Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ 2ου ΓΕΛ ΚΑΛΥΜΝΟΥ

Οι καθηγητές του 2ου Γενικού Λυκείου Καλύμνου, συνεδριάσαμε, σήμερα, Τρίτη 27-4-2010, με θέμα «την εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ σχετικά με την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας.»

Μελετώντας τόσο την εγκύκλιο , όσο και το πολύ νομοσχέδιο για την παιδεία, σε σχέση και με τη σημερινή δραματική συγκυρία που αφορά στην οικονομική και εργασιακή ισοπέδωση όλων των εργαζομένων και κατά συνέπεια και των εκπαιδευτικών, καθώς και τους σχεδιαζόμενους στόχους μέσα από το σχέδιο «Καλλικράτης», αποφασίσαμε ομόφωνα το σχολείο μας να μη συμμετάσχει στην πιλοτική εφαρμογή της ‘αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας’.

Το 2ο ΓΕΛ Καλύμνου, στις αίθουσες του οποίου καταθέτουμε καθημερινά την επιστημονική μας γνώση, την παιδαγωγική μας ευαισθησία, την ίδια την ψυχή μας, αποτελεί μια κλασική περίπτωση της μεγάλης πλειοψηφίας των δημόσιων σχολείων. Μετακομίζει από το ένα επικίνδυνο , στο άλλο ακατάλληλο κτίριο, στερείται ακόμη και των στοιχειωδών υποδομών για αξιοπρεπή λειτουργία, όπως γυμναστήριο, εργαστήρια, ενώ οι τουαλέτες κατασκευάστηκαν πριν δύο χρόνια μετά από καθιστική διαμαρτυρία των μαθητών και οι αίθουσες βάφονται από εμάς τους εκπαιδευτικούς. Ωστόσο συνεχίζει να μορφώνει και να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Καλυμνιακού λαού , χάρη στο πείσμα και το μεράκι των εκπαιδευτικών του γιατί θεωρούμε το δημόσιο σχολείο ένα από τα πολυτιμότερα κοινωνικά αγαθά.
Η επιδίωξη του ‘πολυνομοσχέδιου’ για αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας στόχο έχει να αποσιωπήσει τις ευθύνες της Πολιτείας για τη δραματική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από την υποχρηματοδότηση και τις αντιπαιδαγωγικές-αντικοινωνικές ‘μεταρρυθμίσεις’ σε βάρος των παιδιών μας και να στοχοποιήσει ως υπεύθυνους τους εκπαιδευτικούς. Αν λάβει επίσης κανείς υπ’ όψη του ότι οι ποσοτικοί δείκτες που αφορούν σε στατιστικά στοιχεία δίνονται εδώ και χρόνια απ’ όλα τα σχολεία, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι αποκρύπτεται η βαθύτερη σκοπιμότητα του πολυνομοσχεδίου που υπακούει στο γενικότερο σχεδιασμό για συρρίκνωση των σχολείων, των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.

- Η πρώτη δράση της ‘αυτοαξιολόγησης’ που αφορά στους «πόρους της σχολικής μονάδας», αθωώνει τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες για τη δραματική υποχρηματοδότηση της παιδείας, αποσπά εμάς τους εκπαιδευτικούς από το διδακτικό και παιδαγωγικό μας έργο, μας μετατρέπει σε ζητιάνους αναζήτησης πόρων, ενώ ανοίγει διάπλατα την πόρτα στους ιδιώτες-χορηγούς, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Η αναφορά επίσης στην «αξιοποίηση των πόρων» αποκρύπτει την αδυναμία της μετά βίας κάλυψης των βασικών λειτουργικών αναγκών και δίνει την εντύπωση της επιχορήγησης των σχολείων με πακτωλό χρημάτων που απλώς δεν διατίθενται ορθολογικά. Αξίζει να σημειώσει κανείς το παράδειγμα των δημόσιων σχολείων της Αμερικής, όπου μετά την εφαρμογή αντίστοιχης διάταξης, η αδυναμία εξεύρεσης πόρων. οδήγησε σε μαζικό κλείσιμο σχολείων και αντίστοιχες απολύσεις εκπαιδευτικών

- Η πρόβλεψη επίσης για την «εφαρμογή του προγράμματος χωρίς απώλεια διδακτικών ωρών», αποσιωπά κάθε ευθύνη για ανεπαρκείς και καθυστερημένες καλύψεις των διδακτικών κενών, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να μας αφαιρέσει τη δυνατότητα να απεργούμε υπερασπίζοντας το δημόσιο σχολείο και τα εργασιακά μας δικαιώματα.

- Η ασάφεια και η γενικολογία στους επιμέρους δείκτες αυτοαξιολόγησης που αφορούν στις «επιδόσεις των μαθητών» δε λαμβάνει υπ’ όψη τις κοινωνικές, οικονομικές και οικογενειακές παραμέτρους που καθορίζουν την επίδοση των παιδιών και παρουσιάζουν τους «ποσοτικούς δείκτες» της επιτυχίας στις εξετάσεις, ως μια διαδικασία εν κενώ, αποκομμένη από τις κοινωνικές αιτίες. Έτσι προδιαγράφεται η περαιτέρω υποβάθμιση ή και το κλείσιμο σχολείων σε ήδη υποβαθμισμένες περιφερειακές ή αστικές περιοχές.

- Η απουσία από το πολυνομοσχέδιο και του ελάχιστου στοχασμού για τα αναχρονιστικά αναλυτικά προγράμματα, τα ακατάλληλα βιβλία, τον εξουθενωτικό όγκο της διδακτέας ύλης, την αποσπασματικότητα της γνώσης, τον εξετασιοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου, την εξώθηση στην παραπαιδεία, την εκμηδένιση του ελεύθερου χρόνου των παιδιών και την ισοπέδωση της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, το καθιστά ως συνολικά απαράδεκτο.

Τέλος, οι επιχειρούμενες αναδιαρθρώσεις - με πρόσχημα την οικονομική κρίση - που ισοπεδώνουν κάθε έννοια εργασιακής αξιοπρέπειας, καθώς και η αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, μέσα από το νέο διοικητικό μοντέλο ‘Καλλικράτης’, έρχονται συμπληρωματικά με το πολυνομοσχέδιο να μετατρέψουν το δημόσιο σχολείο σε ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό που θα λειτουργεί με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, ανασφαλείς και φοβισμένους εκπαιδευτικούς που θα συμβάλουν στην παραγωγή εξίσου εργασιακά ισοπεδωμένων, ανασφαλών και φοβισμένων ανθρώπων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου