Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

ΔΝΤ: "Έχουμε κάνει λάθος εφ' όλης της ύλης"

Πηγή : pressproject.gr

Με τίτλο «Λιτότητα: Έχουμε κάνει λάθος εφ΄ όλης της ύλης», το εβδομαδιαίο περιοδικό «Μarianne» δημοσιεύει μεγάλο αφιέρωμα στο «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ», προσπαθώντας να ρίξει φως στην έκθεση του Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 3 Ιανουαρίου.

Στο πολυσέλιδο αφιέρωμα της «Μarianne» γίνεται συνεχής αναφορά στις συνέπειες που έχει υποστεί η Ελλάδα από την επιβολή της λιτότητας που επέβαλαν οι «ειδικοί» του ΔΝΤ και αυτό, όπως λέει, εξ αιτίας ενός λάθος στους υπολογισμούς...
Περισσότερα 

Στο μεταξύ:

Μετά τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος παραδέχθηκε το λάθος με τον «πολλαπλασιαστή», χθες ήρθε η Κριστίν Λαγκάρντ να το αναγνωρίσει και αυτή. Με συνέντευξή της στο γαλλικό κανάλι Telematin, η επικεφαλής του ΔΝΤ ανέκραξε: «Φυσικά! Είναι ένα λάθος εκτίμησης». Δεν μετανιώνει, όμως, καθώς κατά την άποψή της το Μνημόνιο «χρειαζόταν και χρειάζεται ακόμα, αλλά με λιγότερη πίεση…», δηλαδή κατά την ίδια απλώς περισσότερο χρόνο…
 Γιατί άλλωστε να αλλάξουν γνώμη. Κατά πώς δείχνουν τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν 4 δισ. ευρώ τον τελευταίο χρόνο και από τα 37,2 δισ., που ήταν στο τρίτο τρίμηνο του προηγούμενου έτους, στο φετινό τρίμηνο έχουν πέσει στα 33,2 δισ. ευρώ (μείωση 10,6%).
 Οι απώλειες οφείλονται στη μείωση κατά 11,3% των αποδοχών και 10,2% των κοινωνικών παροχών, αλλά και στην αύξηση 17,7% των φόρων σε εισόδημα και περιουσία. Μόνο οι φόροι στο εισόδημα και στην περιουσία έχουν αγγίξει στα 5,04 δισ. και οι κοινωνικές εισφορές τα 6,6 δισ. Συνέπεια αυτού ήταν η μείωση κατά 2,3 δισ. της καταναλωτικής δαπάνης των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων από τα 38,2 δισ. στα 35,9 δισ. (μείωση 6,1%).

http://www.efsyn.gr/?p=18574

Επίσης:


Η ΤΡΟΪΚΑ με το μνημόνιό της δεν έκανε λάθος μόνο στους πολλαπλασιαστές. Εκανε λάθος σε όλα! Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

• ΜΕΤΡΑ: Στο πρώτο μνημόνιο, τον Μάιο του 2010, οι δανειστές προέβλεπαν ότι χρειάζονταν μέτρα ύψους 25,5 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του 2013. Μέχρι σήμερα, όμως, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του τρέχοντος έτους, έχουν ληφθεί μέτρα -περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και αύξηση φόρων- ύψους 59 δισ. ευρώ. Και ακόμη δεν έχει κλείσει ο λογαριασμός. Η τελευταία επικαιροποίηση του μνημονίου αναφέρει ότι απαιτούνται επιπλέον μέτρα 2 έως 4 δισ. ευρώ για τη διετία 2015-2016, ενώ εάν υπάρξουν αποκλίσεις από τους στόχους θα ζητηθούν και επιπλέον μέτρα για τα έτη 2013-2014.

• ΥΦΕΣΗ: Στο κείμενο του πρώτου μνημονίου προβλεπόταν ότι τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής θα βύθιζαν στην ύφεση την ελληνική οικονομία για δύο μόνον χρόνια. Ειδικότερα, η τρόικα προέβλεπε ύφεση 4% και 2,5% το 2010 και το 2011 αντίστοιχα και επιστροφή της οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης το 2012, με 1,1% ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Εναν χρόνο μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τον Ιούλιο του 2011, οι προβλέψεις αναθεωρήθηκαν επί τα χείρω. Στο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο για την περίοδο 2012-2015 που παρουσιάστηκε προβλεπόταν αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης 1,2% το 2012 και επιστροφή σε τροχιά ανάπτυξης, με ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 1,1% το 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ πριν από μερικές ημέρες, το ελληνικό ΑΕΠ τελικά συρρικνώθηκε κατά 6,5% το 2012, ενώ προβλέπεται περαιτέρω συρρίκνωση κατά 4,5% το 2013 και επιστροφή σε αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, 0,2%, το 2014.

• ΑΝΕΡΓΙΑ: Εκτός πραγματικότητας ήταν και οι προβλέψεις της Κομισιόν και του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ανεργίας. Με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015 προβλεπόταν αύξηση των ανέργων μέχρι και το 2012 και στη συνέχεια αντιστροφή της τάσης και μείωση της ανεργίας. Ειδικότερα, για το 2011 προβλεπόταν ποσοστό ανεργίας 14,5%, το 2012 15% και το 2013 14,5%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό της ανεργίας στο τέλος Νοεμβρίου 2012 ήταν 27%, με 1.350.181 ανέργους, ενώ το ΚΕΠΕ προβλέπει εκτίναξη της ανεργίας στο 30% το 2013.

• ΧΡΕΟΣ: Το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε ότι το 2012 το χρέος θα διαμορφωνόταν στο 149% του ΑΕΠ. Βρίσκεται όμως ήδη, μετά από ένα «κούρεμα» και μια επαναγορά, στο 175%.

• ΜΙΣΘΟΙ: Στο πρώτο μνημόνιο του 2010 αναφερόταν ότι δεν ήταν απαραίτητη η μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα και η τρόικα πρότεινε το πάγωμά τους για μία τριετία. Μέχρι σήμερα οι μισθοί έχουν μειωθεί 30% κατά μέσο όρο.

• ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ: Στο πρώτο μνημόνιο προβλεπόταν ότι με τις θυσίες του ελληνικού λαού, το νοικοκύρεμα του κράτους και τις μεταρρυθμίσεις ο προϋπολογισμός θα εμφάνιζε πρωτογενές πλεόνασμα το 2011. Μετά και την τελευταία αναθεώρηση του μνημονίου προβλέπεται οριακό πρωτογενές πλεόνασμα φέτος. 
 

Από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την κατανομή της μηνιαίας δαπάνης των ελληνικών νοικοκυριών για αγαθά και υπηρεσίες, βγαίνει το συμπέρασμα ότι τουλάχιστον μέχρι το 2010 δεν έχει αλλάξει ακόμα η καταναλωτική συμπεριφορά των ελλήνων καταναλωτών. Ιδίως για τη διατροφή εξακολουθούν να διαθέτουν ένα μικρό σχετικά ποσοστό του εισοδήματός τους(~18%). Προτιμούν τη φθηνή εισαγόμενη τροφή και όχι την ποιότητα, που έχει να κάνει με την σωματική και ψυχική του υγεία. Επίσης έχει να κάνει και με τη κοινωνική συμπεριφορά του. «Είμαστε ότι τρώμε» σε μεγάλο βαθμό. Αν τρεφόμαστε με «σκουπίδια» ή τροφές με τοξικά κατάλοιπα, αυτό μας οδηγεί να μη σεβόμαστε ούτε τον εαυτό μας, ούτε τα παιδιά μας, ούτε τον διπλανό μας. Δημιουργούμε μια συνείδηση που συμβιώνει άνετα με τη βία, τον ετεροκαθορισμένο χρόνο και ανάγκες μας.  Για αυτές τις ετεροκαθορισμένες ανάγκες ο έλληνας καταναλωτής(σε αυτό δεν διαφέρει και από τον μέσο ευρωπαίο καταναλωτή) διαθέτει το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του(π.χ. ποτά καπνός 3,5%, διαρκή αγαθά 6,7%, μεταφορές 13,5%, επικοινωνία 4%, ξενοδοχεία-εστιατόρια 10,7%, διάφορες υπηρεσίες 10,4% κ.λπ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου