Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Η Αφρική παχαίνει!


Έλαβα με μαίηλ και, με μικρή επεξεργασία όσον αφορά στο μέγεθος, αναρτώ το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο:

Συγκινησιακά λόγια και «πικρές» αλήθειες.
Με βασικό του θέμα (την Παγκόσμια Ασφάλεια Τροφίμων και τις Προκλήσεις από τις Κλιματικές Αλλαγές και τα βιοκαύσιμα), ο Διεθνής Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), γιόρτσε τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής (16 Οκτωβρίου).
Το ανακοινωθέν του είναι ενδεικτικό: «Σε πολλά μέρη του κόσμου, το φάσμα της πείνας είναι οξύ (εξαιτίας των χρόνιων κοινωνικών καταστάσεων, της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της επίδρασης των κλιματικών αλλαγών)...

Μας προτρέπουν στην αλληλεγγύη. Στην ανάγκη να βοηθηθεί ο αναπτυσσόμενος κόσμος, για να ορθοποδήσει κοινωνικά, οικονομικά και διατροφικά. Να εξαλείφει, η δυστυχία, η πείνα από τον πλανήτη μας.
Η μέρα αυτή είναι μια καλή ευκαιρία ν’ αντικρίσουμε για μια ακόμη φορά, εικόνες φρίκης. Να κάνουμε αυτοκριτική στην ηθική μας, στο πόσο είμαστε κοντά σ’ όλους τους πονεμένους, εμείς οι χορτάτοι (πολλές φορές υπέρβαροι), οι βολεμένοι στην ευδαιμονία των καταναλωτικών αγαθών.
Κι αυτό είναι το επικοινωνιακό τρικ. Πώς να το κάνουμε. Ένα παιδικό κλάμα πάντα συγκινεί. Και μέσω της δικής μας ευαισθησίας, κάποιοι ελπίζουν, ότι θα τους ξημερώσουν καλύτερες μέρες.
Η ελεημοσύνη είναι το «όπλο», του φτωχού για ένα δικαιότερο κόσμο.
Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, θα κουβαλούν (όσα χρόνια κι αν περάσουν), το στίγμα του άξεστου αποικιοκράτη, που λεηλάτησε τον πλούτο της Αφρικής, γι’ αυτό άλλωστε τώρα εκεί, οι άμοιροι υποφέρουν!
Πάντα ο μαύρος συνάνθρωπος, είναι το συνώνυμο του αδύνατου, ενώ ο κάθε άσπρος, αναγνωρίζεται ως συνοδοιπόρος, ως πονηρός συναυτουργός του καπιταλισμού.
Κι όμως.
Αν ανατρέξετε βαθύτερα, στα αίτια της φτώχειας στην Αφρική, ίσως καταρρεύσουν πολλά ταμπού.
Σε πολλά από τα στιγματισμένα κράτη (Ζιμπάμπουε, Μαλάουι, Τανζανία, Κένυα, Ουγκάντα, Κονγκό, Μπουργκίνα Φάσο, Μπενίν κλπ) δίπλα στην πείνα, συγκατοικούν οι βολεμένοι, οι υπέρβαροι συμπολίτες τους.
Δίπλα στο άδειο πιάτο, συνυπάρχουν τα φασφουντάδικα με τα παχυντικά μπιφτέκια και τ’ αεριούχα ποτά.
Συνέπεια αυτών, σήμερα, όπως σημειώνει η Διεθνής Έκθεση για την Παχυσαρκία (IASO), στην Αφρική οι παχύσαρκοι, είναι 35% περισσότεροι, σε σχέση με 20 χρόνια πριν. Στην Ουγκάντα, οι καρδιοπάθειες, έχουν ανέλθει τόσο πολύ, που σε λίγα χρόνια θα ξεπεράσουν την αιτία θανάτου, από το AIDS και την ελονοσία.
Στη Νιγηρία των 140 εκατ. κατοίκων, το 8% είναι υπέρβαροι. Οι γυναίκες προτιμούν να τρώνε παχυντικά φαγητά, για να φαίνονται υγιείς. Για να είναι έτσι στα μάτια του γαμπρού πιο καρπερές, από τις πεινασμένες ανταγωνίστριες τους!
Στην Κένυα, με 18 εκατομ. υποσιτισμένους, το 12 % του πληθυσμού ( των 38 εκατ.) είναι υπέρβαροι.
Στη Ζιμπάμπουε, στη Νότια Αφρική, στο Μαλάουι, στο Κονγκό, οι τηλεοπτικές διαφημίσεις με τα καλοθρεμμένα παιδιά με τα λαμπερά πρόσωπα, έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν για την ευτυχισμένη, ανέμελη οικογένεια. Η φτώχεια εκεί κατατάσσεται στα παραλειπόμενα, στην ντροπή. Στον κοινωνικό σνομπισμό. Στην Αφρική, οι έρανοι και οι συνδρομές υπέρ των αδυνάτων, είναι άγνωστες λέξεις. Γι’ αυτά φροντίζουν οι ανθρωπιστές άσπροι. Θέματα, όπως ο υπερπληθυσμός, η διαφθορά, η μεγάλη διάσταση (εξαθλίωσης και πλούτου), κρύβονται επιμελώς πίσω από τα παραβάν της κυβερνητικής προπαγάνδας. Γι α την νομενκλατούρα, το AIDS και οι φωτογραφίες με τους λιμοκτονούντες, είναι ένας καλός τρόπος για ν’ αυξηθούν (προς τα προσωπικά τους θησαυροφυλάκια), οι διεθνείς επιδοτήσεις. «Ο Θεός είναι η ελπίδα της Αφρικής», αντικρίζεις σε διαφημιστικές πινακίδες, διατρέχοντας την μαύρη ήπειρο. «Μ’ ένα τηλεφώνημα, μ’ ένα SMS, δίνεις πόντους, για να ‘χει φαγητό ένας συνάνθρωπό σου», προτρέπει τους καταναλωτές, η διαφήμιση της κινητής τηλεφωνίας!

Η Αφρική παχαίνει!



Όπως εξηγεί ο διευθυντής του νοσοκομείου του Ναϊρόμπι, παιδίατρος Ντέιβντ Κιτάνγκα, στις πόλεις οι άνθρωποι μετακινούνται λίγο σε σχέση με την ύπαιθρο, τρώνε συνεχώς και καταναλώνουν ζαχαρώδη ποτά. Αποτέλεσμα αυτών είναι, κυρίως στα παιδιά, η αύξηση των καρδιακών νοσημάτων και του διαβήτη.
Επικρατεί η συνήθεια, τα κορίτσια, για να δείξουν (ότι δεν είναι καχεκτικές, ότι δεν πάσχουν από ΑIDS), να τρώνε πολύ, για να φουσκώσει το στομάχι τους κι έτσι να το επιδεικνύουν καμαρωτές (με τα κοντά μπλουζάκια που φορούν), στους υποψήφιους εραστές τους.
Οι διατροφικές συνήθειες της νέας Αφρικής, που βγαίνει μέσα από την υπανάπτυξη, είναι ένα λουκούλλειο γεύμα. Το Σαββατόβραδο και την Κυριακή το μεσημέρι, οικογενειακώς στο φασφουντάδικο (με τις χημικές σάλτσες, τα λίπη, τα σούπερ μπιφτέκια, τα τηγανιτά και τα μιλκ σέικ).
Τα ίδια επαναλαμβάνονται στο σούπερ μάρκετ, με την αγορά παχυντικών τροφίμων και κάθε είδους ζαχαρώδους προϊόντος.

Ο μεγάλος νεωτερισμός στην κατανάλωση, είναι η νέα μόδα των τεράστιων σούπερ μάρκετ. Χαώδεις εγκαταστάσεις. 7 πολυεθνικές εταιρείες (αλυσίδες διατροφής), έχουν εδραιώσει την κυριαρχία τους στην Αφρική. Στην Μαύρη ήπειρο, η κατανάλωση τροφίμων αυξάνει κάθε χρόνο 6%, σε σχέση με το 2% των ΗΠΑ και το 2% της Ε.Ε. σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου Harvard. http://allafrica.com/stories/201002251215.html

Το σούπερ μάρκετ είναι το must στη επιδειξιμανία. Εκεί κάνει πασαρέλα η ανερχόμενη κοινωνική τάξη. Η επίσκεψη σ’ αυτά, έχει γίνει η καθιερωμένη βόλτα του Σαββάτου. Αυτά έχουν αντικαταστήσει τον μικροπαραγωγό, προωθώντας προϊόντα αμφίβολης διατροφικής αξίας και σε τιμές πολύ φτηνότερες. Έτσι οι γεωργοί, αναγκάζονται να πωλούν σε πολύ χαμηλές τιμές, από το κόστος της παραγωγής τους. Τεράστιες εκτάσεις γεωργικής παραγωγής, νοικιάζονται για την αλυσίδα των σούπερ μάρκετ. Η άρχουσα τάξη, οι κυβερνητικοί, βρίσκονται συνήθως πίσω από τα σούπερ μάρκετ, που επιφέρουν, μεγάλα έσοδα.
Οι αγρότες που δεν ενσωματώνονται στο σύστημα μεταπώλησης, αναγκαστικά φτωχαίνουν κι εγκαταλείπουν την εργασία τους. Στη συνέχεια γκετοποιούνται στις μεγαλουπόλεις και μετά αναζητούν τη δίοδο της μετανάστευσης.

Η εκτεταμένη κτηνοτροφία και η κρεατοκατανάλωση, έχει γίνει διατροφικό φετίχ, του διαιτολογίου των ανερχομένων τάξεων. Ερημοποιούνται τεράστιες εκτάσεις από την υπερβόσκηση, ενώ τα 2/3 της παραγωγής δημητριακών, οδηγούνται στις ζωοτροφές.
Σ’ αυτές τις εικόνες των έντονων αντιθέσεων, η σημερινή επέτειος ας προβληματίσει όλους εκείνους τους φορείς, που ψάχνουν ν’ αντιμετωπίσουν με συγκινησιακά λόγια, το δρά
μα του υποσιτισμού.

Ας σημειώσουμε ότι κάθε χρόνο 2,2 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και την κακή διατροφή. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι περίπου 925 εκατομμύρια άνθρωποι (το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού), υποσιτίζεται.

Μιχάλης Μιχελής

Επίσης σα σχόλιο το παρακάτω κειμενάκι:

Σύμφωνα με τα στοιχεία Διεθνών Οργανισμών η πείνα θερίζει εκατομμύρια ανθρώπους σ΄όλο τον κόσμο.125 εκατ. άνθρωποι πεινούν και ένα στους 7 κατοίκους υποσιτίζεται.Ο Παγκόσμιος υποσιτισμός ευθύνεται για τον θάνατο 5εκατ. παιδιών.Στις αναπτυσσόμενες χώρες 146εκατ. παιδιά είναι ελλιποβαρή,ενώ γύρω στα 60εκατ. παιδιά παρουσιάζουν απίσχναση.Την ίδια στιγμή η Δύση μαστίζεται από κουζινομαγειρέματα με αυστηρούς κριτές και απαιτητικούς φαγάδες.Παράλληλα μια άλλη πεινα μαστίζει την ανθρωπότητα κι ευθύνεται για όλα της τα δεινά.Είναι η ακόρεστη και απύθμενη πείνα του Καπιταλισμού η οποία δε χορταίνει με τίποτε και η οποία εκλαμβάνει τον πλανήτη τα ζώα και τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικα.

Μηνακούλη Ρόζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου