Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΕΠΙΘΥΝΟΥΝ «ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ» ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΔΙΟΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΗ ΧΑΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ.

Οι «αγορές» αντιδρούν με τρόπο ακατανίκητο. Φαίνεται να θέλουν να διαπαιδαγωγήσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς στο πως τους επιτρέπεται να ψηφίζουν. Έτσι διαμόρφωσαν μια ατμόσφαιρα ότι το ευρώ θα διαλυόταν αν κέρδιζε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές στην Ελλάδα. Αντίθετα επικράτησε ανακούφιση, επειδή μπροστά πέρασε η Ν.Δημοκρατία.


Αυτή η «κατανομή» συμπάθειας φαίνεται να «επιβεβαιώνει την υποψία»: οι επενδυτές στηρίζουν πάντα τους συντηρητικούς και προωθούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Και όμως, τόσο απλός δεν είναι ο κόσμος της χρηματικής οικονομίας. Φαίνεται στο παράδειγμα της Γαλλίας. Εδώ έγιναν επίσης εκλογές την Κυριακή και τα αποτελέσματα θα έπρεπε να πονέσουν κάθε «επενδυτή». Διότι ο σοσιαλιστής Ολάντ κατέχει πλέον την πλειοψηφία και στο γαλλικό κοινοβούλιο.

Αλλά τι συνέβη στις «αγορές»; Τίποτα! Οι Γάλλοι πληρώνουν σε αυτή τη συγκυρία για τα 10ετή κρατικά τους ομόλογα μόνο 2,6% επιτόκιο. Αυτό είναι ένα ρεκόρ χαμηλού επιτοκίου για τη Γαλλία. Είναι φανερό ότι ο Ολάντ δεν φοβίζει τους κεφαλαιούχους, παρόλο που αμφισβητεί την πολιτική λιτότητας της Μέρκελ και απαιτεί προγράμματα ανάπτυξης για την Ευρώπη.

Αντίθετα οι «αγορές» τιμωρούν την Ισπανία και την Ιταλία. Αυτές πρέπει να πληρώνουν πολύ υψηλά επιτόκια, αν και έχουν συντηρητικέ κυβερνήσεις.

Και οι δύο χώρες «υποβαθμίζονται» συνεχώς από τους «οίκους αξιολόγησης». Αυτό δεν είναι τυχαίο! Οι «επενδυτές» ξέρουν καλά ότι η «σκληρή λιτότητα» βαθαίνει την ύφεση και μειώνει την πιθανότητα να αποπληρωθούν τα χρέη. Έτσι «αποσύρουν» τις επενδύσεις τους από αυτές τις χώρες.

Πολλοί πολιτικοί ατενίζουν με δέος προς τις «αγορές», όμως και αυτές διακατέχονται επίσης από πανικό. Οι «επενδυτές» αυτού του πλανήτη περιμένουν με αγωνία την εφαρμογή μιας «σοσιαλδημοκρατικής» στρατηγικής στα πλαίσια της Ευρωζώνης. «Ανάκαμψη» μέσω κρατικών επενδύσεων και αύξηση της κατανάλωσης. Περιμένουν «ευρωομόλογα» και «ανάπτυξη». Ευχαρίστως να χρηματοδοτήσουν μια αύξηση του δανεισμού των κρατών της ευρωζώνης(με αυξημένα επιτόκια βεβαίως, βεβαίως), αρκεί να έχουν σαν σιγουριά και υποθήκη την «ανάκαμψη» των οικονομιών της.

Αυτή η σύμπτωση των ενδιαφερόντων των επενδυτών και των «αριστερών» τύπου Ολάντ, έχουν μια πολύ προφανή αιτία: οι «επενδυτές» φοβούνται για τα κέρδη τους, δεν θέλουν ένα κραχ της ευρωζώνης(εκτός από κάποιους που έχουν επενδύσει ακριβώς σε αυτό). Προς αυτό το κραχ όμως οδηγούν τα πράγματα οι συντηρητικοί νεοφιλελεύθεροι, αν εξακολουθήσουν να ποντάρουν στην καθαρή λιτότητα. Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική έχει «φρακάρει» τουλάχιστον στην ευρωζώνη.

Το αξεπέραστο όμως πρόβλημα που θα έχουν στη συνέχεια μπροστά τους θα είναι το μεγάλωμα της χρηματοπιστωτικής φούσκας σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς και ότι δε μπορεί να έχουμε «αέναη ανάπτυξη» σε ένα πεπερασμένο πλανήτη. Μπορεί για το ξεπέρασμα της κρίσης της ευρωζώνης να ποντάρουν προσωρινά στην «σοσιαλδημοκρατική» στρατηγική, αλλά στο μέλλον και αυτή η στρατηγική θα «φρακάρει» στα οικολογικά όρια, και τα τοπικά και τα πλανητικά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου