Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Παραίτηση Χ. Ντούρου Διευθυντή 8ου Γυμνασίου Βόλου

Από το μπλοκ του φίλου-γείτονα Μάκη:http://pemptieksousia.blogspot.com/

ΠΡΟΣ : 1Ο Γραφείο Δευτεροβάθμιας
Εκπαίδευσης Ν. Μαγνησίας
Ενταύθα
Θέμα: Αίτηση παραίτησης. ( 1η )
Παρακαλώ να δεχθείτε την αίτηση παραίτησής μου για τους παρακάτω λόγους:
1ον. Το τελευταίο διάστημα κάθε έννοια νομιμότητας, που προστατεύει τους αδυνάτους, έχει καταρρακωθεί καθώς νόμοι του περασμένου αιώνα – αποτέλεσμα αγώνων και θυσιών πολλών γενεών – ( επίδομα αδείας, εορτών κ.τ.λ.) καταργούνται « εν μιά νυκτί» και ταυτόχρονα για πρώτη φορά, στην ιστορία της εξαρτημένης μισθωτής εργασίας μεταπολεμικά, μειώνονται οι ονομαστικές αποδοχές των Δημοσίων Υπαλλήλων και μάλιστα δραστικά.
2ον. Η αναξιοπιστία των πολιτικών και συνεκδοχικά των κυβερνώντων έχει πλέον περισσέψει, αφού άλλα υπόσχονται προεκλογικά – για να υφαρπάξουν την ψήφο – (αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού) και εντελώς τα αντίθετα πράττουν μετεκλογικά κοροϊδεύοντας και εξαπατώντας κατά τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο, πρώτα απ΄ όλα τους ψηφοφόρους τους και βεβαίως κι εμένα ως πολίτη.
3ον. Ενώ προηγήθηκαν, σχετικά πρόσφατα, τρεις (3) τον αριθμό νόμοι (Σουφλιά, Ρέπα, Πετραλιά) που υποτίθεται έλυναν κάθε φορά το Ασφαλιστικό, φαίνεται ότι δεν ήρκεσαν και χρειάζονται άλλοι τρεις καινούργιοι (ένας για το Δημόσιο, ένας για τον ιδιωτικό τομέα και ........ ένας για τους ένστολους). Η καταξίωση της ισονομίας και της ισοπολιτείας !
4ον. Ο δημόσιος διάλογος, το μόνο δημοκρατικό μέσο επίλυσης σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων, δεν υπάρχει έστω και προσχηματικά (θνησιγενής ήταν ακόμη και η περιβόητη δημόσια διαβούλευση). Ο δημοκρατικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από την τρομοκρατία των Μέσων Μαζικής ενημέρωσης και τα έξυπνα «παπαγαλάκια» τους που δίκην κυβερνητικού εκπροσώπου ανακοινώνουν κάθε βράδυ μαζί με τις «φαμίλιες» τους τα επόμενα μέτρα που πρόκειται να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Ο μόνος – μυστικός - διάλογος που γίνεται είναι αυτός που πραγματοποιείται μεταξύ της νόμω κρατούσης Ελληνικής πολιτείας από τη μια μεριά και των Βρυξελλάνθρωπων και διεθνών τραπεζιτών (τοκογλύφων) από την άλλη.
5ον. Για πρώτη φορά, στα 34 χρόνια υπηρεσίας μου, αισθάνομαι τόσο ανυπεράσπιστος, καθώς δεν περιμένω τίποτα πλέον από τις κατευθυνόμενες, συμβιβασμένες και γιαυτό παράλυτες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ).
Επιπλέον, αδυνατώ να προσφύγω στη δικαιοσύνη (εγχώρια και Ευρωπαϊκή) - λόγω οικονομικού κόστους - για όσα αδικήματα διαπράχθηκαν ήδη ή πρόκειται να διαπραχθούν εις βάρος μου.
6ον. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα προϊούσας παρακμής και κρίσης θεσμών, δομών και αξιών νιώθω εξαιρετικά προδομένος, ταπεινωμένος και ηθικά πλήρως εξουθενωμένος αδυνατώντας στο εξής να προσφέρω όσες υπηρεσίες πρόσφερα σ’ ένα κράτος που δεν διαφέρει και πολύ από έναν κοινό ψεύτη και κλέφτη και το οποίο ανυποψίαστα και με περισσή αφέλεια υπηρέτησα 34 ολόκληρα χρόνια ως δάσκαλός και 28 μήνες ως στρατιώτης, θητεία την οποία καλούμαι τώρα να εξαγοράσω.
7ον. Φοβούμαι ότι ο καινούργιος ασφαλιστικός νόμος – πέρα από την ανασφάλεια και τον τρόμο που θα ενσπείρει – θα συσσωρεύσει άμεσα νέες αδικίες από τις οποίες δεν μπορεί παρά κάποιες να εγγίξουν κι εμένα. Αναρωτιέμαι αν άραγε η σύνταξη που θα πάρω - αν το θέλει ο Θεός - θα είναι αυτή που θα δικαιούμαι αυτή τη στιγμή ή κάποια άλλη μειωμένη που θα προβλέπει ο νέος νόμος αμέσως μετά την ψήφισή του. Η πικρή μου πείρα δεν μου επιτρέπει να εμπιστευτώ πλέον τις διαβεβαιώσεις και τα γνωστά ΔΕΝ -τρία ή περισσότερα - των κάθε φορά κυβερνώντων.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, εξωθούμαι - παρά την θέλησή μου - σε παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του 8ου Γυμνασίου Βόλου καθώς δεν επιθυμώ να γίνω συνένοχος στο έγκλημα της ονομαστικής μείωσης των αποδοχών των συναδέλφων μου (κοινώς κλέψιμο) υπογράφοντας τις σχετικές μισθοδοτικές καταστάσεις ως εκκαθαριστής αποδοχών. Κάτι τέτοιο θεωρώ ότι είναι νομικά μετέωρο - η κλεπταποδόχος εγκύκλιος δεν έχει κοινοποιηθεί ακόμη στα σχολεία – και κυρίως ηθικά ανεπίτρεπτο και ως εκ τούτου αρνούμαι να το πράξω.
Τέλος το αμείλικτο ερώτημα αυτή τη στιγμή που πηγαία νομίζω ξεπηδάει από κάθε ανθρώπινη ψυχή και είναι ανάγκη τίμια και ειλικρινά να απαντηθεί από όλους είναι:
Άραγε δεν δικαιούται ένας άνθρωπος - μισθωτός - σ΄ αυτόν τον ψεύτικο κόσμο, λίγο πριν πεθάνει, να ζήσει ήρεμα και ήσυχα και κυρίως με αξιοπρέπεια ;
Βόλος 14 - 4 - 2010 Ευπειθέστατος Δια Βίου υπήκοος Υμών
Χρήστος Ντούρος
Διευθυντής 8ου Γυμνασίου Βόλου
Αριθμός Πρωτοκόλλου κατάθεσης στη Διευθ. 1167/15-4-2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου