Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Αν ο κόσμος έβλεπε τις επιπτώσεις του τρόπου ζωής του, θα τον άλλαζε / της Καρολάιν Λούκας

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα μόνο νέα δεν είναι για τους ανθρώπους: η υπερεκμετάλλευση των γαιών, η ρύπανση των ποταμών, η διαχείριση των απορριμμάτων απασχολούσαν πάντοτε την καθημερινότητα των ανθρώπων. Η βιομηχανική επανάσταση όμως τα διόγκωσε σε βαθμό που να αλλάζουν τα τοπία μας και να απειλούν την υγεία μας.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση εξάγει τη ρύπανση των αναπτυγμένων κρατών στα φτωχότερα κράτη. Ο υπερπληθυσμός και η υπερκατανάλωση δεν θα αντέξουν για πολύ ακόμα την καταστροφή των φυσικών πόρων. Η σημερινή υπερκατανάλωση των πλουσίων εξαρτάται από την εκμετάλλευση των φτωχότερων, της φύσης και των μελλοντικών γενεών.

Αυτό δε συμβαίνει διότι εμείς στα αναπτυγμένα κράτη είμαστε ιδιαίτερα καταστροφικοί• αλλά μας είναι δύσκολο να δούμε τις επιπτώσεις των επιλογών μας.

Το 18ο αιώνα, η αγγλική κοινωνία εναντιωνόταν με πάθος στην ύπαρξη δουλείας στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά την ανεχόταν στην υπόλοιπη αυτοκρατορία, εν πολλοίς διότι ελάχιστοι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν την ωμότητα της δουλοκτησίας στις αποικίες.

Έτσι και σήμερα, οι δυτικοί καταναλωτές δε βλέπουν την εκμετάλλευση των παιδιών στα εργοστάσια, την εναπόθεση τοξικών αποβλήτων δίπλα σε εξαθλιωμένα χωριά ή την καταστροφή των τροπικών δασών• όσο για τους κατασκευαστές και πωλητές των καταναλωτικών αγαθών δεν τους διευκολύνουν βέβαια να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν την πραγματικότητα.

Πρώτος στόχος του οικολογικού κινήματος θα πρέπει να είναι να εγείρει τις συνειδήσεις και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη, καταρρίπτοντας το στερεότυπο πως η φτώχεια μπορεί να είναι μια «επιλογή», τόσο σε ατομικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Αν βλέπαμε στ' αλήθεια τις επιπτώσεις του τρόπου ζωής μας, θα τον αλλάζαμε.

Η αυξανόμενη δημοφιλία του «ηθικού εμπορίου» μας δείχνει πόσα μπορούμε να κατορθώσουμε. Μιλάμε εδώ για πρακτικές εκφράσεις του αλτρουισμού, της γενναιοδωρίας και της ανθρώπινης καλοσύνης.

Αλλά και το ατομικό συμφέρον θα παίξει κι αυτό το ρόλο του, όταν κατανοήσουμε πως απειλές σαν τον πόλεμο ή την τρομοκρατία υποδαυλίζονται από την εκμετάλλευση και την ανισότητα, και πως η μεγαλύτερη απειλή από όλες -η κλιματική αλλαγή- δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί χωρίς παγκόσμια συνεργασία.

Αν αποδέχεστε πως οι φυσικοί πόροι είναι πεπερασμένοι και πως είναι αναγκαίο να δράσουμε σε πλανητικό επίπεδο αντί να προσπαθούμε να αποδώσουμε προνόμια σε κάποιους συνανθρώπους μας εις βάρος κάποιων άλλων, τότε αντιλαμβάνεστε πλήρως το περιεχόμενο των λύσεων που προτείνουμε.

Το να θεωρείται π.χ. η αύξηση του ΑΕΠ πρώτος στόχος των κυβερνητικών πολιτικών, είναι απλά ασύμβατο με την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, πόσο μάλλον που έχει δειχθεί πως οι πολίτες δε γίνονται κατ' ανάγκην πιο ευτυχείς με αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι νομπελίστας για να το κατανοήσεις αυτό, αλλά πάντως ο Αμάρτια Σεν (Amartya Sen) συνεργάζεται με τη γαλλική κυβέρνηση για το ζήτημα αυτό.

Παρομοίως, η αρχή της μείωσης και της σύγκλισης, που επιθυμεί να πετύχουν όλες οι χώρες τα ίδια χαμηλά επίπεδα εκπομπών θερμοκηπικών αερίων είναι η μόνη πραγματιστική αφετηρία για μια διεθνή συμφωνία αντιμετώπισης της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Η δημιουργία ενός συστήματος διεθνούς δικαίου που θα ενθάρρυνε την συνεργασία επί του ανταγωνισμού, θα μείωνε τον κίνδυνο μελλοντικών πολεμικών αναφλέξεων.

Οι «μόδες» δεν είναι κατ' ανάγκην κακές. Μπορεί μάλιστα να έχουν ανεκτίμητη σημασία για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και τη στρατολόγηση νέων αγωνιστών. Από την άλλη, σε κάθε κύμα, την άνοδο την ακολουθούν υποχωρήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου