Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ στο Βόλο



«Οι καταλήψεις δεν είναι κέντρα ανομίας
είναι χώροι δημιουργίας έκφρασης και ελευθερίας»

 Αλληλεγγύη στις καταλήψεις!
Όλοι όλες στην πορεία αλληλεγγύης: Σάββατο 19/1, 12μμ, πλ. Αγ. Νικολάου
Οι συνεχείς βίαιες επιθέσεις των πάνοπλων ταγμάτων του Δένδια σε καταλήψεις στην Αθήνα, προφανώς δεν γίνονται για την «πάταξη της ανομίας». Οι λόγοι της εκδήλωσης πυγμής είναι:
Πρώτον, η εξόφθαλμη υιοθέτηση από την κυβέρνηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής. Τα σταθερά σημαντικά ποσοστά που δημοσκοπικά εμφανίζει μετά τις εκλογές η εγκληματική αυτή οργάνωση ανησυχούν τη ΝΔ και επιχειρούν να σταματήσουν την εκροή του ακροδεξιού της εκλογικού σώματος προς την ΧΑ.
Δεύτερον, η επιθυμητή αλλαγή του πεδίου της δημοσίας συζήτησης. Την περίοδο που με τον πιο προκλητικό τρόπο υλοποιούνται οι πιο σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές, που στη Βουλή ψηφίζετονται τόσο ο νέος φορολογικός νόμος που καταληστεύει ό,τι τυχόν έχει απομείνει από τους ήδη κομμένους μισθούς και συντάξεις, όσο και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο και υποθηκεύουν το μέλλον  όλων μας, ενώ συγκαλύπτεται το σκάνδαλο της φοροδιαφυγής εχόντων που απολαμβάνουν διακομματική ασυλία, την περίοδο ακριβώς αυτή, η τρικομματική κυβέρνηση προσπαθεί –με την αγαστή συνεργασία των πρόθυμων «δημοσιογράφων»- να στρέψει την συζήτηση αλλού και να πείσει ότι το κυριότερο πρόβλημα στη χώρα είναι …οι καταλήψεις!
Τρίτον –και σημαντικότερο-, ο φόβος των κυβερνώντων μπροστά στις ίδιες τις καταλήψεις και τις κοινωνικές ομάδες που τις πλαισιώνουν ή στέκονται αλληλέγγυα σε αυτές. Στις καταλήψεις αναπτύσσονται προβληματισμοί, ανησυχίες, σχέδια δράσης αντίθετα στις πολιτικές που θέλουν να μας επιβάλουν. Αυτό τους ενοχλεί. Οι καταλήψεις συνιστούν χώρους έκφρασης έμπρακτης αλληλεγγύης, παραδείγματα κοινωνικού αγώνα, δεξαμενές σκέψης αμφισβήτησης και ανατροπής, προάγγελοι της κοινωνικής έκρηξης που δεν θα αργήσει να φτάσει. Αυτό τους φοβίζει.
Στην πόλη μας, η κατάληψη Ματσάγγου, ένας ανοιχτός κοινωνικός χώρος που λειτουργεί από την πρώτη μέρα ύπαρξής της αμεσοδημοκρατικά, που προάγει την κοινωνική αλληλεγγύη και αυτoοργάνωση, που προσφέρει στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα της πόλης, στοχοποιείται τις τελευταίες μέρες τόσο από την αστυνομία, όσο και από το δήμαρχο Βόλου. Ο πολίτες του Βόλου όμως ξέρουν πολύ καλά πως η κατάληψη Ματσάγγου δεν είναι η αιτία για την ανεργία στη βιομηχανική ζώνη, για τα λουκέτα στα εκατοντάδες μαγαζιά, για τις περικοπές σε υγεία και ασφάλιση, για το κουτσούρεμα στους μισθούς και στις συντάξεις, για τις αυξήσεις στις τιμές ειδών πρώτης ανάγκης. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν οι μπάτσοι μπουν στην κατάληψη Ματσάγγου, τα παγωμένα σπίτια τους δεν θα ζεσταθούν, τα άδεια πιάτα τους δεν θα γεμίσουν, το αβέβαιο μέλλον των παιδιών δεν θα γίνει ρόδινο.
Το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, μαζί με άλλες συλλογικότητες και πολιτικούς χώρους, το Σάββατο 19/1, στις 12 το μεσημέρι, στην πλ. Αγ. Νικολάου, καλεί σε συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, στα στέκια και στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.
Βόλος, 17/1/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου