Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

H άλλη όψη : Σώθηκε η Ελλάδα ή…οι πιστωτές της;



«Στο τέλος της θητείας μου, η Ελλάδα δεν θα είναι χρεοκοπημένη. Θα είναι αναγεννημένη», ανέφερε χθες ο Πρωθυπουργός στη δραματική ομιλία του ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου, αλλά ήδη αυτή η αισιόδοξη πρόβλεψη αμφισβητείται: το «πακέτο» -ρεκόρ από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι βέβαιο ότι θα σώσει τους πιστωτές της χώρας, αλλά απολύτως αβέβαιο αν θα αποτρέψει την ελληνική χρεοκοπία λίγα χρόνια αργότερα.

Με τα 110-120 δις. ευρώ του διεθνούς χρηματοδοτικού «πακέτου», ποσό σχεδόν διπλάσιο από το προηγούμενο ρεκόρ διεθνούς διάσωσης (58 δις. ευρώ για την Νότια Κορέα), οι ευρωπαϊκές, κυρίως, τράπεζες, που δάνειζαν την Ελλάδα αφειδώς τα προηγούμενα χρόνια δεν θα υποστούν το κόστος της απερισκεψίας τους, αφού τα περισσότερα ομόλογα που κρατούν και λήγουν την προσεχή τριετία θα πληρωθούν στο ακέραιο από το διεθνή μηχανισμό, μέσω του οποίου χονδρικά το 1/3 του ελληνικού χρέους θα περάσει στα κράτη της Ευρωζώνης και στο ΔΝΤ.

Όσοι ασκούσαν εδώ και χρόνια την ίδια κριτική στο Ταμείο, ότι δηλαδή παρεμβαίνει για να διασώζει τα πανίσχυρα ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα και όχι τις χρεοκοπημένες χώρες, πιθανότατα θα δικαιωθούν στην κριτική τους: το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα παίρνει μια παράταση τριών ετών και αρκετές δεκάδες δισεκατομμύρια για να διαχειρισθεί χωρίς τεράστιο κόστος την κατάρρευση μιας χώρας, που αποδείχθηκε ότι κακώς δανειζόταν τα τελευταία χρόνια, πριν την κρίση που άρχισε το 2009, με αποδόσεις πολύ κοντά στις αντίστοιχες των γερμανικών ομολόγων.

Όμως, το μεγάλο ζητούμενο για τους Έλληνες, δηλαδή η οριστική αποφυγή της χρεοκοπίας, δεν φαίνεται ότι διασφαλίζεται με το «πακέτο» φόρων και περικοπών – σοκ που ανακοίνωσε χθες ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, παρότι αυτό έχει πρωτοφανές βάθος και εύρος: σε 30 δις. ευρώ υπολογίζεται η εξοικονόμηση που θα επιτευχθεί στη διάρκεια εφαρμογής του προγράμματος περικοπής μισθών στο Δημόσιο και αύξησης των έμμεσων φόρων.

Η δυναμική αυτών των μέτρων είναι τόσο έντονα υφεσιακή, που μόνο αν γίνει κάποιο θαύμα ιστορικών διαστάσεων και ξαφνικά οι επενδυτές από τα πέρατα της… οικουμένης ανακαλύψουν την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό, θα μπορούσε να αποφευχθεί μια πρωτοφανής κατάρρευση του ελληνικού ακαθάριστου προϊόντος. Είναι χαρακτηριστικό, ότι με ένα «μετριοπαθή» πολλαπλασιαστή 2-3, το ποσό των περικοπών θα αφαιρέσει τα επόμενα χρόνια 60-90 δις. ευρώ από την τελική δαπάνη στην ελληνική οικονομία, δηλαδή ένα ποσό που αντιστοιχεί σε 25-38% του ΑΕΠ!

Με αυτούς τους υπολογισμούς, μοιάζουν με… κατασκευές στην άμμο, που θα σαρωθούν αναπόφευκτα από τα κύματα της ύφεσης, οι υπολογισμοί του Γ. Παπακωνσταντίνου για μείωση του ΑΕΠ μόνο 4% φέτος, 2,6% το 2011 και οριακή αύξηση 1,1% το 2012. Δυστυχώς, σε αυτούς ακριβώς τους αβάσιμους υπολογισμούς έχει βασισθεί η παραδοχή που γίνεται, ότι στη λήξη του προγράμματος σταθεροποίησης, το 2014, το δημόσιο χρέος θα έχει σταθεροποιηθεί στο εξόχως υψηλό ποσοστό 150% του ΑΕΠ, για να αρχίσει να υποχωρεί, ενώ το έλλειμμα θα έχει μειωθεί κάτω από το 3%.

Αναλυτές υπενθυμίζουν, ότι και για το 2010 η αρχική πρόβλεψη της ελληνικής κυβέρνησης έκανε λόγο για μείωση του ΑΕΠ κατά 0,3% και αποδείχθηκε ανεδαφική και εκτιμούν ότι το ίδιο θα συμβεί και με αυτές τις προβλέψεις. «Υπάρχει μια πολύ ρεαλιστική προοπτική, ότι στο τέλος του προγράμματος, ή και νωρίτερα, η Ελλάδα θα έχει να διαχειρισθεί και πάλι ένα μη βιώσιμο εθνικό χρέος και θα υποχρεωθεί να προχωρήσει σε επαναδιαπραγμάτευση (σ.σ.: βλ. χρεοκοπία «ήπιας» μορφής), επειδή θα έχει μια πολύ, πολύ βαθιά ύφεση στο μεταξύ», τονίζει στο “Bloomberg” ο Μπάρι Άιχενγκριν, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, όπου δίδασκε και ο Ανδρέας Παπανδρέου…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου