Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

ΟΤΑΝ ΣΠΕΡΝΕΙΣ ΑΝΕΜΟΥΣ, ΘΕΡΙΖΕΙΣ ΘΥΕΛΛΕΣ…



Στις 17/1/13 συνέβη ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα της Κέρκυρας γεγονός που συγκλόνισε την τοπική κοινότητα και ολόκληρη την ακαδημαϊκή κοινότητα. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας όταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας μια διμοιρία ΜΑΤ εισέβαλε στο κτήριο της Πρυτανείας και συνέλαβε 28 φοιτητές, στην πλειοψηφία τους κοπέλες.
Όλα άρχισαν όταν το μεσημέρι, μετά την ορκωμοσία που γινόταν στο κτήριο της πρυτανείας, φοιτητές του τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας θελήσαμε να έρθουμε σε επαφή με τις Πρυτανικές Αρχές, προκειμένου να συζητήσουμε για το εξάμηνο εξωτερικού, το οποίο με υπουργική απόφαση έγινε προαιρετικό αντί για υποχρεωτικό υποβαθμίζοντας το τμήμα και τις σπουδές μας. Η απόφαση ελήφθη ερήμην του τμήματος και θέλαμε η Πρυτανική Αρχή να εκφράσει τη στάση της σχετικά με αυτό το κρίσιμο ζήτημα και παράλληλα να διεκδικήσουμε επαρκή χρηματοδότηση. Ήταν η μοναδική μας ευκαιρία να μιλήσουμε με την πρύτανη, καθώς ήταν από τις λίγες φορές που οι πόρτες της Πρυτανείας ήταν ανοιχτές, λόγω της ορκωμοσίας. Ήμασταν αποφασισμένοι να παραμείνουμε στο κτήριο μέχρι να δεχθεί να μας δει, καθώς τα χρονικά περιθώρια για τις αιτήσεις του εξαμήνου μας είχαν στενέψει. Είναι αυτονόητο ότι δεν ασκήθηκε βία σε κανέναν, δεν απειλήθηκε κανείς, δεν προκλήθηκε καμία ζημιά στο χώρο, δεν επρόκειτο για κατάληψη καθώς η πόρτα παρέμενε ορθάνοιχτη μέχρι το βράδυ. Ασφαλίτες μπαινόβγαιναν και κυκλοφορούσαν ελεύθεροι από το μεσημέρι στο κτήριο, ενώ οι υπάλληλοι του πανεπιστημίου κρατούνταν όμηροι από την πρύτανη και τον αντιπρύτανη που είχαν κλειδωθεί στο γραφείο τους.
Οι ενέργειές μας ήταν απολύτως ειρηνικές και μόνος μας στόχος να μιλήσουμε με την πρύτανη. Οι άνωθεν εντολές ήταν πολύ ισχυρές (ας μην ξεχνάμε ότι η «κυρία» Σαλή ήταν στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Ν.Δ.) και με πολλή προσπάθεια η κατηγορία βρέθηκε. 7 παρά 10 το απόγευμα, την ώρα που κάναμε συνέλευση για το αν θα παραμείνουμε στο κτήριο, η πόρτα της αίθουσας άνοιξε και οι ΜΑΤατζήδες χωρίς να μας δείξουν την εισαγγελική εντολή, μας έσυραν κάτω στην κλούβα, πιάνοντας έναν συμφοιτητή μας απ’ το λαιμό και σέρνοντας τον στις σκάλες. Οι συλλήψεις μπορεί να ήταν 28, αλλά τα άτομα που ήταν μέσα στο κτήριο ήταν πολύ περισσότερα. Η κλούβα έφυγε άρον άρον, την ώρα που πλησίαζε η πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, ενώ οι ΜΑΤατζήδες φώναζαν «όσους πήραμε πήραμε, φεύγουμε γιατί έρχεται η πορεία».
Φτάνοντας πια στην ασφάλεια, επιτέλους μάθαμε την κατηγορία που μας απαγγέλθηκε. Η Σαλή (μέσω της γραμματέως της πάντα για να μη χαλάσει την εικόνα της) μας κατήγγειλε για «διατάραξη οικιακής ειρήνης». Βέβαια όπως έχουμε ήδη τονίσει και όπως έχει δει οποιοσδήποτε ήταν στο κτήριο κατά τη διάρκεια της ημέρας, δεν εμποδίσαμε την κίνηση κανενός, ούτε και μπήκαμε παράνομα. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας να μιλήσουμε με την πρύτανη ήταν να αποκτήσουν 22 φοιτήτριες και 6 φοιτητές φάκελο στην ασφάλεια, δηλαδή να δώσουν δακτυλικά αποτυπώματα και να τους τραβήξουν φωτογραφίες. Έξω από το κτήριο της ασφάλειας συγκεντρώθηκαν από την πρώτη στιγμή πάνω από εκατό άτομα: φοιτητές που δεν είχαν συλληφθεί, καθηγητές μας, αλληλέγγυοι από την πορεία, εκπρόσωποι σωματείων, άτομα από τον αναρχικό και τον ευρύτερο αριστερό χώρο.
Η εικόνα μιας κλούβας γεμάτη ως επί το πλείστον με φοιτήτριες, που ζητούσαν τα αυτονόητα, σίγουρα σόκαρε την τοπική κοινωνία, ωστόσο δεν είναι σε καμία περίπτωση ουρανοκατέβατη. Πρόκειται για πιστή εφαρμογή όχι μόνο του νόμου-πλαίσιο, αλλά του συνόλου της πολιτικής που θέλει το λαό υποταγμένο, να μη μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Το σύστημα εδώ και καιρό δείχνει τα δόντια του. Καταστέλλει την όποια δίκαιη συλλογική αντίδραση με τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο. Είναι αρκετό να σκέφτεσαι διαφορετικά από το σύστημα και να διεκδικείς όσα σου ανήκουν για να θεωρείσαι επικίνδυνος και να διώκεσαι. Ας μην ξεχνάμε ότι ο φασίστας Δένδιας με τον τρομονόμο έχει δείξει τις διαθέσεις του: αναίτιες προσαγωγές, εκκενώσεις καταλήψεων, σπάσιμο του ασύλου, ωμή βία κατά των διαδηλωτών.
Η ομοϊδεάτισσα του Δένδια, «κυρία» Σαλή – Παπασαλή καθώς και ο «κύριος» Κάτσιος αντιπρύτανης οικονομικών έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο ξεφτίλας. Αντί να δεχτούν να δουν τους φοιτητές τους για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, επέλεξαν να μας δουν να βγαίνουμε σηκωτοί από ένα πανεπιστημιακό κτήριο, θυμίζοντας μέρες χούντας. Ο τρόμος τους δεν θα περάσει. Δεν μας αφήνουν πια κανένα περιθώριο διαλόγου.
Να εξασφαλιστεί το υποχρεωτικό εξάμηνο εξωτερικού και η χρηματοδότησή του.
Οι ακαδημαϊκοί χώροι να είναι ανοιχτοί και ελεύθεροι για τους φοιτητές.
Καλούμε τους Συλλόγους Φοιτητών, διδασκόντων και διοικητικών υπαλλήλων να καταδικάσουν τα γεγονότα και να στηρίξουν τον αγώνα μας.
Στην τρομοκρατία της κυβέρνησης απαντάμε με συμμαχία των φοιτητών και των οικογενειών μας.
Απαιτούμε η φασιστική πρυτανική αρχή να παραιτηθεί τώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου