Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Το κύτταρο η βασική δομή της ζωής

Για εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξης της ζωής υπήρχαν μόνο μονοκύτταροι οργανισμοί σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτοί διαμόρφωσαν έτσι τη γη, ώστε στη συνέχεια να μπορούν να εμφανισθούν και να επιβιώνουν και ανώτεροι πολυκύτταροι οργανισμοί. Αυτοί είναι στην ουσία μια συσσώρευση πολλών κυττάρων, που επικοινωνούν μεταξύ τους και εξειδικεύονται σε διάφορες λειτουργίες απαραίτητες για την ύπαρξη του οργανισμού σα σύνολο .


Αρχικά ο πλανήτης δεν είχε ελεύθερο οξυγόνο, αλλά η μονοκυτταρική ζωή μπόρεσε να αναπτυχθεί, επειδή εξασφάλισε ενέργεια από οξειδωμένες ανόργανες και οργανικές ουσίες, όπου αυτές ήταν διαθέσιμες. Μετουσίωνε αυτές τις ουσίες με τη διαδικασία της ζύμωσης χωρίς οξυγόνο. Περίπου όπως η ζάχαρη σήμερα μπορεί να μετατραπεί σε αλκοόλ με ζύμωση. Την ενέργεια που απελευθερωνόταν μέσα από τη ζύμωση την αποθήκευε σε έναν κατάλληλο φορέα ενέργειας. Μια ουσία, που σήμερα το λέμε ADP (Adenosindiphosphat), μαζί με το φωσφορικό οξύ δημιούργησαν τον ΑΤΡ (Adenosintriphosphat), που είναι ένας πιο πλούσιος φορέας ενέργειας. Αυτός είναι σε θέση να προσφέρει ενέργεια παντού στο κύτταρο, ώστε να γίνονται όλες οι διαδικασίες μεταβολισμού του. Από το ΑΤΡ δημιουργείται ξανά ADP και φωσφορικό οξύ. Αν το κύτταρο συνεχίζει τη ζύμωση ή απορροφά ενέργεια από άλλες διαδικασίες οξείδωσης, τότε δημιουργείται ξανά ΑΤΡ και ο μεταβολισμός μπορεί να συνεχίζεται.

Η ζύμωση όμως παράγει σαν απόβλητα πολλές ουσίες πλούσιες σε ενέργεια(π.χ. από τη ζύμωση σακχάρων παράγεται γαλακτικό οξύ) και έτσι δεν είναι και πολύ αποτελεσματική για το κύτταρο. Όταν στην ατμόσφαιρα της γης δημιουργήθηκε αρκετό οξυγόνο, αναπτύχθηκαν μονοκύτταροι οργανισμοί, οι οποίοι με τη βοήθεια του οξυγόνου έγιναν πιο αποτελεσματικοί(μέχρι και 20 φορές)στην απελευθέρωση ενέργειας με τον μεταβολισμό τους. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα σε αυτή τη διαδικασία με το οξυγόνο: δημιουργούνται μεγάλες ποσότητες ελεύθερων ριζών και έτσι τα κύτταρα ζούνε με έναν συνεχή κίνδυνο αυτοκαταστροφής.

Στην πορεία της εξέλιξης λοιπόν αυτά τα –χωρίς πυρήνα-δύο είδη κυττάρων(οι χρήστες και οι μη χρήστες οξυγόνου), συναντήθηκαν κάποια στιγμή, ενώθηκαν και σχημάτισαν συμβιωτικά ένα νέο κύτταρο. Μέσω της ένωσης σχηματίσθηκε και ο πυρήνας όπου ενσωματώθηκε το γενετικό υλικό των δύο προγόνων κυττάρων. Το νέο κύτταρο είχε και τις δύο παραπάνω δυνατότητες για απόκτηση ενέργειας.

Σε όλα τα κύτταρα των εξελιγμένων μετά μορφών ζωής και του ανθρώπου έχουμε τους αρχικούς αποκλειστικούς χρήστες οξυγόνου με τη μορφή των μιτοχονδρίων-των «παραγωγών εντός του κυττάρου»-και τις δύο διαφορετικές αυτές μορφές απόκτησης ενέργειας. Ένα τέτοιο κύτταρο, κατά τη διαδικασία της μίτωσης, αλλάζει τη μια διαδικασία με την άλλη. Από την απόκτηση ενέργειας μέσω των μιτοχονδρίων, στην απόκτηση ενέργειας μέσω ζύμωσης σακχάρων. Η δεύτερη είναι 20 φορές λιγότερο αποδοτική , αλλά έχει το πλεονέκτημα να μη δημιουργούνται στο κύτταρο ελεύθερες ρίζες, οι οποίες θα μπορούσαν να τραυματίσουν τα γονίδια-πράγμα αυτοκαταστροφικό- κατά τη κρίσιμη φάση της μίτωσης. Μετά την ολοκλήρωση της μίτωσης το κύτταρο μπορεί να επιστρέψει πάλι στην πιο αποδοτική απόκτηση ενέργειας μέσω των μιτοχονδρίων.

Βασική προϋπόθεση για τη φυσιολογική ζωή ενός κυττάρου στο ανθρώπινο π.χ. σώμα, είναι να έχει στη διάθεσή του αρκετό οξυγόνο και «καύσιμο υλικό». Έτσι εξηγείται γιατί η σωματική εργασία ή άσκηση στον καθαρό αέρα και η φυσική αγνή διατροφή είναι ο καλύτερος συνδυασμός για την αναζωογόνησή μας.

Αντίθετα η πράξη έχει δείξει ότι τα κύτταρά μας στρέφονται προς την απόκτηση ενέργειας και μέσω ζύμωσης, σε περιπτώσεις μεγάλης κούρασης, εξάντλησης ή στρές. Τότε το γαλακτικό οξύ που παράγεται π.χ. μετά από υπερβολική εργασία ή άθληση το αισθανόμαστε σαν μυϊκό πόνο. Σε περίπτωση που οι δυσμενείς συνθήκες για τον οργανισμό-υπερκόπωση ή ψυχολογικό άγχος-έχουν μεγάλη διάρκεια ή επαναλαμβάνονται χωρίς μεγάλα διαστήματα βελτίωσής τους, τότε εκφυλίζεται ο μεταβολισμός των κυττάρων με δυσμενή αποτελέσματα για τον οργανισμό μας.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι τα καρκινικά κύτταρα. Αυτά κάνουν χρήση μόνο του μεταβολισμού μέσω ζύμωσης, που όπως αναφέραμε είναι λίγο αποδοτικός, γιατί πολλή ενέργεια ενσωματώνεται στα υποπροϊόντα της ζύμωσης. Έχουν σταματήσει να εξασφαλίζουν ενέργεια μέσω μιτοχονδρίων. Γι αυτό χρειάζονται να καταναλώνουν περισσότερη ουσία από ό,τι τα υγιή κύτταρα. Έτσι όταν η κατανάλωση τροφής του ασθενούς είναι ανεπαρκής τότε καταναλώνουν τη μάζα του σώματός του(αδυνατίζει πολύ). Τα ζάκχαρα- υδατάνθρακες είναι η «τροφή» για τη ζύμωση. Αν δεν τα έχουν στη διάθεσή τους τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να κάνουν μίτωση και να πολλαπλασιασθούν. Σε αυτή την έλλειψη στηρίζεται και εναλλακτική θεραπεία του καρκίνου με δίαιτα, η οποία απαγορεύει για μεγάλο χρονικό διάστημα κάθε είδος άμεσα αφομοιώσιμων υδατανθράκων, όπως η ζάχαρη και το αλεύρι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου