Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Παραίτηση Χ. Ντούρου Διευθυντή 8ου Γυμνασίου Βόλου

Από το μπλοκ του φίλου-γείτονα Μάκη:http://pemptieksousia.blogspot.com/

ΠΡΟΣ : 1Ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης Ν. Μαγνησίας
Ενταύθα
Θέμα: Αίτηση παραίτησης. ( 1η )
Παρακαλώ να δεχθείτε την αίτηση παραίτησής μου για τους παρακάτω λόγους:
1ον. Το τελευταίο διάστημα κάθε έννοια νομιμότητας, που προστατεύει τους αδυνάτους, έχει καταρρακωθεί καθώς νόμοι του περασμένου αιώνα – αποτέλεσμα αγώνων και θυσιών πολλών γενεών – ( επίδομα αδείας, εορτών κ.τ.λ.) καταργούνται « εν μιά νυκτί» και ταυτόχρονα για πρώτη φορά, στην ιστορία της εξαρτημένης μισθωτής εργασίας μεταπολεμικά, μειώνονται οι ονομαστικές αποδοχές των Δημοσίων Υπαλλήλων και μάλιστα δραστικά.
2ον. Η αναξιοπιστία των πολιτικών και συνεκδοχικά των κυβερνώντων έχει πλέον περισσέψει, αφού άλλα υπόσχονται προεκλογικά – για να υφαρπάξουν την ψήφο – (αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού) και εντελώς τα αντίθετα πράττουν μετεκλογικά κοροϊδεύοντας και εξαπατώντας κατά τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο, πρώτα απ΄ όλα τους ψηφοφόρους τους και βεβαίως κι εμένα ως πολίτη.
3ον. Ενώ προηγήθηκαν, σχετικά πρόσφατα, τρεις (3) τον αριθμό νόμοι (Σουφλιά, Ρέπα, Πετραλιά) που υποτίθεται έλυναν κάθε φορά το Ασφαλιστικό, φαίνεται ότι δεν ήρκεσαν και χρειάζονται άλλοι τρεις καινούργιοι (ένας για το Δημόσιο, ένας για τον ιδιωτικό τομέα και ........ ένας για τους ένστολους). Η καταξίωση της ισονομίας και της ισοπολιτείας !
4ον. Ο δημόσιος διάλογος, το μόνο δημοκρατικό μέσο επίλυσης σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων, δεν υπάρχει έστω και προσχηματικά (θνησιγενής ήταν ακόμη και η περιβόητη δημόσια διαβούλευση). Ο δημοκρατικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από την τρομοκρατία των Μέσων Μαζικής ενημέρωσης και τα έξυπνα «παπαγαλάκια» τους που δίκην κυβερνητικού εκπροσώπου ανακοινώνουν κάθε βράδυ μαζί με τις «φαμίλιες» τους τα επόμενα μέτρα που πρόκειται να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Ο μόνος – μυστικός - διάλογος που γίνεται είναι αυτός που πραγματοποιείται μεταξύ της νόμω κρατούσης Ελληνικής πολιτείας από τη μια μεριά και των Βρυξελλάνθρωπων και διεθνών τραπεζιτών (τοκογλύφων) από την άλλη.
5ον. Για πρώτη φορά, στα 34 χρόνια υπηρεσίας μου, αισθάνομαι τόσο ανυπεράσπιστος, καθώς δεν περιμένω τίποτα πλέον από τις κατευθυνόμενες, συμβιβασμένες και γιαυτό παράλυτες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ).
Επιπλέον, αδυνατώ να προσφύγω στη δικαιοσύνη (εγχώρια και Ευρωπαϊκή) - λόγω οικονομικού κόστους - για όσα αδικήματα διαπράχθηκαν ήδη ή πρόκειται να διαπραχθούν εις βάρος μου.
6ον. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα προϊούσας παρακμής και κρίσης θεσμών, δομών και αξιών νιώθω εξαιρετικά προδομένος, ταπεινωμένος και ηθικά πλήρως εξουθενωμένος αδυνατώντας στο εξής να προσφέρω όσες υπηρεσίες πρόσφερα σ’ ένα κράτος που δεν διαφέρει και πολύ από έναν κοινό ψεύτη και κλέφτη και το οποίο ανυποψίαστα και με περισσή αφέλεια υπηρέτησα 34 ολόκληρα χρόνια ως δάσκαλός και 28 μήνες ως στρατιώτης, θητεία την οποία καλούμαι τώρα να εξαγοράσω.
7ον. Φοβούμαι ότι ο καινούργιος ασφαλιστικός νόμος – πέρα από την ανασφάλεια και τον τρόμο που θα ενσπείρει – θα συσσωρεύσει άμεσα νέες αδικίες από τις οποίες δεν μπορεί παρά κάποιες να εγγίξουν κι εμένα. Αναρωτιέμαι αν άραγε η σύνταξη που θα πάρω - αν το θέλει ο Θεός - θα είναι αυτή που θα δικαιούμαι αυτή τη στιγμή ή κάποια άλλη μειωμένη που θα προβλέπει ο νέος νόμος αμέσως μετά την ψήφισή του. Η πικρή μου πείρα δεν μου επιτρέπει να εμπιστευτώ πλέον τις διαβεβαιώσεις και τα γνωστά ΔΕΝ -τρία ή περισσότερα - των κάθε φορά κυβερνώντων.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, εξωθούμαι - παρά την θέλησή μου - σε παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του 8ου Γυμνασίου Βόλου καθώς δεν επιθυμώ να γίνω συνένοχος στο έγκλημα της ονομαστικής μείωσης των αποδοχών των συναδέλφων μου (κοινώς κλέψιμο) υπογράφοντας τις σχετικές μισθοδοτικές καταστάσεις ως εκκαθαριστής αποδοχών. Κάτι τέτοιο θεωρώ ότι είναι νομικά μετέωρο - η κλεπταποδόχος εγκύκλιος δεν έχει κοινοποιηθεί ακόμη στα σχολεία – και κυρίως ηθικά ανεπίτρεπτο και ως εκ τούτου αρνούμαι να το πράξω.
Τέλος το αμείλικτο ερώτημα αυτή τη στιγμή που πηγαία νομίζω ξεπηδάει από κάθε ανθρώπινη ψυχή και είναι ανάγκη τίμια και ειλικρινά να απαντηθεί από όλους είναι:
Άραγε δεν δικαιούται ένας άνθρωπος - μισθωτός - σ΄ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο, λίγο πριν πεθάνει, να ζήσει ήρεμα και ήσυχα και κυρίως με αξιοπρέπεια ;
Βόλος 14 - 4 - 2010 Ευπειθέστατος Δια Βίου υπήκοος Υμών
Χρήστος Ντούρος
Διευθυντής 8ου Γυμνασίου Βόλου
Αριθμός Πρωτοκόλλου κατάθεσης στη Διευθ. 1167/15-4-2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου