκυριά, βιοτεχνίες και βιομηχανίες, τους οποίους τροφοδοτεί με ηλεκτρική ενέργεια παραγόμενη από μονάδες αξιοποίησης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) ! Μερικές από αυτές τις μονάδες είναι ιδιοκτησία της ίδιας της EWS.
Στο μεταξύ, οι ´´Schönauer Stromrebellen´´ έχουν θέσει ένα νέο στόχο, που είναι όμως μερικές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερος από τον αρχικό. Μαζί με 50 δημοτικές επιχειρήσεις δημιουργούν ρήγμα στην εξουσία των ενεργειακών μονοπωλίων και αγόρασαν μια θυγατρική της Ε.ΟΝ(μιας από τα 4 μεγάλα ενεργειακά μονοπώλια στη χώρα), την εταιρεία με την επωνυμία ´´Thüga´´.
Στην περίπτωση αυτή δεν έχουμε μία δημοτική επιχείρηση, αλλά μία επιχείρηση που δημιουργήθηκε ΄΄απ΄τα κάτω΄΄, με τη συμμετοχή δημοτών (δηλ. μία κοινωνική επιχείρηση/μία εταιρεία με κοινωνική βάση ), η οποία ΄΄έγραψε΄΄ αλλά και ΄΄εξακολουθεί να γράφει ιστορία΄΄ !
Το παράδειγμά της ακολουθούν και άλλες- πολυάριθμες πλέον- τέτοιες εταιρείες λαϊκής βάσης, που με σύμπραξη με δημοτικές και διαδημοτικές επιχειρήσεις αναλαμβάνουν τον ενεργειακό εφοδιασμό των δήμων με αιχμή τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτές έπαιξαν και μεγάλο ρόλο για να αναγκασθεί η γερμανική κυβέρνηση να αποφασίσει και την "έξοδο" από την πυρηνική ενέργεια μέχρι το 2022. ΄

Ένα παράδειγμα δημοτικοποίησης της ενέργειας:

Η πόλη Bergkamen (κρατίδιο Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας).
Μέχρι το 1994 η πόλη εφοδιαζόταν αποκλειστικά από ιδιωτικές εταιρείες. Το 1995 η πόλη του Bergkamen μαζί με τους δύο γειτονικούς δήμους Kamen και Bönen ίδρυσαν τη διαδημοτική επιχείρηση „GSW – Gemeinschaftsstadtwerke Kamen – Bönen – Bergkamen GmbH“. Με αυτό τον τρόπο δόθηκε η δυνατότητα να δημοτικοποιηθεί ο εφοδιασμός σε ηλεκτρική ενέργεια και φυσικό αέριο. Έτσι:
 Το 1996 αγοράσθηκε το δίκτυο διανομής ρεύματος και ο φωτισμός των δρόμων και αναλήφθηκε ο εφοδιασμός με ηλεκτρικό ρεύμα.
 Το 1999 ακολούθησε η αγορά των δικτύων παροχής αερίου και η ανάληψη του εφοδιασμού με αέριο.
 Το 2003 αναλήφθηκε ο εφοδιασμός της τηλεθέρμανσης μετά την αγορά του αντίστοιχου δικτύου..
 Αν θα δημοτικοποιηθεί επίσης η υδροδότηση θα εξαρτηθεί από το αν θα γίνει βιώσιμη, πράγμα που εξετάζεται.
Από το 1995 δημοτικοποιήθηκαν οι εγκαταστάσεις ελεύθερου χρόνου (ανοικτές και κλειστές πισίνες, παγοδρόμιο).
Ένας νέος επιχειρηματικός δημοτικός κλάδος δημιουργήθηκε το 1999 με την είσοδο στις υπηρεσίες τηλεφώνου και ίντερνετ, ιδρύοντας τη διαδημοτική επιχείρηση HeliNET σαν διαχειριστή του δικτύου τηλεφωνίας και παροχής αντίστοιχων υπηρεσιών και την GSWcom σαν επιχείρηση Front-Office. Μετά από 5 χρόνια λειτουργίας άρχισαν να έχουν και κέρδη για τους δήμους.
Η συμμετοχή στην αγορά και παραγωγή ενέργειας ακολούθησε μετά το 1998 με την συνίδρυση της επιχείρησης ehw (Energiehandelsgesellschaft West), μαζί με 8 άλλες δημοτικές επιχειρήσεις. Το 2007 εξελίχθηκε στην GSW (Gas Strom West).
Για την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος, η GSW προσφέρει εκτός από οικο-ρεύμα και προγράμματα χρήσης ηλιακής ενέργειας από τους πολίτες καθώς και προγράμματα χρήσης φυσικού αερίου στα αυτοκίνητα.
Παράλληλα από το 2001 η GSW με τους συμμετέχοντες δήμους προσφέρουν Contracting-Μοντέλα για εγκαταστάσεις θέρμανσης σε δημόσια κτίρια, ενώ από το 2004 άρχισε το πρόγραμμα «ηλιακές στέγες για αστικά κτίρια»( Solardächer auf städtischen Gebäuden), με προς το παρόν παραγωγή 120.000 κιλοβατωρών το χρόνο.
Με προς το παρόν 174 εργαζόμενους και 15 μαθητευόμενους, με 4,1 εκατομμύρια Ευρώ για μισθούς και 11 εκατομμύρια Ευρώ για παραγγελίες στη τοπική οικονομία (δεδομένα 2007), η GSW αναδεικνύεται μεταξύ των σημαντικότερων επιχειρήσεων στη περιοχή. Ταυτόχρονα εξασφαλίζει και πόρους για την πόλη (2,3 εκατομμύρια Ευρώ π.χ. για το 2007).
Η περίπτωση της πόλης Bergkamen αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι για να είναι επιτυχής η δημοτικοποίηση της ενέργειας και των άλλων υπηρεσιών χρειάζεται να ικανοποιηθούν δύο βασικοί παράγοντες: 1) πολιτική βούληση και πολιτική πρακτική των πολιτών-δημοτών 2) βελτιστοποίηση των τεχνολογιών και οικολογικοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου