Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Διαβαζοντας το βιβλιο τοπικοποιηση...



Το παρακάτω γράμμα το πήρα από παλιό φίλο, με τον οποίο είχα χάσει επαφή τελευταία.
Το αναρτώ χωρίς σχόλια: 
Διαβαζοντας το βιβλιο τοπικοποιηση,εδωσα λυση σε ενα προβλημα που με απασχολουσε για πολλα χρονια.<<Πως να τυπωσω(χρημα)για(πρωτογεννεις προσωπικες αναγκες),να μην αποθηκευεται και μετα απο ενα συντομο χρονικο διαστημα να αυτοκαταστρεφεται>>.Φυσικα να ειναι νομιμο σε αποιαδηποτε χωρα και πολιτειακο καθεστως.Μεσα στο βιβλιο υπηρχε η λυση ξεκαθαρη και απλη.Το (νεο) νομισμα ειναι η ιδια η εργατικη δυναμη.Μια οικονομικη συνισταμενη που δεν εχει καθοριστει με ξεκαθαρους μαθηματικοοικονομικους τυπους ακομα και απο τον ιδιο τον Μαρξ,ουτε και απο τους αλλους κλασικους οικονομολογους(Ανταμς Σμιθ,Κευνς κ.λ.π).Αναφερω πρωτο τον Μαρξ,γιατι με ακριβεια καθορισε πολλες οικονομικες συνιστωσεις της οικονομικης δραστηριοτητας.Με πολυ απλα λογια,ο συγραφεας του βιβλιου,προτεινει μια οικονομικη ισοτητα.ΕΝΑ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ=ΕΝΑ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ.Μια ισοτητα που δεν αφηνει χωρο να ευδοκιμησουν παρασιτα,οπως,υπεραξια,υψιλες αποδοχες για γνωσεις υψιλων προδιαγραφων,κ.λ.π.Κλεινω το βιβλιο στην συγκεκριμενη σελιδα,το χαριζω και ουδεποτε το τελειωσα.Την αλλη μερα πηγαινω να ετελεσω μια οικοδομικη εργασια σε ενα οδοντιατρο.Η εργασια απαιτουσε 3 μεροκαματα.Οταν ηρθε η ωρα της πληρωμης,ζητησα απο τον εργοδοτη να με αποπληρωσει με οδοντιατρικη εργασια.Δεν του αφησα περιθωρια να αρνηθει-ηταν και γνωστος μου.Μετα απο 5 μερες ενας φιλος μου πηγε στον οδοντιατρο και εξαντλησε οδοντιατρικες εργασιες που αντιστοιχουσε στα 3 δικα μου μεροκαματα.Προς εκπληξη μου η οδοντιατρικες εργασιες αντιστοιχουσαν σε μεγαλυτερο χρηματικο ποσο απο τα 3 μεροκαματα που μου χρουστουσε,αν εγω πληρωνομουν για την εργασια που του παρειχα,συμφωνα με τους νομους της αγορας.Για 2 χρονια μελετουσα το συστημα και καθε μερα ανακαλυπτα την ορθοτητα του.Ανταλαξα γυρω στα 150 μεροκαματα τοσο για  προσωπικη εξυπηρετηση,οσο και για εξυπηρετηση γνωστων και φιλων.Εκεινο που με συγκινησε περισσοτερο,ειναι το γεγονος,πως,ανθρωποι με καθε ειδους επαγγελμα,απο ανειδικευτους εργατες  μεχρι πυρινικους φυσικους-και κυριολεκτω-δουλευαν σε εργασιες που ουτε στα πιο τρελα τους ονειρα ειχαν σκεφτει.Γιατροι φτιαχνανε λασπη,ανειδικευτοι εργατες σηκωναν τηλεφωνα σε πολυτελη γραφεια,δικηγοροι δουλευαν σε ψαροκαικα,ψαραδες οδηγουσαν κοπαδια με ζωα πανω σε ψηλα βουνα,πουτανες να σκαλιζουν κηπους,μουσουλμανοι μαζι με χριαστιανους να γλεντανε μαζι στο Πασχα και στο Μπαιραμικ.κ.λ.π.Πλεον δεν ειχα καμια αμφιβολια για την ορθοτητα του ενγχειραματος.Τα δυσκολα ομως κρυβονταν στην οργανωση του,σε Νομικο,Κοινωνικο,Πολιτειακο κ.λ.π επιπεδο.Σιωπηλα και με μεγαλη αγωνια  ατομα που ανηκανε σε μια μικρη τοπικη κοινωνια το υιοθετησαμε για τις προσωπικες μας αναγκες.Σας πληροφορω τα αποτελεσματα ηταν περα απο καθε προσδοκια θετικα.Μεγαλο ρολο στην αποτελεσματικοτητα του ενγχειρηματος επαιξε η ανεργια,που αυτη τη στιγμη,φτανει τα ορια που αγγιζει μια χωρα σε κατασταση πολεμικης εμπλοκης.Ο ελληνας και η χωρα μας,αυτην την ωρα,εχει αναγκει και μαλιστα αποζητα αυτον τον οικονομικο μηχανισμο.Για ενα και μονο λογο.Ειναι καθαρα αγροτοτουριστικη οικονομια που μαζι με τον πολιτισμο,που ειναι το μπαζουκας της ελληνικης οικονομιας,χρειαζεται μεροκαματα σε συγκεκριμενες περιοδους του χρονου.Αν οργανωθει και υποσθηριχθει Νομικα και Πολιτειακα,εγω προσωπικα πιστευω,πως αυτος ο μηχανισμος ειναι το λαδι στην ελληνικη οικονομια.Μια σκεψη-προταση που μπορω να προτεινω,ειναι:Τα μεροκαματα να εχουν διαρκεια ζωης 8 μηνες,μεσα σε αυτο το χρονικο διαστημα  μπορει να απαιτησει  ο δικαιουχος το μεροκαματο που του χρωστανε.Μετα την παροδο 8 μηνων,το μεροκαματο μεταφερεται στην τοπικη κοινωνια στην οποια ανηκει ο δικαιουχος,για να χρησιμοποιηθει για την εξυπηρετηση της τοπικης κοινωνιας,για ατομα αναξιοπαθουντα η για να ενισχυθουν αλλες ομορες τοπικες κοινωνιες.Π.Χ αν καποιος μου χρωσταει ενα μεροκαματο που εληγε στις 8 Μαρτιου μπορω να το απαιτησω μεχρι της 8 Νοεμβριου,αν λογω φορτου εργασιας αδυνατει να με εξυπηρετησει θα με αποπληρωσει χρηματικα με το αντιστοιχο μεροκαματο της προσφατης εργασιας.Αν οι τοπικοι συλογοι πολιτιστικοι,αθλητικοι κ.λ.π το προτεινουν στα μελη τους  θα προσφερουν παραγματικα πολυτιμες υπηρεσιες στην διαμορφωση μιας νοοτροπιας που θα εξυψωση την ποιοτητα ζωης της τοπικης κοινωνιας.Η ανεργια θα μειωθει στο ελαχιστο και θα εχουμε πραγματικη αναπυξει της κοινωνιας.

Κώστας Κούρος

Υ.Γ:Η συντροφικοτητα και η εξαλειψη ακραιων συμπεριφορων ειναι εκπληκτικη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου