Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Η ΔΗΜΑΡ στην εξουσία



Μπορεί ο Φώτης Κουβέλης να μιλά όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό για αξιοκρατία στο Δημόσιο, ωστόσο η ποσόστωση που προέκυψε από τη συμμετοχή του στην τρικομματική κυβέρνηση ήταν η ιδανική ευκαιρία για να τοποθετήσει δικά του στελέχη σε κρίσιμα πόστα του κρατικού μηχανισμού, σε ΔΕΚΟ, καθώς και σε μία από τις επτά αποκεντρωμένες διοικήσεις της χώρας.
Εξάλλου, μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης τον περασμένο Ιούνιο και με το που αποφάσισαν οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι πώς θα γίνει η… μοιρασιά, εκατοντάδες ήταν τα βιογραφικά σημειώματα που είχαν αποσταλεί στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ από ενδιαφερόμενους να προωθηθούν από την Αγίου Κωνσταντίνου σε κάποια γραμματεία υπουργείου...

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και όσοι διαφώνησαν εξαρχής με τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση Σαμαρά, όχι μόνο δεν έκαναν πίσω στο θέμα της στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού από συντρόφους τους, αλλά συμμετείχαν και σε σχετική επιτροπή, που θα αποφάσιζε ποια από τα στελέχη του κόμματος, αλλά και φίλα προσκείμενα στη ΔΗΜΑΡ, θα αξιοποιούνταν!

Για παράδειγμα, ο
Ανδρέας Νεφελούδης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής, αλλά και ένας εκ των ιδρυτών του «περίφημου» Αριστερού Δικτύου, στο οποίο ανήκουν και οι δύο πρόσφατα διαγραφέντες βουλευτές, Οδυσσέας Βουδούρης και Πάρις Μουτσινάς, είχε αναλάβει τότε επικεφαλής αυτής της επιτροπής.

Το μέλι είναι… γλυκό

Πάντως, σε συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής εκείνο το διάστημα είχε εκφραστεί από πολλά στελέχη του κόμματος η ανησυχία ότι οι πολίτες θα μπορούσαν να σχηματίσουν αρνητική άποψη για τη ΔΗΜΑΡ, με τη λογική ότι ακολουθεί και εκείνη τα βήματα του παλαιού δικομματισμού (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ), για να βολέψει δικά της παιδιά. Γι’ αυτό, έργο της επιτροπής ήταν να φροντίσει ώστε να είναι αξιοκρατικές και… άνευ υποψίας κομματισμού οι προτάσεις του κόμματος!
Προς τι η αγωνία, άγνωστον! Αφού τα στελέχη της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς» εδώ και χρόνια έχουν κατακλύσει κρίσιμα πόστα, όχι μόνο στον στενό δημόσιο τομέα, αλλά και στα πανεπιστήμια, σε φορείς κ.λπ. Εξάλλου, τόσο οι Νεοδημοκράτες όσο και οι ΠΑΣΟΚοι φρόντιζαν πάντα να διορίζουν, μαζί με τα δικά τους παιδιά βεβαίως, και μπόλικους… «ανανεωτικούς» αριστερούς για «ξεκάρφωμα»!

Η επιθυμία της ΔΗΜΑΡ, λοιπόν, ως προς τη διαδικασία στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού ήταν εξαρχής να συμμετάσχει ενεργά, κυρίως σε φορείς των υπουργείων, όπου προΐστανται στελέχη που όρισε η ίδια, όπως το Διοικητικής Μεταρρύθμισης με υπουργό τον
Αντώνη Μανιτάκη, το Δικαιοσύνης με τον Αντώνη Ρουπακιώτη, το Υγείας με την υφυπουργό Φωτεινή Σκοπούλη, αλλά και αλλού.
Η αρχή έγινε με τη συγκρότηση της κυβέρνησης, με τους δύο Αντώνηδες στα προαναφερθέντα υπουργεία, αλλά και με τη Σκοπούλη στο Υγείας, η οποία είναι αδελφή του
Γιάννη Σκοπούλη, υψηλόβαθμου κομματικού στελέχους της ΔΗΜΑΡ στα Γιάννενα, ο οποίος δεν κατόρθωσε να εκλεγεί στις πρόσφατες εκλογές.
Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν σε γραμματείες υπουργείων συνολικά έξι στελέχη της ΔΗΜΑΡ: η
Άννα Αναγνωστοπούλου, μέλος του κόμματος, τοποθετήθηκε επικεφαλής της Γενικής Γραμματείας Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης.

Γενικός Γραμματέας Έρευνας και Τεχνολογίας στο υπουργείο Ανάπτυξης ανέλαβε ο καθηγητής του ΕΜΠ
Βασίλης Μάγκλαρης, ο οποίος πρόσκειται στη ΔΗΜΑΡ και δραστηριοποιείται πολιτικά στον χώρο των ΑΕΙ, με την παράταξη της Αριστερής Μεταρρύθμισης (ΑΡΜΕ).

Γενική Γραμματέας Διά Βίου Μάθησης επελέγη το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ
Ελένη Καραντζόλα, η οποία είναι επίκουρη καθηγήτρια στην Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας, στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Γενική γραμματέας του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής τοποθετήθηκε η πολεοδόμος - χωροτάκτης
Μάρω Ευαγγελίδου, μέλος του Τομέα Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας της ΔΗΜΑΡ.

Στο υπουργείο Ναυτιλίας, γενικός γραμματέας Νησιωτικής Πολιτικής και Αιγαίου ανέλαβε ο οικονομολόγος και επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Γιάννης Σπιλάνης, ο οποίος είναι μέλος του κόμματος, ενώ ήταν υποψήφιος βουλευτής Λέσβου στις εθνικές εκλογές, αλλά δεν εξελέγη. Τέλος, ειδικός γραμματέας Κοινοτικών Πόρων και Υποδομών του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ανέλαβε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, μέλος του Τομέα Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής της ΔΗΜΑΡ, μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του Αγροτικού Τμήματος, αλλά και υπεύθυνος του Αγροτικού Τμήματος του Περιφερειακού Οργάνου Κεντρικής Μακεδονίας του κόμματος.

Σε ό,τι αφορά τις επτά Αποκεντρωμένες Διοικήσεις της χώρας, για τις οποίες υπήρξαν γκρίνιες κυρίως από τη Ν.Δ. για την ποσόστωση που επιλέχθηκε ανάμεσα στα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης, καθώς δύο πήρε το ΠΑΣΟΚ και μία η ΔΗΜΑΡ, μένοντας μόλις τέσσερις στη Ν.Δ., το κόμμα Κουβέλη στήριξε τον προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ, πρώην βουλευτή Πέλλας,
Ηλία Θεοδωρίδη, ο οποίος, στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ, χωρίς να εκλεγεί. Ο Θεοδωρίδης ανέλαβε την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας.
Για τις διοικήσεις των Οργανισμών, η ΔΗΜΑΡ επέλεξε κομματικά στελέχη, τα περισσότερα εκ των οποίων ανέλαβαν για πρώτη φορά καθήκοντα προέδρων σε δημόσιους Οργανισμούς. Έτσι, για διοικητής του ΝΑΤ προτάθηκε ο δικηγόρος
Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος είχε θέσει υποψηφιότητα με τη ΔΗΜΑΡ στις τελευταίες εκλογές στη Χίο. Επίσης, για την προεδρία του ΕΦΕΤ ανακοινώθηκε πρόσφατα ο Γιάννης Τσιάλτας, εργαζόμενος στον Οργανισμό και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, καθώς και αδελφός της Σοφίας Τσιάλτα, κεντρικού στελέχους του κόμματος και υποψήφιας βουλευτού στον Πειραιά. Νέος πρόεδρος των ΕΛΤΑ ανέλαβε πρόσφατα ο προτεινόμενος από την Αγίου Κωνσταντίνου Κώστας Μελαχροινός.

Και να μην ξεχνάμε και τον
Κώστα Σπυρόπουλο, που είχε προτείνει η ΔΗΜΑΡ στη θέση του γενικού διευθυντή Τηλεόρασης της ΕΡΤ, ο οποίος πρόσφατα αποπέμφθηκε, προκαλώντας την έντονη ενόχληση του Φώτη Κουβέλη.


Το Ποντίκι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου