Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Εισαγωγή σκουπιδιών από Ιταλία!!!

7 ΕΚΑΤ. ΤΟΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΣΤΟ ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ. ΣΤΑ 200 ευρώ Ο ΤΟΝΟΣ ΑΠΟ 45 ΣΗΜΕΡΑ.

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μέχρι και σκουπίδια εισαγόμενα από την Ιταλία θα καίγονται στα εργοστάσια που περιλαμβάνει ο σχεδιασμός για τη διαχείριση των απορριμμάτων και μάλιστα με επιδότηση από τα κονδύλια για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ)!
Το «επίτευγμα» αυτό της... πράσινης ανάπτυξης μαζί με άλλα, όπως ο τετραπλασιασμός του κόστους σε σχέση με τώρα, προέκυψε από ημερίδα για τη διαχείριση των απορριμμάτων χθες το πρωί στα Καλύβια Αττικής. Επιστήμονες, πολιτικοί και κάτοικοι αντάλλαξαν επιχειρήματα πιο ηχηρά από «κρότου-λάμψης», βόμβες μολότοφ και κλομπιές των ΜΑΤ που πέφτουν εδώ και δύο μήνες στην Κερατέα -σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το δημαρχείο Σαρωνικού (Καλυβίων).
Ο διάλογος συνεχίστηκε παρά το γεγονός ότι μετά τις 12 η αίθουσα μισοάδειασε, αφού πολλοί από τους παρισταμένους έφυγαν ανήσυχοι έχοντας μάθει ότι ξέσπασαν νέα επεισόδια. Την πρωτοβουλία της ημερίδας είχε το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που εκπροσωπήθηκε από το βουλευτή Θ. Λεβέντη.
Εκτόξευση κόστους
Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αλ. Οικονομόπουλος, μίλησε για την εκτόξευση του κόστους διαχείρισης που θα προκαλέσει η διαχείριση των απορριμμάτων όπως σχεδιάζεται και θα ξεπεράσει τα 200 ευρώ τον τόνο (από 45 σήμερα). Συστατικό στοιχείο της επεξεργασίας είναι η μηχανική ανακύκλωση από την οποία θα προκύπτουν, με βιοξήρανση, υλικά RDF και SRF. Τα υλικά αυτά χρησιμεύουν μόνο για καύση και θα παράγονται σε τεράστιες ποσότητες αφού δεν προωθείται ο διαχωρισμός των απορριμμάτων (χαρτί, γυαλί-πλαστικό-μέταλλο, οργανικά, υπολείμματα) από κάθε νοικοκυριό.
Κατά την καύση όμως παράγονται τεράστιες ποσότητες διοξινών, ανέφερε ο Φ. Κυρκίτσος, φορέας της πρότασης τεσσάρων ΜΚΟ (Οικολογική Εταιρεία, Δίκτυο Μεσόγειος, WWF, Γκρινπίς). Αυτό, όπως είπε, ανακαλύφθηκε στην Ευρώπη στη δεκαετία του '90 και από τότε η μέθοδος της καύσης σταδιακά εγκαταλείπεται διότι καθίσταται πολύ ακριβή η τεχνολογία περιορισμού της ρύπανσης.
Χωρίς διαχωρισμό
Ξεκινώντας από την Αττική, όπου ο σχεδιασμός έγινε με νόμο του 2003, η κατάσταση οδηγείται σε τέτοια κατεύθυνση. Δεν ακολουθούνται μέθοδοι περιορισμού των σκουπιδιών με διαχωρισμό, επαναχρησιμοποίηση και κομποστοποίηση. Ολα καταλήγουν στους ΧΥΤΑ (γι' αυτό χρειάζονται δύο σε Φυλή, Γραμματικό, Κερατέα), εκεί θα γίνεται σε άλλα εργοστάσια η μηχανική ανακύκλωση και μετά θα καταλήγει το παραγόμενο στα εργοστάσια καύσης.
Πρόκειται για «βιομηχανία κατασκευής ακριβών προβληματικών εργοστασίων και ΧΥΤΑ στις πιο αδύναμες περιοχές που παρουσιάζουν τη μικρότερη δυνατή αντίσταση» σχολίασε ο καθηγητής του ΕΜΠ, Κίμων Χατζημπίρος. Ο σχεδιασμός έγινε με πολιτικά κριτήρια και όχι τεχνοκρατικά, ανέφερε ο πρώην νομάρχης Ανατολικής Αττικής Λ. Κουρής θυμίζοντας ότι ουδέποτε έγινε διάλογος, ούτε επί Νέας Δημοκρατίας (σ.σ. ο κ. Κουρής είναι σήμερα γραμματέας Αυτοδιοίκησης της Ν.Δ.).
Στο Βόλο
Το εργοστάσιο που θα καίει τα σκουπίδια (επισήμως «βιομάζα») αδειοδοτήθηκε για να κατασκευαστεί στο Βόλο. Σε δέκα χρόνια θα παραλάβει από την Ιταλία (εταιρεία Ecolatus) 7 εκατ. τόνους «ανακυκλώσιμων υλικών», τα οποία θα κάνουν και στάση στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Στον Αστακό (όπου δεν ευδοκίμησε η επένδυση του Κατάρ) θα καθαρίζονται, λέει, από πλαστικές ύλες και ελαστικά για να μένει κλάσμα «σχεδόν βιοαποικοδομήσιμο». Για την καύση τους η Βουλή ψήφισε να επιδοτούνται ως ΑΠΕ και αυτό, όπως σημείωσε ο Φ. Κυρκίτσος, θα αφαιρέσει κονδύλια από φωτοβολταϊκά-ηλιακά πάρκα κ.ά.*

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου