Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Εταιρεία λαϊκής βάσης για τα απορρίμματα και στη Μύκονο

http://www.kala-nea.gr/archives/31702




Ιδέες έβαλε στους Κυκλαδίτες η πετυχημένη πορεία της εταιρείας λαϊκής βάσης που έχει δημιουργηθεί στη Σπάρτη με στόχο τη διαλογή και αξιοποίηση των απορριμμάτων. Με αφορμή την τραγική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο νησί φέτος σε σχέση με τα σκουπίδια, η Κίνηση Ενεργών Πολιτών Μυκόνου κάλεσε τον ιθύνοντα πίσω από τη λακωνική πρωτοβουλία νου, Σταύρο Αργυρόπουλο, προκειμένου να μεταφέρει την εμπειρία από τους πρώτους μήνες λειτουργίας του πρωτοποριακού συστήματος.

Μολονότι υπάρχει και λειτουργεί ΧΥΤΑ, ενώ «τρέχει» και πρόγραμμα ανακύκλωσης, η φετινή καταγράφεται ως μια από τις χειρότερες χρονιές στο νησί όσον αφορά τα απορρίμματα. Η υποστελέχωση των υπηρεσιών του δήμου -και όχι μόνο- είχε ως αποτέλεσμα οι κάδοι να παραμένουν ξέχειλοι για πολλές ημέρες, αρπάζοντας μάλιστα συχνά πυκνά φωτιά, με τις τοξικές στάχτες να αιωρούνται για μέρες πάνω από το νησί.

Μόνη διαφαινόμενη λύση, η ενεργοποίηση των ίδιων των πολιτών και η κατά το δυνατόν ελαχιστοποίηση των απορριμμάτων που καταλήγουν στους κάδους. Γιατί όχι και η αξιοποίησή τους... Οπως εξάλλου συνηθίζει να λέει ο εκ Σπάρτης γεωπόνος κ. Αργυρόπουλος, «τα σύμμεικτα απορρίμματα είναι σκουπίδια, τα διαχωρισμένα είναι προϊόντα». Προϊόντα μάλιστα από τα οποία μπορεί να κερδίζουν όλοι.

Μέτοχοι στην εταιρεία που στήθηκε στη Λακωνία, τη Λακωνική Βιοενεργειακή Α.Ε., είναι περισσότεροι από 8.000 πολίτες του νομού οι οποίοι μοιράζονται και τα κέρδη. Μόνη υποχρέωση, να διαχωρίζουν τα οικιακά τους απορρίμματα. Στόχος είναι τα οργανικά να μετατρέπονται σε κομπόστ ή βιοαέριο, και τα υπόλοιπα -χαρτί, αλουμίνιο, χαλκός, γυαλί- να διατίθενται προς πώληση. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το χαρτί πωλείται έναντι 50-150 ευρώ ο τόνος, το πλαστικό έναντι 50-350 ευρώ ο τόνος, ο σίδηρος έναντι 260 ευρώ ο τόνος, το αλουμίνιο έναντι 2.500 ο τόνος και ο χαλκός έναντι 4.500-5.000 ευρώ ο τόνος. Οσον αφορά δε στα απορρίμματα που δεν ανήκουν σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες, όπως για παράδειγμα τα παλιά έπιπλα, τα ρούχα ή τα παπούτσια, μπορούν να διοχετεύονται σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.

«Δεν πουλάω καμιά μέθοδο, δεν είμαι εργολάβος απορριμμάτων, δεν κρύβεται κανένας πίσω μου», τόνισε ο κ. Αργυρόπουλος στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στη Μύκονο. «Από το 1985 μελετάω το θέμα. Η απλή σκέψη είναι ότι οι πολίτες έχουν δικαίωμα στη διαχείριση των απορριμμάτων τους. Δεν μιλάμε πια για σκουπίδια, γιατί δεν υπάρχουν σκουπίδια. Υπάρχουν υλικά τα οποία μπορούμε να διαχειριστούμε και από τα οποία μπορούμε να έχουμε κέρδος. Ανοίγεις ένα πακέτο ρύζι, χρησιμοποιείς το περιεχόμενο και πετάς τη συσκευασία. Ομως έχεις πληρώσει και για τη συσκευασία, με λίγα λόγια πετάς τα λεφτά σου».

Στο απροχώρητο

Η ιδέα ότι τα απορρίμματα αποτελούν κοινωνικό προϊόν και οι καταναλωτές-παραγωγοί τους μπορούν να τα διαθέσουν όπως επιθυμούν γοήτευσε και τους Μυκονιάτες, που βλέπουν τις υποσχέσεις για ριζική λύση στο πρόβλημα των σκουπιδιών να μη γίνονται πράξη. «Η κατάσταση με τα σκουπίδια στο νησί έχει φτάσει στο απροχώρητο» αναφέρουν τα μέλη της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου.

«Ο,τι κι αν είχαμε δει έως τώρα φαντάζει αστείο μπροστά στην απόλυτη ντροπή να καίγονται τα σκουπίδια επί τόπου γύρω από τους κάδους. Πλέον κινδυνεύουμε όχι μόνο εμείς, αλλά και το τουριστικό προϊόν από το οποίο ζούμε όλοι μας».

Και στη Λακωνία, ήταν η ανεξέλεγκτη καύση των απορριμμάτων στις ανοιχτές -παράνομες- χωματερές που οδήγησε στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας για τον διαχωρισμό στην πηγή. Δεν ήταν μόνο το κόστος των προστίμων που βαραίνει τους δήμους για τη διατήρηση των ΧΑΔΑ, είναι κυρίως το κρυφό κόστος της επιμόλυνσης των υπόγειων υδάτων και των καλλιεργειών από τις διοξίνες που παράγονται από τις πυρκαγιές.

Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι 2-3 μέρες μετά την εκδήλωση και λίγο πριν από το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος μια ακόμη φωτιά ξέσπασε σε κάδο στη Μύκονο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου