Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Υδρογονάνθρακες ο θησαυρός; (ή μεταξύ μύθου και πραγματικότητας)

ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Α­ΝΑ­ΠΛΗ­ΡΩ­ΤΗ ΚΑ­ΘΗ­ΓΗ­ΤΗ ΓΕΩ­ΛΟ­ΓΙΑΣ ΚΑΙ ΒΟΥ­ΛΕΥ­ΤΗ ΑΠ. Α­ΛΕ­ΞΟ­ΠΟΥ­ΛΟ

Δεν είναι η πρώτη φορά πού στη χώρα μας ανακαλύπτουμε το πετρέλαιο... Και μαζί ανακαλύπτουμε ότι η πραγματικότητα απέχει συχνά από τους μύθους που πλέκονται γύρω από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές. Μια συζήτηση με τον Απ. Αλεξόπουλο είναι ίσως ο καλύτερος εξοπλισμός για τη διάβαση της επικοινωνιακής ζούγκλας.

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε
ο Θό­δω­ρος Μι­χό­που­λος

Τε­λι­κά εί­μα­στε Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και δεν το ξέ­ρα­με τό­σα χρό­νια; Ή α­πό το «λε­φτά υ­πάρ­χουν» πε­ρά­σα­με στο «πε­τρέ­λαια υ­πάρ­χουν»; Υπάρ­χουν, δη­λα­δή, κοι­τά­σμα­τα που μπο­ρούν να  βγά­λουν τη χώ­ρα α­πό την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση;

Σα­ου­δι­κή Αρα­βία δεν εί­μα­στε και ού­τε θα γί­νου­με πο­τέ. Στην χώ­ρα μας, με βά­ση τη μα­κρο­χρό­νια γεω­λο­γι­κή της ι­στο­ρία και ε­ξέ­λι­ξη, υ­πάρ­χουν αρ­κε­τές πε­τρε­λαιο­πι­θα­νές πε­ριο­χές. Δη­λα­δή υ­πάρ­χουν πε­τρώ­μα­τα που η δη­μιουρ­γία τους συν­δέε­ται με τη δη­μιουρ­γία υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων, ό­πως υ­πάρ­χουν και άλ­λα πε­τρώ­μα­τα και δο­μές (πα­γί­δες), που μπο­ρούν να φι­λο­ξε­νή­σουν υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες. Ξέ­ρε­τε, οι υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες δεν μέ­νουν ε­κεί που δη­μιουρ­γού­νται, συ­νή­θως με­τα­να­στεύουν. Εάν κα­τά τη με­τα­νά­στευ­σή τους δεν κα­τα­στρα­φούν, και εάν μπο­ρέ­σουν και πα­γι­δευ­τούν, τό­τε μπο­ρούν να δη­μιουρ­γη­θούν «συ­γκε­ντρώ­σεις» υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων. Εάν ε­ντο­πι­στούν αυ­τές οι συ­γκε­ντρώ­σεις κι αν δια­πι­στω­θεί ό­τι συμ­φέ­ρει οι­κο­νο­μι­κά η εκ­με­τάλ­λευ­σή τους, τό­τε και μό­νο τό­τε μπο­ρού­με να μι­λά­με για κοι­τά­σμα­τα υ­δρο­γο­ναν­θρά­κω­ν.
Φαί­νε­ται λοι­πόν ό­τι σε κά­ποιες πε­ριο­χές του ελ­λα­δι­κού χώ­ρου υ­πάρ­χουν οι κα­τάλ­λη­λες συν­θή­κες για τη δη­μιουρ­γία και τη συ­γκέ­ντρω­ση υ­δρο­γο­ναν­θρά­κων. Η ε­κτί­μη­ση μου, βα­σι­σμέ­νη στην κα­λή γνώ­ση της γεω­λο­γίας της Ελλά­δας, αλ­λά και στην α­ξιο­λό­γη­ση των μέ­χρι τώ­ρα ε­ρευ­νών, εί­ναι ό­τι υ­πάρ­χουν υ­δρο­γο­νάν­θρα­κες, ό­χι ό­μως σε τέ­τοιες πο­σό­τη­τες που θα α­να­δεί­κνυαν τη χώ­ρα μας σε μια α­ξιό­λο­γη πε­τρε­λαιο­πα­ρα­γω­γι­κή χώ­ρα.
Τώ­ρα, για το εάν θα μπο­ρού­σαν να μας βγά­λουν α­πό την οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση, θα μπο­ρού­σα να α­πα­ντή­σω ευ­θέως: ό­χι. Όμως δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ό­τι τα τε­λευ­ταία δέ­κα, δε­κα­πέ­ντε χρό­νια, ε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια έ­χουν αλ­λά­ξει χέ­ρια α­πό το χρυ­σό της Χαλ­κι­δι­κής, κι ό­μως μέ­χρι στιγ­μής δεν έ­χει πα­ραχ­θεί ού­τε έ­να γραμ­μά­ριο χρυ­σού α­πό την πε­ριο­χή αυ­τή...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου