Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Το χαστούκι του νοικοκυραίου

Του Ριρίκου Μαλατέστα, από το blog Αριστοτέλους 17


Χτες το πρωί, σε όλα τα γραφεία σε όλο το Υπουργείο σταμάτησε για λίγο η δουλειά. Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία: Στον Αντ1 ο Κασιδιάρης πέταξε ένα ποτήρι νερό στη Δούρου και χαστούκισε την Κανέλλη. Όλοι στήθηκαν μπροστά στις οθόνες και έψαχναν το βίντεο στο ίντερνετ. Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν αναμενόμενες: «Πω πω!», «Κοίτα ποιους βάλανε στη βουλή», «Ρε το κάθαρμα που χτυπάει γυναίκες»… Η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στο Υπουργείο είναι γυναίκες. Το χαστούκι στην Κανέλλη σαν να το ένιωσαν στο δικό τους μάγουλο.

Όσοι συνάδελφοι ανήκουν στην αριστερά ή στον αναρχικό χώρο ή είναι απλά πολιτικά συνειδητοποιημένοι δεν έπεσαν από τα σύννεφα. Ήξεραν τι είναι η Χρυσή Αυγή. Ήξεραν πώς δρουν και πώς συμπεριφέρονται απέναντι στα πιο αδύναμα μέλη μιας κοινωνίας. Κ.Δ.Ο.Α. θα τους έλεγε ο Κουτρουμπούσης, Κτηνώδης Δύναμη – Ογκώδης Άγνοια. Λέγαμε μεταξύ μας ότι ίσως αυτό το περιστατικό λειτουργήσει θετικά. Ίσως συμβάλει στο να μην ξαναμπεί η Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Μπορεί στις 10 ημέρες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, κάποιοι από τους 450.000 έλληνες που τους ψήφισαν να το ξανασκεφτούν. Μπορεί να τρόμαξαν από όσα έχουν βγει στη δημοσιότητα τον τελευταίο καιρό. Μπορεί τώρα που τα ΜΜΕ και τα κόμματα άρχισαν να φωνάζουν για τη φασιστική συμμορία, να καταλάβουν επιτέλους τί σκατά κουβαλάνε στο μυαλό τους και ποια είναι η ατζέντα των νεοναζί. Δεν μπορεί, λέγαμε, κάπου μέσα τους θα υπάρχει ημιζωντανή η συλλογική μνήμη από όσα υπέφερε αυτός ο λαός από τον ναζισμό. Δεν μπορεί, θα κάνουν επιτέλους τη σύνδεση…

Αυτή η υπόθεση έχει ένα προαπαιτούμενο: Ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής είναι κατά βάση αγανακτισμένοι, απογοητευμένοι από τη ζωή τους και το πολιτικό σύστημα, αλλά κατά βάση δημοκρατικοί πολίτες που τους ψήφισαν από αντίδραση και άγνοια. Ότι δηλαδή τόσο καιρό που το ίντερνετ βοά για το βίο και την πολιτεία των χρυσαυγιτών, αυτοί δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα. Ότι τώρα έμαθαν όλη την αλήθεια…

Χτες κάτι τέτοιο φάνταζε (σχετικά) πιθανό στο φτωχό μυαλό μου. Σήμερα δεν το πιστεύω.
Γιατί σήμερα προσγειώθηκα ανώμαλα στην πραγματικότητα.
Σήμερα, από τις συζητήσεις που ακούω παντού γύρω μου και από όσες μου μεταφέρουν οι υπόλοιποι συνάδελφοι συνειδητοποίησα κάτι που βαθιά μέσα μου το ήξερα. Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής (οι περισσότεροι από αυτούς) δεν είναι παραπλανημένοι πολίτες αγαθών – κατά τα άλλα – προθέσεων. Είναι νοικοκυραίοι που η ροπή προς το φασισμό τους καθιστά επικίνδυνους. Είναι η απαραίτητη πρώτη ύλη για την επόμενη εκτροπή. Τη μαγιά που έφτιαξε ο πρώτος παγκόσμιος για τον Χίτλερ, την παρέχει και ο νεοφιλελευθερισμός στον Μιχαλολιάκο. Το μόνο που μένει τώρα είναι να φουσκώσει το τσουρέκι.

Λέει ο πρώτος: «Καλά της έκανε της κάργιας. Να μάθει να έχει περισσότερο σεβασμό». Συνεισφέρει η δίπλα: «Αφού αυτή η μαλακισμένη η Δούρου τον προκάλεσε. Είναι δυνατό να μιλάς επί προσωπικού;». Συμπληρώνει ο τρίτος «Δεν πειράζει. Δεν έγινε και τίποτα για μερικές φάπες. Να μάθουν τί πάει να πει πίεση τα 300 λαμόγια». Από το πρωί, αυτά λέγονται παντού στο Υπουργείο. Με αρκετούς συναδέλφους δεν προλαβαίνουμε να παρεμβαίνουμε.

Προσπαθούμε με φωνές, με επιχειρήματα, με ειρωνεία, όπως μπορούμε, να πείσουμε για την ανάγκη σεβασμού κάποιων βασικών δικαιωμάτων άνδρες που πιστεύουν ότι δεν τρέχει και τίποτα να ρίξεις και κάνα μπουνίδι στη γυναίκα που δεν ξέρει ποιά είναι η θέση της και γυναίκες που είναι έτοιμες να δικαιολογήσουν αυτό το μπουνίδι. «Ναι, αλλά είναι ωραίο παιδί. Κοίτα πόσο γυμνασμένος είναι. Ε, ντάξ’, καμιά σφαλιαρίτσα δε βλάπτει πού και πού». Τους λέμε ότι πάει να γίνει ζούγκλα η κοινωνία, και απαντούν: «Γιατί τώρα τι είναι; Μια βόμβα χρειάζεται»

Προσπαθούμε να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατό να θεωρείς νόμιμο πολιτικό κόμμα μια συμμορία από υπόδικους, κατάδικους, παρανοϊκούς που μαχαιρώνουν τα βράδια μετανάστες και πουλάνε προστασία. «Κάποιος πρέπει να βάλει μία τάξη σε αυτό το μπουρδέλο», λένε και δεν καταλαβαίνουν ότι αυτοί είναι οι επόμενοι που θα κυνηγηθούν.

Τους εξηγούμε ότι δεν είναι αντισυστημικό κόμμα, αλλά μία εγκληματική εταιρία εκτέλεσης συμβολαίων. Δε γίνεται να υποστηρίζεις ότι είναι κατά του συστήματος μια οργάνωση που στελέχη της ήταν έμμισθοι συνεργάτες της ΕΥΠ, που τα φυλλάδιά της τυπώνονταν από τη Νέα Δημοκρατία, που οι θέσεις της ήταν πάντα κατά των εργατών και υπέρ του κεφαλαίου, που η ατζέντα τους έχει υιοθετηθεί από τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχοϊδη, που τους ψηφίζει το 50% αστυνομικών και καραβανάδων, που οι στόχοι της δεν είναι ποτέ το πολιτικό καθεστώς, αλλά οι αριστεροί και οι αναρχικοί. «Ε, κι αυτοί οι αριστεροί το έχουν παρακάνει με τις πορείες και τις απεργίες. Και τί καταλάβαμε δηλαδή; Είναι βία ένα χαστούκι και όχι τόσες φορές που κάηκε η Αθήνα;»

Σήμερα δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτό που είδαν χτες στις τηλεοράσεις τους είναι κάτι που το γουστάρουν. Είναι αυτό που θα ήθελαν και οι ίδιοι να κάνουν. Ή το κάνουν ήδη. Καιρό τώρα το πίστευα, αλλά σήμερα μου έγινε συνείδηση. Ο φασίστας δεν είναι μόνο στις οθόνες μας. Κάθεται στο διπλανό γραφείο. Είναι μαζί μας στο μετρό και βρίζει τους μετανάστες. Κάθεται στο τιμόνι του ταξί και απειλεί με ξύλο όποια γυναίκα οδηγό δεν οδηγεί όπως αυτός θα ήθελε. Κάθεται στον καναπέ του και βρίζει τις πουστάρες που έχουν πιάσει όλα τα πόστα. Μαζεύεται στην πάνω πλευρά του Συντάγματος και μουντζώνει και τραγουδάει τον εθνικό ύμνο και οικειοποιείται το αναρχικό σύνθημα «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», χωρίς να ξέρει γιατί πρωτοφωνάχτηκε και από ποιους. Και φωνάζει «Η χούντα δεν τελείωσε το 73» και αμέσως μετά λέει στους διπλανούς του «Ε ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται».

Δυστυχώς, θεωρώ πιθανό τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, όχι μόνο να μην πέσουν, αλλά να ανέβουν. Και αυτό θα σημαίνει την υιοθέτηση αυτών των απόψεων και πρακτικών από χιλιάδες ψηφοφόρους, που μετατρέπονται σε οπαδούς της. Αυτές τις χιλιάδες θα βρούμε απέναντι μας σε λίγο στο δρόμο.

Και τώρα τι κάνουμε;

Ο καθένας που καταλαβαίνει τη σοβαρότητα όλων των παραπάνω, ψάχνει να βρει πώς πρέπει να αντιδράσουμε απέναντι σε αυτό τον εκφασισμό. Η παλέτα επιλογών είναι μεγάλη: από την έμπρακτη αντιμετώπιση και απομόνωσή των φασιστών, μέχρι τη συνεχή συζήτηση προκειμένου να αλλάξουν απόψεις.
Αλλά πώς το είπε κι αυτός ο Μπρεχτ;
«Ο καλύτερος τρόπος να συνομιλήσεις με ένα φασίστα, είναι να του πετάξεις ένα τούβλο στο κεφάλι»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου