Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ(3)

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ (ΕτΔ) και  ΔΙΟΝΥΣΟΣ  Πολίτης

 «Shake your chains to earth like dew  Which in sleep had fallen on you» (Percy Bysshe Shelley)

ΝΟΜΟΣ: Απόφαση – κανόνας που λαμβάνεται με μοναδικό θεσμικό τρόπο («θεσμίζουσα δραστηριότητα της συλλογικότητας», Καστοριάδης, 1995:149), εκφράζει κωδικοποιημένα το αποτέλεσμα της ελεύθερης άσκησης της πολιτικής πρακτικής* και ρυθμίζει τα πλαίσια λειτουργίας του Δήμου ή της Πόλεως, ήτοι τις συνθήκες συνύπαρξης των ανθρώπων σε ενσυνειδήτως οργανωμένη και αυτοελεγχόμενη κατά τα ανωτέρω (2.2. παρόντος) ένωση ελεύθερων προσώπων. («Όταν ο δήμος εγκαθιδρύει την δημοκρατία, κάνει φιλοσοφία: Ανοίγει το ερώτημα της προέλευσης και του θεμελίου του νόμου», Καστοριάδης, 1995:148).

* Ο πολίτης ορίζει χωρίς καμία δέσμευση και εξάρτηση από εξωτερικούς παράγοντες το περιεχόμενο της αιδούς και της δικαιοσύνης (Πλάτων, Πρωταγόρας 322δ), ήτοι ασκεί την ελεύθερη πολιτική πρακτική.

 Οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ είναι:
 -γενικές και αφορούν το γενικότερο σύνολο (στην παρούσα πραγματικότητα:
γενικότερο σύνολο = οι πολίτες του κράτους, όπως αυτό ορίζεται δια των γεωγραφικών συνόρων)
-μερικές και αφορούν μόνο μέρος του γενικότερου συνόλου, αρκεί να μην έρχονται σε αντίθεση με τις αποφάσεις αυτού του γενικότερου συνόλου
-ατομικές και αφορούν μόνο το άτομο που τις παίρνει, αρκεί να μην έρχονται σε αντίθεση με τις αποφάσεις του γενικότερου συνόλου και/ή μέρους (κατά περίπτωση) του γενικότερου συνόλου.

Σημείωση: Αν ένα πρόσωπο ή μία ορισμένη μειοψηφία (του γενικότερου συνόλου ή μέρους του) που δεν ψήφισε μία απόφαση επιθυμεί να μην συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή μπορεί να το κάνει εφ’ όσον πάψει να είναι μέλος του μερικού ή του γενικότερου συνόλου που πήρε την εν λόγω απόφαση και εφ’ όσον η πράξη αυτή του προσώπου ή της μειοψηφίας δεν στέκεται εμπόδιο στην εφαρμογή της απόφασης.

 «Let a great assembly be, of the fearless, of the free» (Percy Bysshe Shelley)

ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΟΜΩΝ: Εκκλησία του Δήμου (ΕτΔ), η οποία ορίζεται από τα εξής χαρακτηριστικά:
-Αυτονομία, αυτοδικία και αυτοτέλεια (Θουκυδίδης), [και πάντως όχι ως αντίδραση σε κάτι που υπάρχει στην πραγματικότητα ή στην φαντασία και που ορίζεται αυθαιρέτως ή μη ως αρνητικό, κακό κ.λπ. (εξουσία πολιτική και οικονομική, κυβέρνηση, κρίση, ΔΝΤ, Διάβολος κ.ά.) (ίδετε και Taguieff, ό. π.)].
-«Κρίσιμη μάζα» συμμετεχόντων («δήμος πληθύων»), [επιπλέον και ως πρώτο βήμα ελέγχου της δημαγωγίας και της επικράτησης μειοψηφιών και ομάδων οργανωμένων εκτός ΕτΔ… (κυρίαρχες ή μη ελίτ, ομάδες ιδεολογικών, οικονομικών και εξουσιαστικών συμφερόντων, σωτηριολογικές «κοινότητες» και ποικίλων ειδών και μορφών αυτοθαυμαζόμενα «δίκτυα», φιλανθρωπικές και θρησκευτικές οργανώσεις κ.λπ.)] Η έλλειψη «κρίσιμης μάζας» συνεπάγεται την ακύρωση της ΕτΔ.
[Σημειώσεις:
α). Για τον καθορισμό της «κρίσιμης μάζας», ως ποσοστού του συγκεκριμένου γενικότερου συνόλου προσώπων, οι οποίοι συγκροτούν – μετά από ελεύθερη επιλογή – κοινότητα πολιτών (Δήμος), λαμβάνεται μεταξύ άλλων υπ’ όψιν και το γεγονός ότι ως Δήμος νοείται ΟΛΟ το πλήθος των ανθρώπων που συναποτελούν το συγκεκριμένο γενικότερο σύνολο (των βρεφών και των κατά περίπτωση ασθενών λ.χ. συμπεριλαμβανομένων, χωρίς να είναι απαραίτητη η συμμετοχή αυτών στην Εκκλησία του Δήμου) (ίδετε και Glotz, 1989:181).
β). Οι οργανωμένες επί τη βάσει συμφερόντων, απόψεων, γνωμών, ιδεολογιών κ.λπ. εκτός ΕτΔ μειοψηφίες και ομάδες ‘διοχετεύουν’ πιθανώς τις αποφάσεις τους στην ΕτΔ. Αυτό ούτε αντιδημοκρατικό είναι ούτε έχει κάποια αρνητική επίδραση επί της ΕτΔ, δεδομένου ότι οι αγορεύσεις και οι προτάσεις εντός της ΕτΔ είναι αποκλειστικώς ατομικές, ασχέτως εάν το άτομο επιθυμεί να αυτοπαρουσιάζεται ως εκπρόσωπος λ.χ. συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, του θεού ή της τάδε φασιστικής ή δημοκρατικής ή οικολογικής ή λαϊκής κ.λπ. οργάνωσης ή ομάδας [“...directly democratic institutions open a public space in which everyone, if they so choose, can come together in a deliberative and decision-making body; a space where everyone has the opportunity to persuade and be persuaded; a space where no discussion or decision is ever hidden, and where it can always be returned to for scrutiny, accountability, or rethinking” (Milstein, 2010:107).
γ) Η φυσική ηγεσία και η επιχειρηματολογία και ανταλλαγή απόψεων και ιδεών κ.λπ. ως συστατικά στοιχεία λειτουργίας του ελεύθερου «δημόσιου χώρου» (αγοράς) δεν εντάσσονται στις περιπτώσεις της προηγούμενης (β) σημείωσης...

 Εκκλησία του Δήμου και Δήμος δεν συμπίπτουν απαραιτήτως ως έννοιες. Η Εκκλησία του Δήμου μπορεί να είναι υποσύνολο, μέρος του Δήμου.
 Η δημοκρατία [ «Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι ετέρους. Και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται (η υπογρ, δική μου, σ.σ.)» (Θουκυδίδης, ΙΙ,37) και «...ο όρος “Δημοκρατία” σημαίνει στο Βυζάντιο οχλοκρατία και διατάραξη της τάξης, που τιμωρείται από το νόμο...» (Γλύκατζη-Αρβελέρ, 2009:264)] δεν χρειάζεται έτοιμες λύσεις σωτηρίας, οι οποίες προβάλλονται ως θέσφατα και/ή γενικής ισχύος αλήθειες και υφαίνονται από μειονοτικές ελίτ δήθεν ενημερωμένων, δήθεν προοδευτικών και επαναστατών διανοουμένων – idiotae intellectuales - [«Και οι φαυλότεροι γνώμην ως τα πλείω περιεγίγνοντο» (Θουκυδίδης, ΙΙΙ, 83)] , δήθεν δημοκρατών, δήθεν γνωστών του μαρξισμού και των κάθε είδους «τι να κάνουμε;», δήθεν “πρωτοποριών”, δήθεν καλοπροαίρετων φιλανθρώπων και υπερασπιστών του «τρίτου κόσμου», των εργατών, των αδικουμένων, των εκμεταλλευομένων, του περιβάλλοντος, των ενήλικων και ανήλικων μεταναστών, δήθεν ειδημόνων περί του ‘σωστού’ τρόπου ζωής και διατροφής… ‘Λύσεις’ ‘σωτηρίας’ έχουν προβάλλει και/ή έχουν επιβάλλει πολλοί στην ιστορία… Από θρησκείες και εκκλησίες μέχρι παντός είδους βασιλείες, «λαϊκές δημοκρατίες», «‘λαϊκές’ συνελεύσεις» και «πλατείες (sic)», κοινοβούλια, Βουλές, ολοκληρωτισμοί, αυτοκρατορίες, φασισμοί και δικτατορίες [συμπεριλαμβανομένων και των δικτατοριών που στο όνομα της «αρχής της κυριαρχίας του λαού» μεταβαπτίζονται αναίσχυντα σε οικτρή και παρανοϊκή «επαναστατική δημοκρατική δικτατορία (του προλεταριάτου και της αγροτιάς)»] …
Η δημοκρατία αυτά που χρειάζεται (και που την ορίζουν) είναι
-Το ιδεώδες της ισορροπίας «ανάμεσα στη δημόσια δύναμη και την ατομική ελευθερία», όπως «καλύτερα ίσως από κάθε άλλο θεσμό» το αποκαλύπτει η δικαιοσύνη (Glotz, 1989:240) δια των «πολυμελών λαϊκών δικαστηρίων, τα μέλη των οποίων ορίζονται με κλήρωση από το σύνολο των πολιτών» (1.2.3. παρόντος) και
- Η λειτουργία της ΕτΔ και η εφαρμογή των αποφάσεών της. Οι προτάσεις επί του πρακτέου γίνονται στην ΕτΔ, οι αποφάσεις λαμβάνονται στην ΕτΔ και ο τρόπος εφαρμογής τους ορίζεται απ’ την ΕτΔ.

Οποιαδήποτε άλλη διαδικασία που έχει την απαίτηση οι αποφάσεις της να εισακούονται από το συγκεκριμένο γενικότερο κατά τα ανωτέρω [2.2., 4.2.1., 4.3.2. (σημείωση α) παρόντος] σύνολο πολιτών και να αποτελούν νόμους – ρυθμιστικούς κανόνες (4.1. παρόντος) του Δήμου ή της Πόλεως αποτελεί ολοκληρωτική τακτική και αντιδημοκρατική φασιστική πρακτική.

Η ΕτΔ δεν είναι πρόταση, λύση, ιδεολογία, μηχανισμός οργάνωσης ή πολιτικό σύστημα , είναι πολιτική αρχή (political principle), η οποία ουσιαστικώς ορίζει καθ’ ολοκληρίαν το σύστημα αξιών κοινωνικής ηθικής (δημόσιας αρετής), πολιτικής και οικονομίας που συναποτελούν την έννοια της δημοκρατίας.. Η ΕτΔ ορίζει την δημοκρατία και είναι υπεράνω αυτής. Το πλεονέκτημά της έναντι των πολιτικών συστημάτων (πολιτευμάτων) είναι ότι μπορεί και λειτουργεί αυτόνομα, δια της αυτοθέσμισης, χωρίς να χρειάζεται προς τούτο την υποστήριξη ή ‘υποστήριξη’ οποιουδήποτε πολιτικού συστήματος ή άλλων εξωτερικών παραγόντων (θεών, ιερέων, μάγων, βασιλιάδων, «δικτύων», «κοινοτήτων», αυθεντιών, αφηρημένων ‘νόμων’ της ‘ιστορίας’ ή φανταστικών ‘νόμων’ της ‘φύσης’), γεγονός που εν εναντία περιπτώσει θα συνεπαγόταν την ανάγκη ύπαρξης κυριαρχούσας επί του συνόλου των προσώπων εξουσίας, ξέχωρης και κατ’ ουσίαν αυτονομημένης απ’ την αδιάσπαστη κοινωνία των πολιτών [pueblo unido – {«Η ενότητα του πολιτικού σώματος πρέπει να διαφυλάσσεται ακόμη και ενάντια στις ακραίες μορφές της πολιτικής σύγκρουσης...» ( Καστοριάδης, 1995:195)}].

Αν θεωρήσουμε το σύστημα αξιών της δημοκρατίας ως πολιτικό σύστημα, τότε η δημοκρατία είναι το μόνο πολιτικό σύστημα που ορίζεται απ’ την ΕτΔ.
Έτσι ως Δημοκρατία δεν ορίζεται η σύμπτωση ή μη των θελήσεων και των απόψεων, αλλά ο δια της ΕτΔ συγκεκριμένος τρόπος λήψης και εφαρμογής (δια της κωδικοποίησής των) των αποφάσεων, ανεξάρτητα από τις απόψεις που εκφράστηκαν κατά την προηγηθείσα των αποφάσεων συζήτηση («πρώτον μεν γαρ ουκ έστιν η ομόνοια εν τοις νοητοίς αλλ’ εν τοις πρακτοίς, και εν τούτοις ουχ η νοούσι ταυτόν, αλλ’ η άμα τω ταυτόν νοείν προαίρεσιν έχουσιν περί α νοούσιν επί ταυτά», Αριστοτέλης, Ηθικά Μεγάλα, 1212α 18-21).
Ή αποφασίζει δια της ΕτΔ το πλήθος των προσώπων που συγκροτείται σε δήμο (πολίτες) ή αλλιώς δεν έχουμε δημοκρατία …

(Σημείωση: Όπως τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα μπορεί να αποτελούν πολιτικά συστήματα που αντικαθιστούν τις δικτατορίες, έτσι και η δημοκρατία (δια της ΕτΔ) μπορεί να αποτελεί πολιτικό σύστημα που αντικαθιστά τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα).

Η ΕτΔ δεν αναιρεί την ανθρώπινη φύση, όπως αυτή εκδηλώνεται στην γενικότητα της κοινωνικής συμβίωσης και οργάνωσης καθ’ όλη τη γνωστή ιστορία του ανθρώπου
[«Our societies are never harmonious ensembles. This is only the fantasy through which they attempt to constitute and reconstitute themselves» (Stavrakakis, 1999:74),
«Freedom is never a done deal, nor is it a fixed notion. New forms of domination will probably always rear their ugly heads» (Milstein, ό.π.) και
Αριστοτέλης, Πολιτικά III, 1276b 40 – 1277a 4 και V, 1303b 18 – 1307a 27]
και δεν έχει ως σκοπό την δημιουργία «θαυμαστών κόσμων» της αρρωστημένης ‘αγάπης’ όλων προς όλους και της «ανεκτικότητας» των αδαών ούτε παραδείσων, όπου ο λύκος θα κοιμάται αγκαλιά με το αρνάκι και το λιοντάρι θα τρώει πράσινο χορταράκι παρέα με το ελάφι...

Η ΕτΔ δεν είναι σκοπός, είναι μέσον...

Σημειώσεις:

α) Υπ’ όψιν η «γραφή παρανόμων», η «απάτη του δήμου» και «τον νόμον μη επιτήδειον είναι» των αρχαίων Ελλήνων...

[ «...είχε ληφθεί σοβαρή μέριμνα, ώστε η κυριαρχία που χάριζε στον δήμο το πολίτευμα, να μην αποβαίνει σε βάρος του. Σκληρές ήταν οι τιμωρίες που επιβάλλονταν σε εκείνους που επιχειρούσαν να εκμεταλλευθούν το δικαίωμα του λόγου, που με γενναιοδωρία προσέφερε η δημοκρατία, για να επιτύχουν αποφάσεις αντίθετες προς το κρατικό συμφέρον (η υπογρ. δική μου, σ.σ.) Η “γραφή παρανόμων” ήταν, όπως αποδείχθηκε, σπουδαίος φρουρός της εύρυθμης λειτουργίας του αθηναϊκού πολιτεύματος, φόβος για κάθε βέβηλο, επίορκο ή πονηρό ρήτορα» (Καλογεροπούλου, 1972:88),

«(...η λαϊκή συνέλευση της Αθήνας...) Ήξερε να παίρνει τις απαραίτητες προφυλάξεις απέναντι στις ίδιες τις παραφορές της...Όλοι εκείνοι που τα ονόματά τους ήταν γραμμένα σε ένα ψήφισμα της εκκλησίας ή σε ένα νόμο τον οποίο είχαν δεχτεί οι νομοθέτες είχαν βαρύτατη ευθύνη...Η Αθήνα ...είχε τρόπους να εμποδίζει τους πολίτες να καταχρώνται το δικαίωμα που τους έδινε νομοθετική πρωτοβουλία...Ένας ρήτορας, πριν να υποβάλει πρόταση, έπρεπε να έχει υπόψη ότι επί ένα χρόνο ήταν υπεύθυνος με το κεφάλι του... (η υπογρ. δική μου, σ.σ.) Ο κυρίαρχος λαός υποτασσόταν με τη θέλησή του στην κυριαρχία του νόμου. Επιβάλλοντας στον εαυτό του αυτή την πειθαρχία, αποκτούσε πολύτιμα πλεονεκτήματα...» (Glotz, 1989:189, 191, 192)].

β) Η δουλεία (με την μορφή που υφίστατο στην Αθήνα), η παραγωγή σύκων, το κρασί και το λάδι, η μη άμεση συμμετοχή των γυναικών στην λήψη αποφάσεων (ΕτΔ κ.λπ.), το κρύο τον χειμώνα και η ζέστη το καλοκαίρι, τα σάνδαλα και οι χιτώνες δεν εξηγούν το μοναδικό και ανεπανάληπτο γεγονός

[«In Greece, notwithstanding the defects of democracy, human nature ran a more brilliant career than it has ever done in any other age or country» (Mill, 1820)]

της λειτουργίας της ΕτΔ, της Βουλής και των Δικαστηρίων στην αρχαία Αθήνα (6ος, 5ος, 4ος αιώνας π. Χ.)

[ «What do I mean by politics? I go back first of all to the Greek meaning of politics. I’m not talking of statecraft; statecraft is operating as a party within the state with the view toward having control of the state. When I use the word politics, I go back to the original Hellenic meaning of the word polis, the Athenian polis. I beg people not to remind me of what I already know; it was patriarchal; it was militaristic; it included a slave society... When I talk of politics in the Athenian sense, I talk of the best features, the fact that citizens participated in a face to face democracy in Athens, made decisions, had a militia system, insofar as they were involved in anything military, brought their own arms and had a system of rotation» (Bookchin, 1985),

«Συζητάμε αν η δουλεία ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για να υπάρξει δημοκρατία (στην αρχαία Αθήνα, σ.σ.) Η ιστορία δείχνει ότι δεν ήταν καν ικανή συνθήκη» (Καστοριάδης, 1986:16)].

γ) [ «Διό παρ’ ενίοις νόμος εστί τους γειτνιώντας τοις ομόροις μη συμμετέχειν βουλής των προς αυτούς πολέμων, ως διά το ίδιον ουκ αν δυναμένους βουλεύσασθαι καλώς (υπογρ. δική μου, σ.σ.)» (Αριστοτέλης, Πολιτικά 1330a 21-24). Για ερμηνεία ίδετε Καστοριάδης, 1995:194-195].

Παπαϊωάννου Παναγιώτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου