Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

ΟΤΑΝ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Και ενώ εμείς δηλώναμε στην Αθήνα ότι "ένας άλλος κόσμος είναι εδώ" κάπου αλλού ο κόσμος βυθίζεται:


Το Μπαγκλαντές θεωρείται από τους επιστήμονες ως το σημείο 0 της κλιματικής αλλαγής. Είναι μια από τις πιο ευάλωτες χώρες στον κόσμο, με 200 ποτάμια να διαπερνούν το έδαφός της και μια τεράστια περιοχή να πλημμυρίζει κατά τη διάρκεια των μουσώνων κάθε χρόνο. Καθώς το μέσο υψόμετρο στις παράκτιες περιοχές του Μπαγκλαντές δεν ξεπερνά τα 3 μέτρα, υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του αιώνα περισσότερο από το 1/5 της χώρας θα χαθεί κάτω από το νερό.
«Ακόμα και αν όλος ο κόσμος άρχιζε να μοιάζει ξαφνικά αγγελικά πλασμένος, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας δε σταματά. Έχει τους δικούς της κανόνες, τη δική της συνέχεια», σημειώνει ο νομπελίστας καθηγητής Ατίκ Ραχμάν, επικεφαλής συγγραφέας της αναφοράς της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC). «Η κλιματική αλλαγή έχει αρχίσει, είναι ήδη εδώ», επιβεβαιώνει κατηγορηματικά.
Οι κάτοικοι του Μπαγκλαντές το γνωρίζουν πολύ καλά. Σύμφωνα με το IPCC, 1 στους 7 θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την εστία του μέχρι το 2050, σχεδόν 20 εκατομμύρια άνθρωποι στο σύνολο. Καθώς ο χάρτης του κόσμου αρχίζει να αλλάζει, το μεγαλύτερο κύμα περιβαλλοντικών προσφύγων θα ξεκινήσει από εδώ.
Ο λαός του Μπαγκλαντές βιώνει ήδη δραματικά τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας σε συνδυασμό με την άνοδο της θερμοκρασίας φέρνουν τη χώρα αντιμέτωπη με ακραία καιρικά φαινόμενα, πιο συχνά και απρόβλεπτα από ποτέ. Στις 25 Μάη του 2009 ο Κυκλώνας Άιλα χτύπησε το Μπαγκλαντές και την Ινδία. Εκείνη την ημέρα η ταχύτητα του ανέμου έφτασε τα 110 χλμ την ώρα. Ο επίσημος απολογισμός μέτρησε 325 νεκρούς, 8.000 αγνοούμενους και 1.000.000 άστεγους.
Η νήσος Γκαμπούρα, στη νότια παράκτια ζώνη του Μπαγκλαντές, βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Οι επιζώντες μαρτυρούν συγκλονιστικά τη στιγμή που κύματα 8 μέτρων έσπασαν τα φράγματα της περιοχής: «Πρώτη φορά στη ζωή μας είδαμε κάτι τέτοιο. Ήρθε κύμα και αέρας από την Ανατολή… πλημμύρισαν τα πάντα, δε φαίνονταν ούτε τα δέντρα από το νερό. Οι άνθρωποι κρέμονταν στα δέντρα, το ποτάμι έφερνε τηλεοράσεις, ανθρώπους, έπιπλα… Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο! Έχω δει πάρα πολλές φορές κυκλώνες, αλλά σαν τον Άιλα δεν έχω ξαναδεί!».
6 μήνες μετά, η Γκαμπούρα ζει ακόμα με τις οδυνηρές συνέπειες της καταστροφής. Το απομεινάρι του φράγματος γύρω από το νησί είναι σήμερα ο στενότερος προσφυγικός καταυλισμός του κόσμου, όπου ζουν 35.000 άνθρωποι. Καθώς πρόκειται για το μοναδικό σημείο που προεξέχει από το νερό, οι κάτοικοι έστησαν ό,τι απέμεινε από τα νοικοκυριά τους, σε παραπήγματα από ξύλα και μουσαμάδες, ο ένας πάνω στον άλλο.
Η Σουμπανού Χατούν προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της σε αυτή τη λωρίδα γης. Εξηγεί πώς ο κυκλώνας στέρησε στην οικογένειά της τα απαραίτητα προς το ζην: «Πριν τον Άιλα είχαμε δίχτυα και μια βάρκα κι ο γιος μου ψάρευε. Εγώ πήγαινα στο δάσος και μάζευα ξύλα που τα πουλούσα, ζούσαμε πολύ καλά. Τώρα καταστράφηκαν όλα, ο Άιλα μας πήρε τη βάρκα και τα δίχτυα, τα σπίτια διαλύθηκαν, αυτοί που δούλευαν στα χωράφια δεν έχουν πια δουλειά»… Ο Σουέλ, ο 15χρονος γιος της Σουμπανού, έφυγε να δουλέψει σ' ένα εργοστάσιο τούβλων, προκειμένου να βοηθήσει οικονομικά. Σαν κι αυτόν, κάθε χρόνο 500.000 άνθρωποι εγκαταλείπουν τις παράκτιες περιοχές και εγκαθίστανται στις παραγκουπόλεις της Ντάκα.
Σήμερα, η πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές είναι μια από τις ταχύτερα επεκτεινόμενες πόλεις του κόσμου, αποτελώντας εικόνα των μητροπόλεων του μέλλοντος. Ο πληθυσμός της διπλασιάστηκε μέσα σε 10 χρόνια, ξεπερνώντας τα 12 εκατομμύρια. Ο Σουέλ κοιτάζει τη μεγαλούπολη σαστισμένος: «Η αλήθεια είναι πως περνάω δύσκολα εδώ. Η δουλειά είναι σκληρή, το φαγητό δεν είναι καλό και τα χρήματα δε φτάνουν ούτε για μένα. Αλλά τι να κάνω; Πίσω δεν έχω σπίτι να γυρίσω». Ο Διεθνής Οργανισμός για τη Μετανάστευση (ΙΟΜ) επιβεβαιώνει πως το 70% των κατοίκων των παραγκουπόλεων της Ντάκα, σχεδόν 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι, μετακόμισαν ως συνέπεια κάποιου περιβαλλοντικού προβλήματος στις περιοχές τους.
Πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου για το Περιβάλλον και την Ανθρώπινη Ασφάλεια του Πανεπιστημίου των Ηνωμένων Εθνών, υπολόγιζε ότι το 2010 οι εκτοπισμένοι λόγω περιβαλλοντικών προβλημάτων θα έφταναν τα 50 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Ήδη είναι περισσότεροι απ' όσους αυτή τη στιγμή βρίσκονται εκτοπισμένοι λόγω πολεμικών συγκρούσεων και πολιτικών διώξεων μαζί! Και μέχρι το 2050, σύμφωνα με τον ΙΟΜ, οι οικολογικοί πρόσφυγες θα ξεπεράσουν παγκοσμίως τα 250 εκατομμύρια, περνώντας φυσικά τα σύνορα των χωρών τους…
Κι όμως, το διεθνές δίκαιο δεν προστατεύει αυτή τη στιγμή τους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες, καθώς ο ορισμός αυτός δεν περιλαμβάνεται στη Συνθήκη της Γενεύης για τους Πρόσφυγες του 1951, της οποίας η τροποποίηση προτάθηκε μόλις πρόσφατα. «Πρέπει να υπάρξει κάποιος διεθνής νόμος που να διευκολύνει αυτούς τους ανθρώπους να έχουν μια καλύτερη ζωή», ζητάει ο κος Αμπού Καμάλ Ουντίν, εκπρόσωπος του Υπουργείου Περιβάλλοντος του Μπαγκλαντές. «Εμείς δεν είμαστε υπεύθυνοι για την κλιματική αλλαγή. Ο αναπτυγμένος κόσμος που απολαμβάνει την ανάπτυξη πρέπει να φροντίσει αυτούς τους ανθρώπους. Όποιο κι αν είναι το όνομα για αυτούς, πρόσφυγες ή κάτι άλλο, όποιος κι αν είναι ο νόμος, δε με ενδιαφέρει… Ο λαός μου πεθαίνει κι εσείς ακόμα υπολογίζετε»...
«Κανείς δε θα ξεφύγει από αυτό το πρόβλημα», επισημαίνει ο κος Ραχμάν του IPCC. «Η Νέα Υόρκη θα βρεθεί κάτω από το νερό, οι πόλεις που έχουν λιμάνια, το Τόκιο, το Λονδίνο, όλοι θα απειληθούν… Όπως σε μια βάρκα, δε γίνεται να βουλιάζει ένα μέρος και το υπόλοιπο να επιπλέει, ή όλοι μαζί θα καταφέρουμε να επιπλεύσουμε ή όλοι μαζί θα βυθιστούμε». Κι επισημαίνει ότι η καταστροφή μπορεί να έρθει και με άλλη μορφή: «Όταν χιλιάδες άνθρωποι αναγκαστούν να φύγουν από τις περιοχές τους που θα έχουν χαθεί, δε θα συγκρίνεται με την πυρηνική απειλή. Θα είναι ένας κόσμος διαφορετικός, κανείς δε θα ζει σε ειρήνη»…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου