Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Μία σύντομη ενημέρωση για το τί περίπου συμβαίνει στο μακρινό Βερτίσκο…

Έλαβα με μαίηλ την παρακάτω ενημέρωση:

Για όσους δε γνωρίζουν, από τον Ιούνιο του 2008 το πρώην Δασικό Φυτώριο Φλαμουρίου τελεί υπό κατάληψη. Πρόκειται για μια περιφραγμένη έκταση μέσα στο δημόσιο δάσος Φλαμουρίου στο Βερτίσκο, που περιλαμβάνει 2 κτίρια και αρκετή καλλιεργήσιμη γη. Πέρα από την προφανή κίνηση κάποιων ανθρώπων να ζήσουν μέσα στη φύση (και ό,τι αυτό συνεπάγεται), σκοπός ήταν και η διερεύνηση ενός νέου κοινωνικού πεδίου -αυτού της υπαίθρου- και η δραστηριοποίηση μέσα σε αυτό.
Από τον πρώτο κιόλας καιρό δεχθήκαμε την επίσκεψη των ράμπο της ασφάλειας και έπειτα από λίγους μήνες έφτασαν και οι γραφειοκράτες της περιφέρειας και του δασαρχείου με τη συνοδεία ενστόλων. Μετά από τις πρωτες απειλές και εξακριβώσεις, και αφού οι πιστολέρο αποχώρησαν, έγινε μια άτυπη συμφωνία με πρωτοβουλία της διεύθυνσης δασών, για τη δημιουργία ενός νομικού προσώπου (σωματείου) από μέρους μας. Σε αυτό το καθεστώς κύλησαν τα επόμενα δύο χρόνια, αφού συστάθηκε το σωματείο και κατατέθηκε το χαρτί στο αρμόδιο δασαρχείο Λαγκαδά.
Φτάνοντας στο σήμερα, το δασαρχείο ανακινεί το ζήτημα της θρασύτατης παρουσίας μας στο τσιφλίκι του, και με διάφορες μεθοδεύσεις παίρνει το πράσινο φως (από τους ανωτέρους) για την εκδίωξή μας. Ετσι, στα μέσα του Οκτώβρη ο δασάρχης καταφθάνει για να καταγράψει την περιουσία του κάνοντας λόγο για μηνύσεις και διοικητικά πρόστιμα. Η τελευταία πράξη παίζεται με την παράδοση του πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής όπου γίνεται λόγος για κατάληψη δημόσιας δασικής έκτασης 3,5 στρεμμάτων «με σκοπό την απόκτηση δικαιωμάτων κατοχής, νομής και κυριότητας».
Εμείς,δε σκοπεύουμε να φύγουμε και θα υπερασπιστούμε το εγχείρημα με κάθε δυνατό τρόπο. Προς το παρόν, έχουμε κινητοποιηθεί σε τοπικό επίπεδο μοιράζοντας κείμενα στα γύρω χωριά και στο Λαγκαδά ενώ την Κυριακή έχει προγραμματιστεί μια εκδήλωση στο Φυτώριο. Όλες οι δράσεις γίνονται με τη στήριξη συντρόφων από τη Θεσσαλονίκη (όπου δημιουργήθηκε μια εβδομαδιαία συνέλευση αλληλεγγύης) και από άλλες πόλεις. Μέσα στο επόμενο διάστημα σκοπεύουμε να δημοσιοποιήσουμε ακόμη περισσότερο το ζήτημα και να κλιμακώσουμε τις δράσεις μας με πιο κεντρικές παρεμβάσεις.
Όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει στο mail [teridones@gmail.com] ή για πιο άμεση επικοινωνία στο τηλ. 6909401484.


Συντροφικούς χαιρετισμούς.

Φλαμούρι

2 σχόλια:

  1. Δεν χωρά αμφιβολία ότι πρέπει να στηριχθεί με κάθε τρόπο η προσπάθεια εγκατάστασης νέων ανθρώπων στο Φλαμούρι.
    Αλήθεια ποιός έχει δικαίωμα "κατοχής νομής και κυριότητας"; Μήπως το δασαρχείο που παράτησε στην τύχη του το πρώην δασικό φυτώριο και το θεωρεί "βακούφι του";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ!!!ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ!!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΩ!!! ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ!!!ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ!!! ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ, ΣΤΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ, ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΑΝ "ΠΟΛΕΙΣ"! ΟΧΙ!! ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ ΑΛΛΟ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή