Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Ενάντια στην επέλαση της βαρβαρότητας – Ούτε στη Χαλκιδική ούτε πουθενά


Στις Σκουριές της Χαλκιδικής δίνεται αυτή την περίοδο ένας αγώνας ενάντια στην επέλαση των χρυσοθήρων της «Ελληνικός Χρυσός» και την καταστροφική για το φυσικό περιβάλλον και την τοπική οικονομία εξόρυξη χρυσού.

Η κατάσταση αυτή δεν παρουσιάζεται πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Το είδαμε πριν λίγα χρόνια στον Ελαιώνα, το είδαμε στα εργοστάσια της ΔΕΗ, στους ΧΥΤΑ, στην Κερατέα, το βλέπουμε τώρα στις Σκουριές και θα το δούμε σύντομα στο Ελληνικό και αλλού. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και σε άλλες, το «καρότο» των θέσεων εργασίας έρχεται να προκαλέσει την συναίνεση της τοπικής κοινωνίας, ιδιαίτερα στις μέρες μας που η ανεργία αυξάνεται καθημερινά.
Ωστόσο πολύ κοντά στο «καρότο» είναι και το «μαστίγιο», που αυτή τη φορά είναι εξόφθαλμα πιο αποτρόπαιο. Στο όνομα της "εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου" και με αντάλλαγμα λίγες θέσεις εργασίας, καταστρέφονται 300.000 στρέμματα γης, μολύνεται το φυσικό περιβάλλον, και καταστρέφεται, έτσι, κάθε δυνατότητα της τοπικής κοινότητας να ζει από το φυσικό πλούτο της περιοχής, το μόνο πραγματικό πλούτο. Οι επιπτώσεις της εξόρυξης του χρυσού για το φυσικό περιβάλλον, επομένως και για τις τοπικές καλλιέργειες, αλλά και για τον ίδιο τον υδροφόρο ορίζοντα, θα είναι απλά μη αναστρέψιμες. Εν μέσω κρίσης, με την τρομοκρατία της κατάρρευσης να πλανιέται συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας, ζητάνε από την τοπική κοινωνία, αλλά και από όλους μας, να επιτρέψει τη λεηλασία του τόπου της. Ζητάνε, στην ουσία, να αφαιρεθεί κάθε δυνατότητα από τους κατοίκους να ζουν από αυτά που οι ίδιοι μπορούν να παράγουν.

Είχαμε συνηθίσει, στο όνομα της ανάπτυξης, να ακούμε για εταιρίες κολοσσούς που θα επενδύσουν τεράστια ποσά για να αποκομίσουν υπερκέρδη. Αυτή τη φορά η "ανάπτυξη" δεν έρχεται καν με "εργοστάσια ενέργειας", εμπορικά κέντρα και χώρους ψυχαγωγίας, που ντύνονταν με τον μανδύα κάποιας ''κοινωνικής ωφέλειας''. Τώρα έχουμε μια "ποιοτική" αναβάθμιση της εκμετάλλευσης, αφού μετά το πέρας των εργασιών για την εξόρυξη, δεν θα απομείνει τίποτα, παρά μόνο νεκρή γη.
Καθώς η κατάσταση χειροτερεύει για τους περισσότερους και τις περισσότερες από εμάς, αυτού του τύπου τα διλήμματα θα τίθενται όλο και πιο έντονα. Περιστολή των δικαιωμάτων μας και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εταιρίες-αρπακτικά ή ανεργία. Σε αυτή την κατάσταση τρομοκρατίας όμως, δεν υπάρχει χώρος για διχασμούς. Μπορούμε τώρα και χρειάζεται να σκεφτούμε την εργασία μας και την παραγωγή σε σύνδεση με την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Το συμφέρον όλων μας είναι να μην επιτρέψουμε την επέλαση της βαρβαρότητας ούτε στην Χαλκιδική ούτε πουθενά. Να δούμε το περιβάλλον που μας περιβάλλει ως πηγή ζωής και αυτάρκειας.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των κατοίκων ενάντια στα ορυχεία χρυσού.

Όλοι και όλες στις κινητοποιήσεις της επιτροπής αλληλεγγύης:

Τρίτη 5/6, 7:00 μ.μ., συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία
Τετάρτη 6/6, 10 π.μ., συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στο Συμβούλιο Επικρατείας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου