Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Το κύτταρο η βασική δομή της ζωής

Για εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξης της ζωής υπήρχαν μόνο μονοκύτταροι οργανισμοί σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτοί διαμόρφωσαν έτσι τη γη, ώστε στη συνέχεια να μπορούν να εμφανισθούν και να επιβιώνουν και ανώτεροι πολυκύτταροι οργανισμοί. Αυτοί είναι στην ουσία μια συσσώρευση πολλών κυττάρων, που επικοινωνούν μεταξύ τους και εξειδικεύονται σε διάφορες λειτουργίες απαραίτητες για την ύπαρξη του οργανισμού σα σύνολο .


Αρχικά ο πλανήτης δεν είχε ελεύθερο οξυγόνο, αλλά η μονοκυτταρική ζωή μπόρεσε να αναπτυχθεί, επειδή εξασφάλισε ενέργεια από οξειδωμένες ανόργανες και οργανικές ουσίες, όπου αυτές ήταν διαθέσιμες. Μετουσίωνε αυτές τις ουσίες με τη διαδικασία της ζύμωσης χωρίς οξυγόνο. Περίπου όπως η ζάχαρη σήμερα μπορεί να μετατραπεί σε αλκοόλ με ζύμωση. Την ενέργεια που απελευθερωνόταν μέσα από τη ζύμωση την αποθήκευε σε έναν κατάλληλο φορέα ενέργειας. Μια ουσία, που σήμερα το λέμε ADP (Adenosindiphosphat), μαζί με το φωσφορικό οξύ δημιούργησαν τον ΑΤΡ (Adenosintriphosphat), που είναι ένας πιο πλούσιος φορέας ενέργειας. Αυτός είναι σε θέση να προσφέρει ενέργεια παντού στο κύτταρο, ώστε να γίνονται όλες οι διαδικασίες μεταβολισμού του. Από το ΑΤΡ δημιουργείται ξανά ADP και φωσφορικό οξύ. Αν το κύτταρο συνεχίζει τη ζύμωση ή απορροφά ενέργεια από άλλες διαδικασίες οξείδωσης, τότε δημιουργείται ξανά ΑΤΡ και ο μεταβολισμός μπορεί να συνεχίζεται.

Η ζύμωση όμως παράγει σαν απόβλητα πολλές ουσίες πλούσιες σε ενέργεια(π.χ. από τη ζύμωση σακχάρων παράγεται γαλακτικό οξύ) και έτσι δεν είναι και πολύ αποτελεσματική για το κύτταρο. Όταν στην ατμόσφαιρα της γης δημιουργήθηκε αρκετό οξυγόνο, αναπτύχθηκαν μονοκύτταροι οργανισμοί, οι οποίοι με τη βοήθεια του οξυγόνου έγιναν πιο αποτελεσματικοί(μέχρι και 20 φορές)στην απελευθέρωση ενέργειας με τον μεταβολισμό τους. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα σε αυτή τη διαδικασία με το οξυγόνο: δημιουργούνται μεγάλες ποσότητες ελεύθερων ριζών και έτσι τα κύτταρα ζούνε με έναν συνεχή κίνδυνο αυτοκαταστροφής.

Στην πορεία της εξέλιξης λοιπόν αυτά τα –χωρίς πυρήνα-δύο είδη κυττάρων(οι χρήστες και οι μη χρήστες οξυγόνου), συναντήθηκαν κάποια στιγμή, ενώθηκαν και σχημάτισαν συμβιωτικά ένα νέο κύτταρο. Μέσω της ένωσης σχηματίσθηκε και ο πυρήνας όπου ενσωματώθηκε το γενετικό υλικό των δύο προγόνων κυττάρων. Το νέο κύτταρο είχε και τις δύο παραπάνω δυνατότητες για απόκτηση ενέργειας.

Σε όλα τα κύτταρα των εξελιγμένων μετά μορφών ζωής και του ανθρώπου έχουμε τους αρχικούς αποκλειστικούς χρήστες οξυγόνου με τη μορφή των μιτοχονδρίων-των «παραγωγών εντός του κυττάρου»-και τις δύο διαφορετικές αυτές μορφές απόκτησης ενέργειας. Ένα τέτοιο κύτταρο, κατά τη διαδικασία της μίτωσης, αλλάζει τη μια διαδικασία με την άλλη. Από την απόκτηση ενέργειας μέσω των μιτοχονδρίων, στην απόκτηση ενέργειας μέσω ζύμωσης σακχάρων. Η δεύτερη είναι 20 φορές λιγότερο αποδοτική , αλλά έχει το πλεονέκτημα να μη δημιουργούνται στο κύτταρο ελεύθερες ρίζες, οι οποίες θα μπορούσαν να τραυματίσουν τα γονίδια-πράγμα αυτοκαταστροφικό- κατά τη κρίσιμη φάση της μίτωσης. Μετά την ολοκλήρωση της μίτωσης το κύτταρο μπορεί να επιστρέψει πάλι στην πιο αποδοτική απόκτηση ενέργειας μέσω των μιτοχονδρίων.

Βασική προϋπόθεση για τη φυσιολογική ζωή ενός κυττάρου στο ανθρώπινο π.χ. σώμα, είναι να έχει στη διάθεσή του αρκετό οξυγόνο και «καύσιμο υλικό». Έτσι εξηγείται γιατί η σωματική εργασία ή άσκηση στον καθαρό αέρα και η φυσική αγνή διατροφή είναι ο καλύτερος συνδυασμός για την αναζωογόνησή μας.

Αντίθετα η πράξη έχει δείξει ότι τα κύτταρά μας στρέφονται προς την απόκτηση ενέργειας και μέσω ζύμωσης, σε περιπτώσεις μεγάλης κούρασης, εξάντλησης ή στρές. Τότε το γαλακτικό οξύ που παράγεται π.χ. μετά από υπερβολική εργασία ή άθληση το αισθανόμαστε σαν μυϊκό πόνο. Σε περίπτωση που οι δυσμενείς συνθήκες για τον οργανισμό-υπερκόπωση ή ψυχολογικό άγχος-έχουν μεγάλη διάρκεια ή επαναλαμβάνονται χωρίς μεγάλα διαστήματα βελτίωσής τους, τότε εκφυλίζεται ο μεταβολισμός των κυττάρων με δυσμενή αποτελέσματα για τον οργανισμό μας.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα καρκινικά κύτταρα. Αυτά κάνουν χρήση μόνο του μεταβολισμού μέσω ζύμωσης, που όπως αναφέραμε είναι λίγο αποδοτικός, γιατί πολλή ενέργεια ενσωματώνεται στα υποπροϊόντα της ζύμωσης. Έχουν σταματήσει να εξασφαλίζουν ενέργεια μέσω μιτοχονδρίων. Γι αυτό χρειάζονται να καταναλώνουν περισσότερη ουσία από ό,τι τα υγιή κύτταρα. Έτσι όταν η κατανάλωση τροφής του ασθενούς είναι ανεπαρκής τότε καταναλώνουν τη μάζα του σώματός του(αδυνατίζει πολύ). Τα ζάκχαρα- υδατάνθρακες είναι η «τροφή» για τη ζύμωση. Αν δεν τα έχουν στη διάθεσή τους τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να κάνουν μίτωση και να πολλαπλασιασθούν. Σε αυτή την έλλειψη στηρίζεται και εναλλακτική θεραπεία του καρκίνου με δίαιτα, η οποία απαγορεύει για μεγάλο χρονικό διάστημα κάθε είδος άμεσα αφομοιώσιμων υδατανθράκων, όπως η ζάχαρη και το αλεύρι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου