Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

EΞΩΔΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετεί το ξήλωμα των γραμμών του ΟΣΕ ενώ είναι πλασματικό κατά 90% το διαβόητο χρέος του, σύμφωνα με καταγγελία των Οικολόγων Πράσινων, που επέδωσαν εξώδικο στους υπουργούς Οικονομικών και Υποδομών και στη διοίκηση του ΟΣΕ. Για τη τελευταία τονίζουν ότι έχει ποινικές ευθύνες, αν δεν υπερασπίσει τα συμφέροντα του Οργανισμού:

ΚΑΤΑ
Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας ανώνυμη εταιρεία» (ΟΣΕ Α.Ε.), όπως νομίμως εκπροσωπείται
ΣΥΓΚΟΙΝΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ
Στους υπουργούς Οικονομικών κ. Γεώργιο Παπακωνσταντίνου και Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων κ. Δημήτριο Ρέππα


Το Ν.Δ. 1300/1972 πουκύρωνε την Οικονομική Συμφωνία του Ελληνικού Δημοσίου με τον Ο.Σ.Ε., όριζε στο άρθρο 3 ότι: «Προς τον σκοπόν εξισώσεως των όρων ανταγωνισμού των χερσαίων μεταφορικών μέσων περί ων τα άρθρα 18 παρ. 2 και 22 παρ. 2 και 3 του Ν.Δ. 674/70, το Δημόσιον υποχρεούται όπως συμμετέχη εις τας δαπάνας ανακαινίσεως έργων υποδομής και επιδομής της σιδηροδρομικής γραμμής συντήρησεως και φυλάξεως αυτής, κατά ποσοστόν ίσον προς την ωφέλειαν, ην απολαμβάνουν το οδικά μεταφορικά μέσα δημοσίας μεταφοράς, εν περιπτώσει μειωμένης συμμετοχής των εις τας αντιστοίχους δαπάνας της χρησιμοποιουμένης παρ` αυτών οδού».
Περαιτέρω ρυθμίσεις για τον υπολογισμό και τον τρόπο καταβολής των οικονομικών αυτών υποχρεώσεων του Ελληνικού Δημοσίου προς τον Ο.Σ.Ε. περιλαμβάνονταν στα άρθρα 4-8 του ίδιου Ν.Δ. Οι υποχρεώσεις αυτές ίσχυσαν μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 2671/1998, οπότε θεσπίστηκαν σε αντικατάστασή τους οι «Υποχρεώσεις Δημόσιας Υπηρεσίας» προς τον Ο.Σ.Ε., ανάλογες με εκείνες που ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το Ελληνικό Δημόσιο όμως δεν εκπλήρωσε ποτέ τις ανωτέρω οικονομικές του υποχρεώσεις προς τον Ο.Σ.Ε., εκμεταλλευόμενο καταχρηστικά τη θέση του ως αποκλειστικού μετόχου του συγκεκριμένου οργανισμού. Αντίθετα, υποχρέωνε τον Οργανισμό να δανείζεται με κρατικές εγγυήσεις προκειμένου να καλύπτει τα κενά στα οικονομικά του, που προέκυπταν από την ασυνέπειά του στις υποχρεώσεις του. Η εξυπηρέτηση των δανείων αυτών γινόταν μέσω νέων δανείων με κρατικές εγγυήσεις, διαδικασία που επιβάρυνε επιπλέον τον Ο.Σ.Ε. με ιλιγγιώδη ποσά για πληρωμές τόκων.
Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο εμφάνιζε τεχνητά χαμηλότερο το ύψος των ελλειμμάτων και του χρέους του, ενώ τα οικονομικά αποτελέσματα του Ο.Σ.Ε. εμφάνιζαν πολλαπλάσια ελλείμματα από τα πραγματικά, όπως θα υπολογίζονταν βάσει του Νόμου και σύμφωνα με τις κοινά αποδεκτές πρακτικές σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου για την ανασυγκρότηση του οργανισμού που κατατέθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2010 στη Βουλή των Ελλήνων για ψήφιση, το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώνεται να αναλάβει ως δημόσιο χρέος το εμφανιζόμενο μέχρι τότε ως χρέος του Ο.Σ.Ε., ύψους 10,7 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Όμως, αντί να θεωρήσει την ανάληψη αυτή ως καθυστερημένη εκπλήρωση των νομοθετημένων αλλά συστηματικά αθετούμενων υποχρεώσεών του, τη συνδύασε με νομοθετικές ρυθμίσεις που προβλέπουν:
Μεταβίβαση ολόκληρης της ακίνητης περιουσίας του Ο.Σ.Ε. προς το Ελληνικό Δημόσιο χωρίς ανταλλάγματα προς τον Οργανισμό και χωρίς καν πρόβλεψη συμψηφισμού με τις αθετημένες Υποχρεώσεις Δημόσιας Υπηρεσίας.
Ασφυκτικό περιορισμό του ανώτατου ορίου των Υποχρεώσεων Δημόσιας Υπηρεσίας σε ποσά που καλύπτουν τις ανάγκες χρηματοδότησης μόλις του 1/3 του υπάρχοντος σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας.
Πρόβλεψη για δημιουργία ειδικής κατηγορίας «καταργημένου δικτύου» στο οποίο θα υπάγεται κάθε γραμμή με διακοπή λειτουργίας πέραν των 12 μηνών και το οποίο θα μπορεί ελεύθερα να αλλάξει χρήση.
Ως βασικό επιχείρημα για την επιβολή των ακραίων αυτών μέτρων, προβάλλονταν στην κοινή γνώμη τα υποτιθέμενα υψηλότατα αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα του Ο.Σ.Ε., τα οποία όμως εμφανίζονται ως πολλαπλάσια από τα πραγματικά λόγω της επί σειράς δεκαετιών παράνομης πρακτικής του Ελληνικού Δημοσίου, όπως αναλύθηκε ήδη.
Ως αποτέλεσμα, εμείς οι υπογράφοντες την παρούσα εξώδικη πρόσκληση, ως πολίτες που χρησιμοποιούμε τακτικά το σιδηρόδρομο στις μετακινήσεις μας, εκτιμούμε τα φιλικά προς το περιβάλλον χαρακτηριστικά του και θεωρούμε την ενίσχυσή του απαραίτητη για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η κλιματική αλλαγή και ο υψηλός αριθμός τροχαίων ατυχημάτων, κινδυνεύουμε σοβαρά να στερηθούμε την πρόσβαση σε μεγάλο μέρος από τις υπηρεσίες σιδηροδρομικής μεταφοράς που χρησιμοποιούμε.
Επιπλέον η αλλαγή χρήσης της σιδηροδρομικής υποδομής και η κατάληψη των διαδρόμων της και του ζωτικού της χώρου από άλλες χρήσεις, θα αποκλείσει τη δυνατότητα επαναλειτουργίας της με ή χωρίς ανακατασκευή, ακόμη και στο απώτερο μέλλον.
Με την επιφύλαξη λοιπόν κάθε νόμιμου δικαιώματός μας ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ για τις ως άνω πράξεις και παραλείψεις σας και ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ εντός προθεσμίας μηνός από τη λήψη της παρούσας:
Α) Να ζητήσετε από το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει στον Οργανισμό το ποσό των εννέα δισεκατομμυρίων (9.000.000.000) ευρώ, που αντιστοιχεί στη ζημιά, που σύμφωνα με αρθρογραφία του κ. Ιωάννη Μουρμούρη, καθηγητή Οικονομικών των Μεταφορών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρώην προέδρου του Ο.Σ.Ε., έχει υποστεί ο Οργανισμός από το 1972 μέχρι σήμερα από τη συστηματική και παράνομη παραβίαση των υποχρεώσεων που προβλέπονταν αρχικά από το Ν.Δ. 1300/1972 και στη συνέχεια από το 2671/1998, ζημιά που υπολογίζεται ως το άθροισμα των εσόδων που στερήθηκε παράνομα ο Οργανισμός, συν τα ποσά των τόκων που επιβαρύνθηκε προκειμένου να καλύψει με δανεισμό τις απώλειες αυτές των εσόδων του και την εξυπηρέτηση των σχετικών δανείων.
Β) Να επανενεργοποιήσετε τις σχετικές με τα ως άνω υπό Α) αγωγές που είχαν υποβληθεί εκ μέρους του Ο.Σ.Ε. κατά του Ελληνικού Δημοσίου κατά τα έτη 1990 και 1992.
Γ) Να αντιδράσετε στη συστηματική δυσφήμηση του οργανισμού από μέρους του Ελληνικού Δημοσίου και όσων άλλων εμφανίζουν το έλλειμμα του Ο.Σ.Ε. ως πολλαπλάσιο του πραγματικού, με σκοπό την προστασία της εμπορικής φήμης του ΟΣΕ κατά τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα περί δυσφήμησης ανώνυμης εταιρείας.
Δ) Να προβείτε άμεσα στη διόρθωση του ισολογισμού του έτους 2010, εγγράφοντας αναδρομικά τις νόμιμες απαιτήσεις του ΟΣΕ κατά του Ελληνικού Δημοσίου από το έτος 1972 μέχρι σήμερα.
Επισημαίνουμε ότι τα ανωτέρω αποτελούν νόμιμη υποχρέωσή σας βάσει των καθηκόντων σας, και η αθέτησή τους στοιχειοθετεί το αδίκημα της απιστίας κατά Δημόσιου Οργανισμού. Σε αντίθετη περίπτωση επιφυλασσόμαστε να καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά εναντίον σας για το ανωτέρω αδίκημα.

Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής να επιδώσει την παρούσα στον Παναγιώτη Θεοφανόπουλο, Πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΟΣΕ Α.Ε.», κάτοικο Αθήνας, οδός Καρόλου αρ.1-3, προκειμένου της να λάβει γνώση της και να επέλθουν οι συνέπειες του νόμου, αντιγράφοντάς την στη σχετική έκθεση επίδοσης.
Οι καλούντες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου