Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Η κουλτούρα του κρέατος είναι η κουλτούρα της κατανάλωσης

Επειδή στη προηγούμενη ανάρτηση γίνεται αναφορά στη vegan διατροφή, παραθέτω τις απόψεις του κινήματος της χορτοφαγίας, όπως τις έλαβα με μαίηλ:

2010 κι ο πλανήτης ταλανίζεται από πληθώρα οικολογικών-κοινωνικών-αξιακών προβλημάτων.
Κλιματική αλλαγή, μόλυνση εδαφών/νερού/αέρα, εξάντληση φυσικών πόρων, εξαφάνιση ειδών,
οικολογική κι οικονομική μετανάστευση, βιομηχανοποίηση, συνεχής αποδάσωση κι ερημοποίηση,
αστικοποίηση, φτώχεια κι υποσιτισμός είναι από τα κρισιμότερα προβλήματα που έχει καρποφορήσει η
παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική μας κοινωνία. Σε αυτήν την κοινωνία, το σύγχρονο σύστημα ζωικής
παραγωγής αποτελεί συνδετικό κρίκο των θεμελιωδών αυτών ζητημάτων, που με την ύπαρξη και την
ανάπτυξή του επιδεινώνει τόσο τα αξιακά, όσο και τα οικολογικά-οικονομικά-κοινωνικά προβλήματα
που βιώνουμε στο παρόν και απευχόμαστε για το μέλλον.
Δεν θα έπρεπε μας να εκπλήσσει το γεγονός ότι η βιομηχανία κρέατος και ωο-γαλακτοκομικών
προϊόντων είναι από τις κυριότερες αιτίες καταστροφής και υπερθέρμανσης του πλανήτη. Το 70% του
αποψιλωμένου δάσους του Αμαζονίου γίνεται μόνο βοσκότοπος, ενώ μεγάλο μέρος του υπόλοιπου 30%
καλλιεργείται για ζωοτροφές, προκαλώντας την ανεπανόρθωτη συρρίκνωση του τροπικού δάσους με
την ταυτόχρονη δραματική αύξηση της έκλυσης διοξειδίου του άνθρακα. Η παγκόσμια ζωική παραγωγή
συνεισφέρει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου το 18% της παγκόσμιας έκλυσης διοξειδίου του άνθρακα,
το 37% του μεθανίου και το 65% των οξειδίων του αζώτου. Αυτά τα νούμερα φιγουράρουν εδώ και
χρόνια σε εκθέσεις των ηνωμένων εθνών, κατατάσσοντας την παγκόσμια βιομηχανία ζωικών προϊόντων
ως μία από τις βασικότερες αιτίες περιβαλλοντικών προβλημάτων τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο
επίπεδο.
Η παγκόσμια βιομηχανία κρέατος και ζωικών προϊόντων αποτελεί όμως και μία μηχανή τροφοδοσίας
και αναπαραγωγής καταναλωτισμού, προς ικανοποίηση των κοινωνικών διατροφικών προτύπων που
συντηρούμε σε πείσμα των καιρών. Η συγκατάβασή μας της επιτρέπει να χρησιμοποιεί το 30% της
συνολικής επιφάνειας της γης και το 70% της συνολικής γεωργικής γης. Η παραγωγή κρέατος απαιτεί 7
φορές περισσότερη γη και 10 φορές περισσότερα δημητριακά και όσπρια σε σχέση με μια φυτοφαγική
διατροφή. Αυτό συμβαίνει επειδή τα εκτρεφόμενα ζώα καταναλώνουν πολύ περισσότερη τροφή και
πρωτεΐνη από αυτήν που θα «προσφέρουν». Επιπλέον, τα εκτρεφόμενα ζώα καταναλώνουν το 50% των
διαθέσιμων αποθεμάτων νερού της γης (13.000 λίτρα για 1 κιλό κρέατος) και ταυτόχρονα αποβάλλουν
τόνους περιττωμάτων γεμάτων αντιβιοτικά κι ορμόνες, μολύνοντας τους υδάτινους ορίζοντες από τις
εκροές.
Αυτά συμβαίνουν την εποχή όπου 1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, την εποχή όπου
σχεδόν η μισή παγκόσμια παραγωγή σιτηρών γίνεται ζωοτροφή, την εποχή όπου όλα τα
ιχθυοαποθέματα απειλούνται με εξάντληση, την εποχή όπου οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι άνθρωποι
είναι πολύ περισσότεροι από τους υποσιτισμένους. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι καλλιεργήσιμες
εκτάσεις χρησιμοποιούνται για εντατική παραγωγή ζωοτροφών αντί για παραγωγή τροφής για τους
ντόπιους πληθυσμούς, οι οποίοι εκτοπίζονται από τη γη τους. Οι ζωοτροφές αυτές εξάγονται πάμφθηνα
στις ανεπτυγμένες χώρες για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς σε κρέας και ζωικά προϊόντα, όπου
αυτά καταναλώνονται με ξέφρενους ρυθμούς.
Η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία φέρει την ευθύνη για αυτή τη μανιώδη κατανάλωση ζωικών
προϊόντων. Μία κατανάλωση που θέλει την εργοστασιακή εκτροφή ζώων να αυξάνεται ανεξέλεγκτα
κάθε ώρα και λεπτό, με ένα τεράστιο κόστος για περιβάλλον, τα ζώα και τους ανθρώπους. Συμβάλλει
τόσο στον βασανισμό και το βάναυσο σφαγιασμό των ζώων, όσο στη συστηματική καταστροφή
οικοσυστημάτων, την απώλεια βιοποικιλότητας, την καταστροφή και τον εκτοπισμό ανεξάρτητων
παραγωγών απ’τη γη τους και την υποβάθμιση της ανθρώπινης υγείας και ποιότητας ζωής.
Η παγκόσμια βιομηχανία κρέατος, ωο-γαλακτοκομικών και λοιπών ζωικών προϊόντων αντιπροσωπεύει
μια ζοφερή αλήθεια που αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε, το κοινό μυστικό στο οποίο δεν
αναφερόμαστε, την εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει για αργότερα, ενώ ο ρόλος της στην πορεία του
πλανήτη δεν έχει υπάρξει ποτέ πριν πιο καθοριστικός. Η αποβολή των ζωικών προϊόντων από τη
διατροφή μας θα ωφελήσει όχι μόνο το περιβάλλον από κάθε άποψη, αλλά και τα απειλούμενα είδη, τα
150 εκατομμύρια ζώα που σφάζονται κάθε μέρα, τους ανθρώπους που υποσιτίζονται και τους
ανθρώπους που υποφέρουν από παθήσεις διατροφικής υπερκατανάλωσης. Η υιοθέτηση ενός
φυτοφαγικού μοντέλου διατροφής αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη που μας αφορά όλους, και
προϋπόθεση για αντίσταση απέναντι στο σπάταλο, ανήθικο και καταστροφικό σύγχρονο σύστημα
εκτροφής ζώων που κατευθύνεται μονάχα από το κέρδος. Η εξουσία που ασκεί η κουλτούρα του
κρέατος στα ζώα, είναι εξίσου βίαιη με τη λεηλασία της γης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
let’s go vegan

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου