Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Φεστιβάλ των κοινών

http://commonsfest.info/

Σχετικά

Υπάρχει ένας κόσμος που η γνώση είναι ελεύθερη, οι τέχνες είναι ελεύθερες, οι απόψεις εκφράζονται και συζητιούνται ελεύθερα, οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, ένας κόσμος που το κοινό καλό είναι πιο σημαντικό από το ατομικό, που υπάρχει σεβασμός στους φυσικούς πόρους και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ένας κόσμος όπου το χρήμα δεν είναι το μόνο μέσο για να καλυφθούν οι ανάγκες. Ένας κόσμος στον οποίο μπορείς να καλλιεργείς τα λαχανικά σου, να διασκευάσεις ένα τραγούδι, να πεις την άποψη σου για ένα κινηματογραφικό σενάριο, να βελτιώσεις τα σχέδια ενός τρακτέρ, να γράψεις ένα λήμμα σε μια εγκυκλοπαίδεια, να συμμετέχεις σε μια διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων, να παρακολουθήσεις πανεπιστημιακά μαθήματα, να χτίσεις μαζί με τους φίλους σου ένα σπίτι, να καλύπτεις τις ανάγκες σου ανταλλάσσοντας προϊόντα και υπηρεσίες.

Τις τελευταίες δεκαετίες, με την ανάπτυξη των κοινοτήτων Ελεύθερου Λογισμικού / Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα (ΕΛ/ΛΑΚ), έχει καλλιεργηθεί και αναδειχθεί ένας νέος τρόπος δημιουργίας, βασισμένος στην συνεργασία και την ελεύθερη ανταλλαγή γνώσης . Στη συνέχεια, οι κοινότητες ανοιχτής διαχείρισης (open p2p communities) έδωσαν την ώθηση για επέκταση αυτού του τρόπου και σε πολλά αγαθά εκτός του ψηφιακού φάσματος, δείχνοντας οτι είναι εφικτό ένα πιο δίκαιο και αποτελεσματικό μοντέλο διαχείρισης της καθημερινότητας.

Βασικά χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν οι παραπάνω κοινότητες είναι το μοίρασμα, η προσφορά και η συνεργασία πάνω σε ένα πλαίσιο κάλυψης αναγκών όπου ο κάθε συμμετέχων λειτουργεί με βάση την αρχή του οτι ο καθένας προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητες του, παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του, και συνεισφέρει στην εδραίωση μιας συλλογής γνώσεων διαθέσιμες σε όλους για το κοινό καλό. Επίσης σημαντικό χαρακτηριστικό τους, για το οποίο καθοριστικό ρόλο έχει παίξει η δημιουργία και η ανάπτυξη του internet, είναι ότι δεν έχουν γεωγραφική συγκέντρωση αλλά εκτείνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Έτσι, μπορούν άνθρωποι από διαφορετικές τοποθεσίες να συνεργάζονται πάνω σε ένα κοινό project, επικοινωνώντας ψηφιακά μεταξύ τους σε ένα πλαίσιο μη ιεραρχικής λήψης αποφάσεων λειτουργόντας έτσι αποτρεπτικά στην δημιουργία συγκέντρωσης εξουσίας σε λίγα άτομα, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο συγκεκριμένος τρόπος διαχείρισης έχει δημιουργήσει πλήθος αγαθών τα οποία δεν χαρακτηρίζονται ούτε ως ιδιωτικά, άλλα ούτε και ως δημόσια. Η ονομασία που τους δίνεται είναι κοινά αγαθά. Είναι δηλαδή αγαθά στα οποία υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση από τον καθένα, βάση ενός συνόλου αδειών που ορίζει την χρήση τους (creative commons, κ.α.).

Μερικά παραδείγματα επέκτασης του ομότιμου τρόπου παραγωγής ανοικτού κώδικα πέρα από ψηφιακά αγαθά είναι τα σχέδια μηχανημάτων που προσφέρει το open source ecology, οι εκτυπωτές τρισδιάστατων αντικειμένων (rep-rap), σχέδια για κατοικίες από το wikihouse, αυτοκίνητα (wikispeed), μπύρες (freebeer), αναψυκτικά (open-cola), κ.α. Επίσης στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων η προσπάθεια διάσωσης παραδοσιακών σπόρων και η απεξάρτηση από χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα έχει διαμορφώσει ένα πλαίσιο γνώσης που μπορεί ο καθένας να ακολουθήσει ώστε να καλύψει τις διατροφικές του ανάγκες με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και στην ανθρώπινη εργασία. Η επιστροφή στην φυσική δόμηση σε συνδυασμό με την έρευνα σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ανοίγει νέους ορίζοντες για την κατασκευή μιας φιλικής και ενεργειακά αυτόνομης οικίας, και κάνοντας ένα βήμα παραπέρα, την δημιουργία οικοκοινοτήτων. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά το κίνημα του DIY (Do It Yourself – φτιάξε το μόνος σου), θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος γνώσης για την παραγωγή αγαθών τα οποία θα μπορούσαν άνετα να καλύψουν μεγάλο μέρος, αν όχι το σύνολο, των αναγκών μας.

Όλα αυτά ουσιαστικά θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια πρόταση για μια διαφορετική οικονομική διαχείριση και ο λόγος που παρουσιάζεται τώρα είναι αφενός επειδή είναι πλέον ορατό ότι το σημερινό κερδοσκοπικό σύστημα δεν μπορεί να καλύψει βασικές ανάγκες της πλειοψηφίας του πληθυσμού και αφετέρου ότι οι κοινότητες αυτές μπορούν να μας δώσουν την πολυετή εμπειρία τους σε ένα διαφορετικό και πιο αποδοτικό μοντέλο κάλυψης αναγκών. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε την δράση συνεργατικών ομάδων που πλαισιώνουν αυτό που με λίγες λέξεις θα ορίζαμε σαν κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία, πειραματικές ουσιαστικά προσπάθειες που συσσωρεύουν όμως με τον καιρό πολύτιμη εμπειρία σε θέματα συνεργατικότητας και αλληλεγγύης.

Είναι προφανές οτι το πέρασμα από τον κερδοσκοπικό τρόπο διαχείρισης σε ένα σύστημα ανοιχτής ομότιμης διαχείρισης δεν μπορεί να γίνει από την μια μέρα στην άλλη. Θα άξιζε τον κόπο όμως μια αφετηρία δημιουργίας μικρών δομών παραγωγής κοινών αγαθών, όπου επιτρέπουν οι συνθήκες, προκειμένου μικρά κομμάτια να συμπληρώσουν την μεγάλη εικόνα.

Το Φεστιβάλ των Κοινών θέλουμε να είναι ένα ακόμα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου