Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ 2ου ΓΕΛ ΚΑΛΥΜΝΟΥ

Οι καθηγητές του 2ου Γενικού Λυκείου Καλύμνου, συνεδριάσαμε, σήμερα, Τρίτη 27-4-2010, με θέμα «την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας.»

Μελετώντας τόσο την εγκύκλιο , όσο και το πολύ νομοσχέδιο για την παιδεία, σε σχέση και με τη σημερινή δραματική συγκυρία που αφορά στην οικονομική και εργασιακή ισοπέδωση όλων των εργαζομένων και κατά συνέπεια και των εκπαιδευτικών, καθώς και τους σχεδιαζόμενους στόχους μέσα από το σχέδιο «Καλλικράτης», αποφασίσαμε ομόφωνα το σχολείο μας να μη συμμετάσχει στην πιλοτική εφαρμογή της ‘αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας’.

Το 2ο ΓΕΛ Καλύμνου, στις αίθουσες του οποίου καταθέτουμε καθημερινά την επιστημονική μας γνώση, την παιδαγωγική μας ευαισθησία, την ίδια την ψυχή μας, αποτελεί μια κλασική περίπτωση της μεγάλης πλειοψηφίας των δημόσιων σχολείων. Μετακομίζει από το ένα επικίνδυνο , στο άλλο ακατάλληλο κτίριο, στερείται ακόμη και των στοιχειωδών υποδομών για αξιοπρεπή λειτουργία, όπως γυμναστήριο, εργαστήρια, ενώ οι τουαλέτες κατασκευάστηκαν πριν δύο χρόνια μετά από καθιστική διαμαρτυρία των μαθητών και οι αίθουσες βάφονται από εμάς τους εκπαιδευτικούς. Ωστόσο συνεχίζει να μορφώνει και να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Καλυμνιακού λαού , χάρη στο πείσμα και το μεράκι των εκπαιδευτικών του γιατί θεωρούμε το δημόσιο σχολείο ένα από τα πολυτιμότερα κοινωνικά αγαθά.
Η επιδίωξη του ‘πολυνομοσχέδιου’ για αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας στόχο έχει να αποσιωπήσει τις ευθύνες της Πολιτείας για τη δραματική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από την υποχρηματοδότηση και τις αντιπαιδαγωγικές-αντικοινωνικές ‘μεταρρυθμίσεις’ σε βάρος των παιδιών μας και να στοχοποιήσει ως υπεύθυνους τους εκπαιδευτικούς. Αν λάβει επίσης κανείς υπ’ όψη του ότι οι ποσοτικοί δείκτες που αφορούν σε στατιστικά στοιχεία δίνονται εδώ και χρόνια απ’ όλα τα σχολεία, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι αποκρύπτεται η βαθύτερη σκοπιμότητα του πολυνομοσχεδίου που υπακούει στο γενικότερο σχεδιασμό για συρρίκνωση των σχολείων, των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.

- Η πρώτη δράση της ‘αυτοαξιολόγησης’ που αφορά στους «πόρους της σχολικής μονάδας», αθωώνει τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες για τη δραματική υποχρηματοδότηση της παιδείας, αποσπά εμάς τους εκπαιδευτικούς από το διδακτικό και παιδαγωγικό μας έργο, μας μετατρέπει σε ζητιάνους αναζήτησης πόρων, ενώ ανοίγει διάπλατα την πόρτα στους ιδιώτες-χορηγούς, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Η αναφορά επίσης στην «αξιοποίηση των πόρων» αποκρύπτει την αδυναμία της μετά βίας κάλυψης των βασικών λειτουργικών αναγκών και δίνει την εντύπωση της επιχορήγησης των σχολείων με πακτωλό χρημάτων που απλώς δεν διατίθενται ορθολογικά. Αξίζει να σημειώσει κανείς το παράδειγμα των δημόσιων σχολείων της Αμερικής, όπου μετά την εφαρμογή αντίστοιχης διάταξης, η αδυναμία εξεύρεσης πόρων. οδήγησε σε μαζικό κλείσιμο σχολείων και αντίστοιχες απολύσεις εκπαιδευτικών

- Η πρόβλεψη επίσης για την «εφαρμογή του προγράμματος χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών», αποσιωπά κάθε ευθύνη για ανεπαρκείς και καθυστερημένες καλύψεις των διδακτικών κενών, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να μας αφαιρέσει τη δυνατότητα να απεργούμε υπερασπίζοντας το δημόσιο σχολείο και τα εργασιακά μας δικαιώματα.

- Η ασάφεια και η γενικολογία στους επιμέρους δείκτες αυτοαξιολόγησης που αφορούν στις «επιδόσεις των μαθητών» δε λαμβάνει υπ’ όψη τις κοινωνικές, οικονομικές και οικογενειακές παραμέτρους που καθορίζουν την επίδοση των παιδιών και παρουσιάζουν τους «ποσοτικούς δείκτες» της επιτυχίας στις εξετάσεις, ως μια διαδικασία εν κενώ, αποκομμένη από τις κοινωνικές αιτίες. Έτσι προδιαγράφεται η περαιτέρω υποβάθμιση ή και το κλείσιμο σχολείων σε ήδη υποβαθμισμένες περιφερειακές ή αστικές περιοχές.

- Η απουσία από το πολυνομοσχέδιο και του ελάχιστου στοχασμού για τα αναχρονιστικά αναλυτικά προγράμματα, τα ακατάλληλα βιβλία, τον εξουθενωτικό όγκο της διδακτέας ύλης, την αποσπασματικότητα της γνώσης, τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου, την εξώθηση στην παραπαιδεία, την εκμηδένιση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών και την ισοπέδωση της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, το καθιστά ως συνολικά απαράδεκτο.

Τέλος, οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις - με πρόσχημα την οικονομική κρίση - που ισοπεδώνουν κάθε έννοια εργασιακής αξιοπρέπειας, καθώς και η αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, μέσα από το νέο διοικητικό μοντέλο ‘Καλλικράτης’, έρχονται συμπληρωματικά με το πολυνομοσχέδιο να μετατρέψουν το δημόσιο σχολείο σε ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό που θα λειτουργεί με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, ανασφαλείς και φοβισμένους εκπαιδευτικούς που θα συμβάλουν στην παραγωγή εξίσου εργασιακά ισοπεδωμένων, ανασφαλών και φοβισμένων ανθρώπων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου