Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Κάποιο λάθος κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή

Του antapoΚΡΙΤΗ.


Δεν είμαι ούτε πολιτικός επιστήμονας ούτε δημοσκόπος. Δεν μπορώ και δεν θέλω να δώσω συμβουλές. Και είμαι σίγουρος ότι η αριστερά αντιμετωπίζει το νεοναζιστικό φαινόμενο με περίσσεια περίσκεψη και κατόπιν σχεδίου. Όμως κάτι μου λέει ότι στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής κάτι κάνουμε λάθος.

“Ξεσκεπάστηκαν οι τραμπούκοι”, αναφώνησε η αριστερά μετά τις μπουνιές του Κασσιδιάρη. “Αποκαλύφθηκαν ποιοι είναι”, συμπεράναμε. “Θα τους δει ο λαός και θα διορθώσει την ψήφο του”, ελπίσαμε. Κάποιος προχώρησε περισσότερο: “Με αυτό που έγινε η Χρυσή Αυγή δεν θα μπει στη Βουλή”.

Λαθεύουμε για μια ακόμα φορά και αυτό είναι πια επικίνδυνο. Η Χρυσή Αυγή δυστυχώς, κέρδισε και δεν έχασε από τον ξυλοδαρμό. Αν αμφιβάλετε, κάντε μια βόλτα στις λαϊκές αγορές ή στα σχολεία. Πλειοψηφεί το “καλά τους έκανε”. Κι αν δεν πλειοψηφεί, είναι ισχυρότατη μειοψηφία. Ένα γεγονός που εμείς θεωρούμε φρικτό, αποτρόπαιο, καταδικαστέο, ένα σημαντικό μέρος των λαϊκών και νεανικών στρωμάτων, το χαιρετίζει. Επιπόλαια, επιφανειακά, αλλά το χαιρετίζει.

Εδώ είναι το λάθος μας.

Το να κατηγορούμε τον Χρυσαυγίτη ότι δεν σέβεται τη δημοκρατία και τον διάλογο είναι σαν να κατηγορούμε τον Κνίτη ότι είναι κομμουνιστής, ή τον αντιεξουσιαστή ότι δεν θέλει το κράτος. Για τη Χρυσή Αυγή είναι τιμή της και καμάρι της αυτό που η αριστερά θεωρεί όνειδος. Προφανώς και δεν σέβονται τον διάλογο, δεν τιμούν τη δημοκρατία, γουστάρουν τον τσαμπουκά, το ξύλο, τη μαγκιά, το συμμοριτισμό. Κι αν στα μάτια πολύ κόσμου ο διάλογος είναι αυτό που βλέπουν στην τηλεόραση και η δημοκρατία είναι αυτό που βλέπουν στη Βουλή, τότε ο τσαμπουκάς, η βία και ο ξυλοδαρμός αποτελούν φυσιολογική πολιτική πρακτική.

Μπορεί ο Κασιδιάρης να έχει ψυχιατρικά προβλήματα. Άλλωστε για να προέκυψε νεοναζί κάτι δεν δούλεψε σωστά. Όμως η αντίδραση του υπαρχηγού των μαχαιροβγαλτών ήταν απολύτως φυσιολογική και ίσως προμελετημένη. Ήταν στην αναγκαία κατεύθυνση για να βάλουν την αριστερά στο ίδιο τσουβάλι με τις μνημονιακές δυνάμεις και το “σάπιο πολιτικό σύστημα”. Και για να πάρουν οι ίδιοι “αντισυστημική εύφημη μνεία”.

Η απόλυτη πλειοψηφία των ψηφοφόρων των ναζί, θεωρούν ότι η Χρυσή Αυγή είναι η πιο αντισυστημική δύναμη, γιατί είναι ενάντια σε όλους. Γιατί θα μπει στη Βουλή και θα τους δείρει. Ορίστε, ξεκίνησε κιόλας να δέρνει προεκλογικά, από τα τηλεοπτικά στούντιο. Ελάχιστοι θα σκεφτούν ότι δεν τους δέρνει όλους. Ότι δέρνει μόνο τους αριστερούς. Ότι προσκυνάει τους δεξιούς. Ο Κασιδιάρης επιβεβαιώνει τη λαϊκή μυθολογία, μόνο που είναι χοντρή μυθολογία: Ούτε με τους πλούσιους, ούτε με τους ισχυρούς, ούτε με τους κλέφτες, ούτε με τους προδότες, τα βάζουν οι Χρυσαυγίτες. Με τους αριστερούς και τους μετανάστες τα βάζουν.

Ας εκθειάζει ο Μιχαλολιάκος τους χουντικούς βασανιστές. Ούτε το 10% των ψηφοφόρων της δεν ξέρουν ποιος είναι ο Ντερτιλής. Δεν τους ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει το δημοκρατικό κόσμο, τους προοδευτικούς ανθρώπους, την κοινωνία που έχει ιστορική μνήμη. Δεν ενδιαφέρει τους πιτσιρικάδες στα υποβαθμισμένα προάστια και στην εγκαταλειμμένη επαρχία. Και ο κίνδυνος της Χρυσής Αυγής δευτερευόντως αφορά το ποσοστό της. Πρωτευόντως αφορά την κοινωνική και ηλικιακή σύνθεση των ψηφοφόρων της.

Η Αριστερά δεν θα αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή λέγοντας ότι είναι ρατσιστές και φασίστες. Ότι είναι ακροδεξιοί και τραμπούκοι. Μαχαιροβγάλτες και δολοφόνοι. Αυτά αφορούν την κοινωνία πλειοψηφικά, αλλά αυτή η κοινωνία δεν θα ψηφίσει πλειοψηφικά τη Χρυσή Αυγή. Είναι σαν να ζυμώνουμε ένα Συριζαίο ότι το μνημόνιο είναι κόλαση, ή να ζυμώνουμε έναν Κουβέλη ότι η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ είναι παράδεισος. Παραβιάζουμε δηλαδή θύρες ανοικτές.

Η Αριστερά θα αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή, αποκαλύπτοντας αυτό που πραγματικά είναι: Το ρόπαλο στο χέρι του συστήματος, ενδεδυμένο αντισυστημική προβιά. Στερώντας της δηλαδή τη δεξαμενή από όπου ψαρεύει: Τον κόσμο που δεν βλέπει προοπτική από τη δημοκρατία της μεταπολίτευσης και ζητά ακραίες “επαναστατικές” αλλαγές.

Όσο η αριστερά πέφτει στην παγίδα της “πανδημοκρατικής πανστρατιάς” από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Παπούλια και από τον Σαμαρά μέχρι τον Βενιζέλο, ενάντια στην “αντιδημοκρατική απειλή” της Χρυσής Αυγής, παίζει ακριβώς, μα ακριβώς, το παιχνίδι της. Όλοι εναντίον της Χρυσής Αυγής. Και η Χρυσή Αυγή εναντίον όλων.

Το “εναντίον όλων” πρέπει να αποκαλυφθεί.

Και η “δημοκρατική ενότητα” που τσουβαλιάζει τα θύματα της Χρυσής Αυγής με τους πάτρωνές της, και τις πραγματικές αντισυστημικές δυνάμεις με το ίδιο το σύστημα, πρέπει άμεσα να σπάσει.

Η αριστερά μια βδομάδα πριν τις εκλογές δεν μπορεί να πέσει στην παγίδα του “ενιαίου πολιτικού συστήματος”. Και για να μιλήσουμε προκλητικά, η πρωτιά του Σύριζα δεν θα κριθεί από την απόσπαση ψηφοφόρων από το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ. Θα κριθεί από την απόσπαση ψηφοφόρων από τη Χρυσή Αυγή, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τη μεγάλη θάλασσα της νεολαίας, της αποχής, της απολιτικής, της κοινωνικής και οικονομικής υποβάθμισης. Αν σε αυτή τη θάλασσα ο αντισυστημικός λόγος του Σύριζα αποδειχθεί διεισδυτικός, ο Σαμαράς δεν έχει καμιά τύχη, όσα κακόγουστα σποτάκια κι αν χρυσοπληρώσει.

Με όρους παλαιοκομμουνιστικούς: Το επεισόδιο με τον Κασιδιάρη οφείλει να είναι αφυπνιστικό για την αριστερά, αλλά να μην λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά από τη μεγάλη μάχη και το κεντρικό δίλημμα: Την αμετάκλητη καταδίκη του συστήματος του μνημονίου, την ήττα των εντολοδόχων και δηλωσιών της τρόικας. Μέσα σε αυτή τη μεγάλη μάχη, τμήμα αυτής, ιδιαίτερη τακτική της, είναι το ειδικό μέτωπο στον “αντισυστημικό” πορτιέρη του συστήματος, τη Χρυσή Αυγή. Αποκαλύπτοντας όχι απλά το ναζιστικό και δολοφονικό της χαρακτήρα αλλά τις απόλυτες σχέσεις εξάρτησης που έχει με το κράτος, με την αδελφική ΝΔ, με την καρδιά του συστήματος που κατά τα άλλα θέλουν να “ξεβρωμίσει”.

http://antapocrisis.gr/index.php/component/k2/item/257-xa



1 σχόλιο:

  1. "Αν σε αυτή τη θάλασσα ο αντισυστημικός λόγος του Σύριζα αποδειχθεί διεισδυτικός, ο Σαμαράς δεν έχει καμιά τύχη, όσα κακόγουστα σποτάκια κι αν χρυσοπληρώσει"

    Αντισυστημικό λόγο κάνει ο Σύριζα...Τι άλλο θα διαβάσουμε...

    "Την αμετάκλητη καταδίκη του συστήματος του μνημονίου"

    ώστε το "σύστημα" είναι το μνημόνιο; Πριν μερικούς μήνες ήταν ο "δικομματισμός". Τώρα βρήκαν τον νέο εχθρό-παρωνυχίδα οι Συριζαίοι για να μας κοροϊδέυουν σε κάθε εκλογές.

    Σοβαρά μιλάει ο αρθρογράφος που γράφει αυτά που γράφει και περιμένει αυτό το κείμενο να γίνει "οδηγός" για την αριστερά απέναντι στη Χ.Α. που η ίδια έχει μεγάλη ευθύνη για την εκτροφή της; Ω ρε γλέντια...

    Να μην κοροϊδευόμαστε: Ο Σύριζα της ΕΕ και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, του καλού Ολλάντ που προετοιμάζει επέμβαση στη Συρία μαζί με το ΝΑΤΟ τις επόμενες ώρες, της επευφημίας των σφαγέων της Λιβύης, των πολυεθνικών και της υγιούς επιχειρηματικότητας με "δημόσιο έλεγχο" έχει τόση σχέση με αντισυστημικό λόγο και πράξη όση και η Χ.Α..

    ΑπάντησηΔιαγραφή