Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Η Ορνιθολογική αποδομεί βήμα προς βήμα τις κυβερνητικές υποσχέσεις

Προεκλογικές πράσινες εξαγγελίες, μετεκλογικά πράσινα άλογα
Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ
Ενα χρόνο μετά τις «πράσινες φιλοδοξίες» της κυβέρνησης τα «αποτελέσματα είναι γκρίζα», όπως αποκαλύπτει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία αποτιμώντας τις υποσχέσεις για: το αστικό περιβάλλον, το θαλάσσιο, τους υδάτινους πόρους, τις προστατευόμενες περιοχές, τη χωροταξία, τη βιοποικιλότητα, την περιβαλλοντική διοίκηση.
Πνιγήκαμε στα «θα»... «Η υποβίβαση του περιβαλλοντικού ζητήματος σε "δευτερεύον" ζήτημα στην πολιτική ατζέντα των κυβερνήσεων ήταν ένα δεδομένο με το οποίο οι πολίτες ζούσαν εδώ και (τουλάχιστον) πέντε δεκαετίες», λέει ο διευθυντής της ΕΟΕ Ξενοφών Κάππας, υπενθυμίζοντας: «Η κυβέρνηση όμως της 4ης Οκτωβρίου 2009 υποσχέθηκε να φέρει το περιβάλλον ως κεντρικό ζήτημα στην πολιτική της ατζέντα».
Τι έγινε 365 μέρες μετά; (Στον πίνακα παρουσιάζεται ένα μέρος από τις προεκλογικές εξαγγελίες και τα αποτελέσματα σήμερα. Αναλυτικά οι «πράσινες» δεσμεύσεις και τα «γκρίζα» αποτελέσματα στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.ornithologiki.gr)
Χωροταξία
* Ξεκινώντας από τη χωροταξία, η ΕΟΕ παρατηρεί: Ενα χρόνο μετά η κυβέρνηση δεν έχει προβεί στα βήματα εκείνα για την επίλυση των διογκωμένων περιβαλλοντικών προβλημάτων που παραμένουν από την ανεπαρκή, άναρχη και χωρίς περιβαλλοντικά κριτήρια χωροθέτηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, το νομοσχέδιο για επιτάχυνση των μεγάλων έργων που προωθεί η κυβέρνηση ως λύση στην οικονομική κρίση, αποτελεί σοβαρή παράκαμψη της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Και μοιάζει επανάληψη της νομοθεσίας επιτάχυνσης των ολυμπιακών έργων, που προκάλεσαν ανυπολόγιστες ζημιές στο περιβάλλον της Αττικής. Στην προκειμένη περίπτωση θα επιφέρει ζημιές και σε άλλες περιοχές της χώρας.
Προστατευόμενες περιοχές
* Στο θέμα «προστατευόμενες περιοχές» η χώρα μας έχει καταδικαστεί στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για ελλιπή μέτρα προστασίας του δικτύου Natura 2000. Εχει συντάξει σχέδιο κοινής υπουργικής απόφασης, που όμως δεν αποστέλλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
* Στο θαλάσσιο περιβάλλον δεν έχει, εκτός των άλλων, προχωρήσει ο καθορισμός καταφυγίων για την προστασία των ιχθυοαποθεμάτων και των οικοσυστημάτων.
Βιοποικιλότητα
* Στη θεσμική κατοχύρωση για την προστασία της βιοποικιλότητας, από τις 25 κοινές υπουργικές αποφάσεις καμία δεν έχει αναβαθμιστεί σε προεδρικό διάταγμα, όπως προβλέπει ο ν. 16550 για την προστασία του περιβάλλοντος.
Υδάτινοι πόροι
* Ενα από τα κορυφαία θέματα στη διαχείριση των υδατικών πόρων είναι ότι παραμένει σε ισχύ η καταστροφική λύση εκτροπής του Αχελώου, παρά τις επτά καταδικαστικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
* Στο αστικό και περιαστικό περιβάλλον, αν και έχει επιδειχθεί πολιτική βούληση για σχεδιασμό με περιβαλλοντικά κριτήρια, υπάρχουν παραδείγματα, όπως ο Υμηττός και η Πάρνηθα, που απειλούνται από τον τρόπο που θα γίνει η επέκταση και κατασκευή αυτοκινητοδρόμων (Αττική Οδός) και από την εξαίρεση από την αναδάσωση της περιοχής γύρω από το καζίνο «Μον Παρνές» αντιστοίχως.
Περιβαλλοντική διοίκηση
* Στον τομέα της περιβαλλοντικής διοίκησης διακρίνουμε ότι η πολιτική στη φύλαξη π.χ. της υπαίθρου παραμένει ανύπαρκτη. Οι δασικές υπηρεσίες, παρά την ενσωμάτωση της Αγροφυλακής και την ένταξή τους στο αρμόδιο υπουργείο (Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής) είναι χωρίς υλικοτεχνική υποδομή.
Γκρίζα τα αποτελέσματα, λοιπόν, παρά τις... πράσινες φιλοδοξίες. *

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου