Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

«Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει…»

του Μιχάλη Μπάκα, που πήρα με μαίηλ:
«Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει» τραγουδούσε ο Κώστας Χατζής και η Μαρινέλλα, στο χαρακτηριστικό τραγούδι της δεκαετίας του ’70. Αλλά εμείς οι κάτοικοι των νησιών του ανατολικού Αιγαίου γνωρίζουμε ότι εκτός από την αγάπη σύνορα δεν γνωρίζουν αφενός μένα τα περιβαλλοντικά προβλήματα αφετέρου δε η στενοκεφαλιά των κυβερνήσεων και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου. Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Μ. Γιλμάζ για αντίποινα των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας με πυρκαγιές στα ελληνικά νησιά τη δεκαετία του ’90 οι Πράσινοι της Ελλάδας και της Τουρκίας προχώρησαν σε μια κοινή δήλωση επισημαίνοντας ότι «καταδικάζουμε με τον πιο έντονο τρόπο την καταστροφή της φύσης ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και κρατικών συμφερόντων». Πρόκειται για μια υποψία που όλα αυτά τα χρόνια συζητιόταν στα νησιά μας, όπως θυμάμαι από την πρώτη μου επαφή ως εθελοντής σε κατάσβεση πυρκαγιάς στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όπου η επίσκεψη στη Μυτιλήνη του πρώην προέδρου της Κύπρου Γ. Βασιλείου, είχε συνδυαστεί με πυρκαγιά στο δάσος. Ίσως τελικά μόνο οι Τούρκοι είχαν καταλάβει αυτό που λέμε χρόνια ότι ο πραγματικός πλούτος της χώρας μας είναι το φυσικό μας περιβάλλον. Η κοινή δήλωση των Ελλήνων και Τούρκων Πράσινων πέρα από το συμβολική της θέση αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό χαρακτήρα για τη θέση μας στα ελληνοτουρκικά προβλήματα.
Πολλοί από αυτούς που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα τις τελευταίες ημέρες για τις πυρκαγιές στα ελληνικά δάση είναι αυτοί που όταν βλέπουν φωτιές στις απέναντι ακτές του Αιγαίου, είναι οι πρώτοι που χαίρονται. Είναι αυτοί που με παρεμβάσεις τους στο ελληνικό κοινοβούλιο έχουν αποδείξει πολλά χρόνια τώρα ότι εξυπηρετούν συμφέροντα οικοπεδοφάγων και επίδοξων «βιαστών» της ελληνικής φύσης. Η νομιμοποίηση αυθαιρέτων σε περιοχές Νατούρα ήταν ένα παράδειγμα που καταγγείλαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο ενώ τις τελευταίες ώρες της κυβέρνησης Παπανδρέου και με διακομματική συμφωνία ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, εσπευσμένα ψηφίστηκε το Νοέμβριο, σειρά τροπολογιών που εξυπηρετούν συμφέροντα εργολάβων, καταπατητών και όσων θέλουν να εκμεταλλευτούν δασικές εκτάσεις για τουριστική ή άλλη αξιοποίηση.


Γαλιά ή Ασιατικός Σκίουρος, Sciurus anomalus, ένα χαρακτηριστικό είδος της μικρασιατικής χερσονήσου που η κατανομή του στην Ελλάδα περιορίζεται μόνο στη Λέσβο


Γιατί τα περιβαλλοντικά προβλήματα και στις δυο πλευρές του Αιγαίου δεν έχουν σύνορα. Γιατί η κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στις τουρκικές ακτές φέρνει μια βόμβα στα νησιά μας καθώς η ραδιενέργεια από ένα πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, σε περίπτωση διαρροής θα καταστρέψει τη ζωή των ανθρώπων αλλά και κάθε ζωντανού πλάσματος σε όλη την ανατολική Μεσόγειο την περιοχή. Η Ελλάδα έχει κάθε όφελος να αναλάβει πολιτική πρωτοβουλία σε διεθνές επίπεδο για την αποτροπή εγκατάστασης οποιουδήποτε νέου πυρηνικού σταθμού στην ευρύτερη περιοχή μας και τη δημιουργία Ζώνης Ειρήνης στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή χωρίς πυρηνικά και όπλα μαζικής καταστροφής και προς αυτή την κατεύθυνση έχουν αναπτύξει πρωτοβουλία συνεργασίας Πράσινοι της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Γιατί εάν έχουμε ένα ναυάγιο του μεγέθους του Prestige στο Αιγαίο (τάνκερ ελληνικών συμφερόντων που βυθίστηκε στα ανοικτά της Ισπανίας και Γαλλίας το 2002) με 77,000 τόνους αργού πετρελαίου στη θάλασσα, πέρα από την τεράστια οικολογική καταστροφή, η ζημιά για την τουριστική και αλιευτική δραστηριότητα και για τις 2 μεριές του Αιγαίου θα είναι ανυπολόγιστη.
Σε μια εποχή οικολογικής κρίσης που οι περιβαλλοντικές απειλές δε γνωρίζουν σύνορα, είναι επιτακτική ανάγκη για χώρες που μοιράζονται τα ίδια σύνορα, να μοιράζονται επίσης κοινές προσπάθειες για την προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Η Τουρκία και η Ελλάδα πρέπει να συνεργαστούν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση επαρκών πολιτικών περιβαλλοντικής προστασίας.
Σε κάθε περίπτωση τα σχέδια παρακρατικών εμπρησμών δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για τη διαχρονική αποτυχία των κυβερνήσεών μας να προστατέψουν τον εθνικό αυτό πλούτο και να εξασφαλίσουν εγγυήσεις για την αποκατάσταση της καμένης δασικής γης. Όπως σημείωναν και σε σχετική τους δήλωση οι εκπρόσωποι των Οικολόγων Πράσινων «αν ήταν όντως «πράκτορες του εχθρού» αυτοί που έβαζαν φωτιές πριν 15 χρόνια, τότε τι είναι αυτοί που σήμερα προσπαθούν να επωφεληθούν εις βάρος των καμένων εκτάσεων» και με τις καθημερινές τους πρακτικές επιβουλεύονται την περιβαλλοντική προστασία των νησιών μας; Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας σε κάθε επίπεδο και ας προχωρήσουμε στην περιβαλλοντική προστασία της χώρας μας ως εθνική ανάγκη αλλά και υποχρέωση μας στις γενιές που έρχονται. Γιατί όπως είχε γράψει και ο εθνικός μας ποιητής Δ. Σολωμός «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».

O Μιχάλης Μπάκας (e-mail:mibakas@gmail.com) είναι Περιβαλλοντολόγος, ΜΔΕ στην Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση, Γραμματέας της Περιφερειακής Οργάνωσης Βορείου Αιγαίου των Οικολόγων Πράσινων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου