Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Η κουλτούρα του κρέατος είναι η κουλτούρα της κατανάλωσης

Επειδή στη προηγούμενη ανάρτηση γίνεται αναφορά στη vegan διατροφή, παραθέτω τις απόψεις του κινήματος της χορτοφαγίας, όπως τις έλαβα με μαίηλ:

2010 κι ο πλανήτης ταλανίζεται από πληθώρα οικολογικών-κοινωνικών-αξιακών προβλημάτων.
Κλιματική αλλαγή, μόλυνση εδαφών/νερού/αέρα, εξάντληση φυσικών πόρων, εξαφάνιση ειδών,
οικολογική κι οικονομική μετανάστευση, βιομηχανοποίηση, συνεχής αποδάσωση κι ερημοποίηση,
αστικοποίηση, φτώχεια κι υποσιτισμός είναι από τα κρισιμότερα προβλήματα που έχει καρποφορήσει η
παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική μας κοινωνία. Σε αυτήν την κοινωνία, το σύγχρονο σύστημα ζωικής
παραγωγής αποτελεί συνδετικό κρίκο των θεμελιωδών αυτών ζητημάτων, που με την ύπαρξη και την
ανάπτυξή του επιδεινώνει τόσο τα αξιακά, όσο και τα οικολογικά-οικονομικά-κοινωνικά προβλήματα
που βιώνουμε στο παρόν και απευχόμαστε για το μέλλον.
Δεν θα έπρεπε μας να εκπλήσσει το γεγονός ότι η βιομηχανία κρέατος και ωο-γαλακτοκομικών
προϊόντων είναι από τις κυριότερες αιτίες καταστροφής και υπερθέρμανσης του πλανήτη. Το 70% του
αποψιλωμένου δάσους του Αμαζονίου γίνεται μόνο βοσκότοπος, ενώ μεγάλο μέρος του υπόλοιπου 30%
καλλιεργείται για ζωοτροφές, προκαλώντας την ανεπανόρθωτη συρρίκνωση του τροπικού δάσους με
την ταυτόχρονη δραματική αύξηση της έκλυσης διοξειδίου του άνθρακα. Η παγκόσμια ζωική παραγωγή
συνεισφέρει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου το 18% της παγκόσμιας έκλυσης διοξειδίου του άνθρακα,
το 37% του μεθανίου και το 65% των οξειδίων του αζώτου. Αυτά τα νούμερα φιγουράρουν εδώ και
χρόνια σε εκθέσεις των ηνωμένων εθνών, κατατάσσοντας την παγκόσμια βιομηχανία ζωικών προϊόντων
ως μία από τις βασικότερες αιτίες περιβαλλοντικών προβλημάτων τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο
επίπεδο.
Η παγκόσμια βιομηχανία κρέατος και ζωικών προϊόντων αποτελεί όμως και μία μηχανή τροφοδοσίας
και αναπαραγωγής καταναλωτισμού, προς ικανοποίηση των κοινωνικών διατροφικών προτύπων που
συντηρούμε σε πείσμα των καιρών. Η συγκατάβασή μας της επιτρέπει να χρησιμοποιεί το 30% της
συνολικής επιφάνειας της γης και το 70% της συνολικής γεωργικής γης. Η παραγωγή κρέατος απαιτεί 7
φορές περισσότερη γη και 10 φορές περισσότερα δημητριακά και όσπρια σε σχέση με μια φυτοφαγική
διατροφή. Αυτό συμβαίνει επειδή τα εκτρεφόμενα ζώα καταναλώνουν πολύ περισσότερη τροφή και
πρωτεΐνη από αυτήν που θα «προσφέρουν». Επιπλέον, τα εκτρεφόμενα ζώα καταναλώνουν το 50% των
διαθέσιμων αποθεμάτων νερού της γης (13.000 λίτρα για 1 κιλό κρέατος) και ταυτόχρονα αποβάλλουν
τόνους περιττωμάτων γεμάτων αντιβιοτικά κι ορμόνες, μολύνοντας τους υδάτινους ορίζοντες από τις
εκροές.
Αυτά συμβαίνουν την εποχή όπου 1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, την εποχή όπου
σχεδόν η μισή παγκόσμια παραγωγή σιτηρών γίνεται ζωοτροφή, την εποχή όπου όλα τα
ιχθυοαποθέματα απειλούνται με εξάντληση, την εποχή όπου οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι άνθρωποι
είναι πολύ περισσότεροι από τους υποσιτισμένους. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι καλλιεργήσιμες
εκτάσεις χρησιμοποιούνται για εντατική παραγωγή ζωοτροφών αντί για παραγωγή τροφής για τους
ντόπιους πληθυσμούς, οι οποίοι εκτοπίζονται από τη γη τους. Οι ζωοτροφές αυτές εξάγονται πάμφθηνα
στις ανεπτυγμένες χώρες για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς σε κρέας και ζωικά προϊόντα, όπου
αυτά καταναλώνονται με ξέφρενους ρυθμούς.
Η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία φέρει την ευθύνη για αυτή τη μανιώδη κατανάλωση ζωικών
προϊόντων. Μία κατανάλωση που θέλει την εργοστασιακή εκτροφή ζώων να αυξάνεται ανεξέλεγκτα
κάθε ώρα και λεπτό, με ένα τεράστιο κόστος για περιβάλλον, τα ζώα και τους ανθρώπους. Συμβάλλει
τόσο στον βασανισμό και το βάναυσο σφαγιασμό των ζώων, όσο στη συστηματική καταστροφή
οικοσυστημάτων, την απώλεια βιοποικιλότητας, την καταστροφή και τον εκτοπισμό ανεξάρτητων
παραγωγών απ’τη γη τους και την υποβάθμιση της ανθρώπινης υγείας και ποιότητας ζωής.
Η παγκόσμια βιομηχανία κρέατος, ωο-γαλακτοκομικών και λοιπών ζωικών προϊόντων αντιπροσωπεύει
μια ζοφερή αλήθεια που αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε, το κοινό μυστικό στο οποίο δεν
αναφερόμαστε, την εκκρεμότητα που έχουμε αφήσει για αργότερα, ενώ ο ρόλος της στην πορεία του
πλανήτη δεν έχει υπάρξει ποτέ πριν πιο καθοριστικός. Η αποβολή των ζωικών προϊόντων από τη
διατροφή μας θα ωφελήσει όχι μόνο το περιβάλλον από κάθε άποψη, αλλά και τα απειλούμενα είδη, τα
150 εκατομμύρια ζώα που σφάζονται κάθε μέρα, τους ανθρώπους που υποσιτίζονται και τους
ανθρώπους που υποφέρουν από παθήσεις διατροφικής υπερκατανάλωσης. Η υιοθέτηση ενός
φυτοφαγικού μοντέλου διατροφής αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη που μας αφορά όλους, και
προϋπόθεση για αντίσταση απέναντι στο σπάταλο, ανήθικο και καταστροφικό σύγχρονο σύστημα
εκτροφής ζώων που κατευθύνεται μονάχα από το κέρδος. Η εξουσία που ασκεί η κουλτούρα του
κρέατος στα ζώα, είναι εξίσου βίαιη με τη λεηλασία της γης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
let’s go vegan

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου