Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

ΜΕ ΕΝΕΣΕΙΣ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΗ ΚΡΙΣΗ

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΜΟΝΟ ΘΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ
Η παγκόσμια οικονομική κρίση ξεκίνησε το 2008 σαν χρηματοπιστωτική με πτώχευση τραπεζών. Οι κυβερνήσεις, με τη λογική ότι οι τράπεζες που κινδύνευαν ήταν «πολύ μεγάλες για να πέσουν», έδωσαν μεγάλες κρατικές εγγυήσεις και δόσεις χρήματος για να εξασφαλίσουν τη ρευστότητά τους. Με αυτό τον τρόπο μετέτρεψαν τη κρίση σε δημοσιονομική λόγω των κρατικών χρεών. Στη συνέχεια η κρίση έγινε κοινωνική-καλέσθηκαν οι κοινωνίες και οι πολίτες να πληρώσουν- και πολιτική, αφού άλλαξαν αρκετές κυβερνήσεις στην ευρωζώνη.
Αυτό το διάστημα έχει μετατραπεί πάλι σε χρηματοπιστωτική τουλάχιστον στην ευρωζώνη. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν δανείζονται πλέον μεταξύ τους για να εξασφαλίσουν ρευστότητα-δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ότι η μία ή η άλλη θα αντέξει-αλλά δεν μπορούν να δανεισθούν ούτε σε δολάρια ούτε σε άλλα νομίσματα από τις διεθνείς αγορές χρήματος.
Η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα έχει χάσει τον έλεγχο και δεν μπορεί να δώσει λύσεις στη χρηματική κυκλοφορία , λόγω και των «σφικτών» πολιτικών που ακολουθούνται κύρια από τη Γερμανία. Έτσι αποφάσισαν οι κεντρικές τράπεζες των βασικών αναπτυγμένων χωρών(ΗΠΑ, Ευρωζώνης, Ελβετίας, Καναδά, Ιαπωνίας, Μ. Βρετανίας) να συνεργασθούν και να παρέμβουν σαν πυροσβέστες, αφού αυτόν τον ρόλο δε μπορεί να το παίξει πια το πολιτικό προσωπικό των αντίστοιχων χωρών. Οι κεντρικοί τραπεζίτες-πέρα από Ελλάδα και Ιταλία-αναλαμβάνουν μάλλον τα ηνία διεθνώς. Καταρχήν θα ρίξουν άφθονο χρήμα στις αγορές για να τις «ηρεμήσουν», κόντρα στη μέχρι τώρα γραμμή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθούσαν.
Αυτό δείχνει μεν το πόσο οξυμένη είναι η κρίση, για να αναγκασθούν να ρίξουν «νερό στο κρασί τους», αλλά θα αποδειχθεί δε ότι είναι απλώς ένα κέρδος χρόνου και ότι η «πυρόσβεση» είναι προσωρινή. Γιατί μακροπρόθεσμα δε θα μπορέσει να ανακάμψει η παγκόσμια οικονομία και η χρηματοπιστωτική κρίση θα γενικευθεί με το μεγάλωμα ακόμα παραπέρα της «χρηματικής φούσκας». Σήμερα αυτή εκφράζεται με τη σχέση 10: 1 (δεκαπλάσια χρηματική οικονομία σε σχέση με την πραγματική), στο μέλλον θα αυξηθεί αυτή η σχέση, οδηγώντας στη συγκεντροποίηση του «υπερχρήματος» σε όλο και λιγότερους πιστωτές. Αν σήμερα θα ήταν πιο εύκολο να ξεφουσκώσει η φούσκα ομαλά με «κούρεμα» των δημιουργημένων χρεών, αύριο δε θα ξέρει κανένας πως θα γίνει αυτό το απαραίτητο ξεφούσκωμα. Θα γίνει μάλλον με ανεξέλεγκτο «σπάσιμο», με ένα παγκόσμιο «κραχ-μπαμ», όσο και να προσπαθήσουν να το αποφύγουν οι τεχνοκράτες των τραπεζών που αναλαμβάνουν τα ηνία σήμερα.
Ο καπιταλισμός «καζίνο» και η οικονομία «τζάνκι» δε θα θεραπευθεί με μεγαλύτερες δόσεις χρήματος, όσο η «ανάπτυξή» τους θα σκοντάφτει στους περιορισμένους πόρους αυτού του πλανήτη. Ήδη η «ανάπτυξη» που απαιτείται για να λειτουργεί το παγκόσμιο καταναλωτικό σύστημα σήμερα, έχει ξεπεράσει αυτά τα όρια. Απαιτεί και το 30% ενός δεύτερου πλανήτη σαν τη γη. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος και οι πολίτες παντού, ώστε να αποφασίσουν να τελειώνουν με αυτό το σύστημα της εξάρτησης από το χρήμα και της «ανάπτυξης ή θάνατος».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου