Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Η Γαλλία στα χέρια ακόμα της πυρηνικής βιομηχανίας της;


Στις εγκαταστάσεις στο Marcoule της Γαλλίας, όπου έλαβε χώρα το τελευταίο ατύχημα, βρίσκονται –σύμφωνα με την Greenpeace – αρκετοί πυρηνικοί αντιδραστήρες που δεν λειτουργούν πια, μια εγκατάσταση που επεξεργάζεται πλουτώνιο από πυρηνικά όπλα και το μετατρέπει σε ράβδους πυρηνικών καυσίμων για πυρηνικά εργοστάσια και μια εγκατάσταση, στην οποία λιώνουν ραδιενεργά απόβλητα και τα καίνε. Στην τελευταία υπήρξε η έκρηξη με έναν νεκρό και τέσσερις τραυματίες. Οι αρχές βέβαια ισχυρίσθηκαν ότι δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας, ούτε έδωσαν κάποια πληροφορία για την αιτία της έκρηξης. Είναι επομένως ανοικτό το ζήτημα αν είχαμε ή όχι διαρροή και τι συνέβη πραγματικά.
Μόνο και μόνο από το γεγονός ότι: ο ισχυρισμός της κρατικής εταιρείας EDF -της οποίας θυγατρική είναι αυτή που λειτουργεί τις εγκαταστάσεις αυτές- ότι τάχα το ατύχημα δεν ήταν πυρηνικό, είναι απλά λάθος, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη σε ότι λένε οι διαχειριστές ή οι κρατικοί υπεύθυνοι( απλά να σκεφθούμε τη Φουκοσίμα). Θα πρέπει να παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον τι θα έλθει στο φως τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, αν θα έλθει και αν δεν καταφέρουν να το κρατήσουν μυστικό τελικά. Αλλά ποιος πιστεύει πια τους ανευθυνουπεύθυνους;
Οι εγκαταστάσεις αυτές μάλιστα δεν πέρασαν καν από το στρέστεστ, που ήταν υποχρεωμένες να περάσουν μετά την απόφαση της Κομισιόν λόγω της Φουκοσίμα. Παρόλο που τον περασμένο χρόνο, στα πυρηνικά εργοστάσια της Γαλλίας είχανε πάνω από 1000 «περιστατικά»(έτσι τα λένε κατ` ευφημισμό τα μικρότερα πυρηνικά ατυχήματα), σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα taz. Για την ακρίβεια, σύμφωνα με την υπεύθυνη για την ασφάλεια των πυρηνικών υπηρεσία Autorité de sûreté nucléaire (ASN) συνέβησαν 1107 τέτοια ατυχήματα(ευτυχώς τίποτα κακό, μόνο 3 από αυτά αξιολογήθηκαν βαθμού 2, στην επτάβαθμη διεθνή κλίμακα αξιολόγησης) .
Αλλά τι είναι αυτά τα «ασήμαντα» για αυτούς ατυχήματα μπροστά στην ικανοποίηση των αναγκών της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια, που στηρίζεται κατά 75% στην παραγωγή των 19 πυρηνικών εγκαταστάσεων με συνολικά 58 πυρηνικούς αντιδραστήρες; Δεν δέχονται ότι η πράξη τόσων χρόνων έχει δείξει ότι δεν υπάρχει ασφαλής πυρηνική εγκατάσταση. Επιμένουν στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στην Ευρώπη, γιατί υπάρχει και η μεγαλύτερη συναίνεση του πληθυσμού, μια και η πυρηνική βιομηχανία στη Γαλλία, από την εποχή του Ντε Γκώλ ήταν πάντα κρατική.
Ας ελπίσουμε ότι μετά και την Φουκοσίμα, που συνέβη όχι στο Τσερνομπίλ της «σοσιαλιστικής» ΕΣΣΔ, αλλά στην «αναπτυγμένη» καπιταλιστική Ιαπωνία, ο γαλλικός λαός θα θελήσει να απαλλαγεί από το θανατηφόρο σφιχταγκάλιασμα της κρατικής γαλλικής πυρηνικής βιομηχανίας.
Οι γερμανοί πήραν το μήνυμα από τη Φουκοσίμα και το κοινοβούλιό τους αναγκάσθηκε να αποφασίσει με μεγάλη πλειοψηφία(513 ναι, 79 όχι και 8 αποχές), στις 30 του περασμένου Ιουνίου, την «έξοδο» από την πυρηνική ενέργεια μέχρι το 2022. Αυτό μπορεί να δώσει και το έναυσμα στο γαλλικό αντιπυρηνικό κίνημα να ζητήσει την «έξοδο» και στη Γαλλία. Εξάλλου δεν έχει νόημα για τους ευρωπαίους να σταματήσουν να λειτουργούν τα γερμανικά πυρηνικά εργοστάσια και να συνεχίσουν να λειτουργούν δίπλα τους τα γαλλικά. Η ραδιενέργεια δεν σταματά στα σύνορα.
Ποιος πιστεύει πια αυτό που ο τότε υπεύθυνος στη Γαλλία για την προστασία από τη ραδιενέργεια καθηγητής Pierre Pellerin, μετά το Τσερνομπίλ το 1986, είχε υποστηρίξει, ότι δηλαδή το ραδιενεργό νέφος είχε σταματήσει ακριβώς πριν τα ανατολικά σύνορα της Γαλλίας. Ένα ψέμα υπέρ της κρατικής πυρηνικής εξουσίας, που ο γαλλικός λαός ήθελε τότε να πιστέψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου