Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Ανοικτή επιστολή προς τον δήμαρχο Βόλου

Αγαπητέ κύριε δήμαρχε, Με μεγάλη σας χαρά μάς ανακοινώσατε, πριν από λίγες μέρες, τα αποτελέσματα της επίσημης επίσκεψης αντιπροσωπείας του Δήμου Βόλου στο Ισραήλ «για άνοιγμα σε νέες τουριστικές αγορές».
Τα μέλη της αποστολής επέστρεψαν και δήλωσαν απόλυτα ικανοποιημένα, ενώ τα τοπικά ΜΜΕ ανάφεραν ότι η επίσκεψη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία… Αναρωτιόμαστε, κ. δήμαρχε, εάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψή σας στο Ισραήλ είδατε το «Τείχος του Απαρτχάιντ» (520 χλμ. μέχρι στιγμής από τα συνολικά 810 χλμ.) το οποίο δημιουργεί μια τεράστια φυλακή, έχει ως αποτέλεσμα την εξόντωση των Παλαιστινίων, την καταστροφή μεγάλων εκτάσεων καλλιεργήσιμης γης, το σφετερισμό των αποθεμάτων νερού. Αναρωτιόμαστε, κ. δήμαρχε, εάν προσέξατε ότι στα εδάφη που έχουν προσαρτηθεί παράνομα κατασκευάζονται συνεχώς νέοι εποικισμοί, μια πράξη κατάφωρης παραβίασης του διεθνούς δικαίου που επιδεικτικά αγνοεί και παραβιάζει, δεκαετίες τώρα, το Ισραήλ. Στη συνέντευξη που δώσατε μετά την επιστροφή σας, κ. δήμαρχε, ζητάτε «να ανοίξουμε τους διεθνείς μας ορίζοντες». Εμείς σας επισημαίνουμε ότι το άνοιγμα προς το Ισραήλ θα κλείσει άλλους ορίζοντες. Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα ηθικές αξίες και άνθρωποι που δεν προτάσσουν το χρήμα πάνω από όλα. Για του λόγου μας το αληθές, να σας θυμίσουμε ότι το καλοκαίρι που μας πέρασε, η προκλητική φιλοϊσραηλινή στάση της ελληνικής κυβέρνησης και η παράνομη απαγόρευση απόπλου του Στολίσκου της Ελευθερίας με εκατοντάδες διεθνείς ακτιβιστές –ανάμεσά τους ευρωβουλευτές και βουλευτές– ξεσήκωσε κύμα διεθνούς δυσαρέσκειας και οδήγησε –ως έμπρακτη έκφραση διαμαρτυρίας– στην ακύρωση χιλιάδων αφίξεων τουριστών από ευρωπαϊκές, κυρίως Σκανδιναβικές, χώρες. Εκφράσατε, κ. δήμαρχε, την επιθυμία για ανάπτυξη ιδιαίτερων διμερών σχέσεων ανάμεσα στον Βόλο και τη Χάιφα, δύο πόλεις με λιμάνια, και συγκεκριμένα στον τομέα του τουρισμού και ειδικότερα στις κρουαζιέρες. Επιτρέψτε μας να σας υπενθυμίσουμε ότι τρία ελληνικά σκάφη κρατούνται παράνομα από τους Ισραηλινούς στο λιμάνι της Χάιφα, αφότου –επίσης παράνομα- συνελήφθησαν από Ισραηλινούς κομάντο σε διεθνή ύδατα όταν συμμετείχαν σε πολυεθνική αποστολή αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Κανείς μας δεν ξεχνάει, κ. δήμαρχε, ότι εδώ και 62 χρόνια, ο Παλαιστινιακός λαός ζει υπό καθεστώς βάρβαρης κατοχής, ότι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι εκδιώχτηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες και οδηγήθηκαν στην προσφυγιά, ότι χιλιάδες Παλαιστίνιοι άντρες, γυναίκες και παιδιά βρίσκονται σήμερα στις ισραηλινές φυλακές, ότι δεκάδες χιλιάδες βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από το ισραηλινό στρατό κατοχής. Η πόλη μας και η ευρύτερη περιοχή μας, κ. δήμαρχε, υφίστανται –όπως όλη η χώρα– τις συνέπειες της κρίσης που δημιούργησαν οι λίγοι και μετακυλύουν στις πλάτες των πολλών. Την οικονομική κρίση, όμως, δεν είμαστε διατεθειμένοι να την αντιμετωπίσουμε με κρίση αξιών. Στην Παλαιστίνη συντελείται ένα διαρκές έγκλημα και ο θύτης έχει όνομα: Ισραήλ. Εάν η σιωπή είναι συνενοχή, τότε η συνεργασία με αυτόν που διαπράττει το έγκλημα τι είναι;

Σύλλογος Ιντιφάντα http://intifadagr.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου