Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 9 ΜΑΗ 2010

Παίρνουν τα μέτρα τους για τα μέτρα
Της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

«Τους βλέπαμε μεγάλους, γιατί ήμαστε σκυφτοί, σηκώσαμε κεφάλι, θα σκύψουν εαυτοί». Το σύνθημα αυτό ακούγεται τις τελευταίες μέρες στις γειτονιές της Αθήνας. Μετά την προσφυγή στο ΔΝΤ, στους δρόμους και τα στενά των συνοικιών δεν περισσεύει μόνο η οργή. Αλλά ξεκίνησε και η δράση.
«Στόχος μας είναι η αφύπνιση των πολιτών», λένε οι κάτοικοι του Νέου Κόσμου,οι οποίοι προτάσσουν την αλληλεγγύη ως όπλο. Σε πολλές περιοχές της χώρας οργανώνονται καθημερινά γενικές συνελεύσεις κατοίκων. Ο στόχος είναι διπλός:
Να διαλυθεί το επικίνδυνο μείγμα φόβου, σιγής και ανασφάλειας που διακατέχειαρκετούς πολίτες μετά την επιβολή των σκληρών μέτρων και να καλλιεργηθεί ένα κλίμα αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και κοινής δράσης.
Το απόγευμα της Δευτέρας ο κόσμος που έφτανε στο δημοτικό καφενείο του Νέου Κόσμου στο λόφο Λαμπράκη κρατούσε φυλλάδιο στο οποίο δέσποζε ένα καυστικό σκίτσο για τα γεγονότα των ημερών: «"Τα λεφτά υπάρχουν" έλεγαν προεκλογικά. Πού να φανταστώ ο μαλάκας ότι εγώ τα είχα!» ομολογεί ο μισθωτός στη συμβία του, δεμένος χειροπόδαρα.
Είναι μία από τις πρώτες συνελεύσεις που πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή κατοίκων από τον Νέο Κόσμο, το Παγκράτι και το Μετς. Στην αρχή το κλίμα είναι χλιαρό και ο κόσμος λίγος. Φαίνεται όμως ότι με το πικρό χιούμορ της γελοιογραφίας ταυτίζονται πολλοί.
«Μην ανησυχείτε. Σε λίγο θα γεμίσει», ενθαρρύνει η κυρία Γεωργία όσους ανησυχούν από τη μικρή προσέλευση. Και έχει δίκιο. Σε μισή ώρα, ο χώρος γεμίζει.
«Δεν είναι δα και δύσκολο να βρεις συνοδοιπόρους, που θέλουν να απορρίψουν στην πράξη ένα πακέτο μέτρων που υπόσχεται φτώχεια και ανεργία για τους πολλούς»,συμπληρώνει ο διπλανός της.
Στον Γιώργο, κάτοικο Ν. Κόσμου, δεν περισσεύει το χιούμορ: «Το πολιτικό
σύστημα απέδειξε ειδικά αυτό το διάστημα πόσο αναξιόπιστο είναι. Πώς να τους πιστέψεις; Ξεχνούν τα υπεσχημένα από τη μία μέρα στην άλλη. Τρέφω πολλές
ελπίδες για αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ».
«Σας παρακαλώ μην αναφερθείτε σε κόμματα και κομματικές ταμπέλες»,
συμπληρώνει η Ελπίδα. «Εδώ ήρθαμε ως πολίτες.Το γεγονός βέβαια ότι κάποιοι
από εμάς είναι πολιτικοποιημένοι δεν είναι μεμπτό. Ωστόσο, εδώ δεν
εκπροσωπούμε κανένα κόμμα, κανέναν φορέα».
Η Ελπίδα παίρνει πρώτη το λόγο: «Καταλαβαίνουμε όλοι ότι οι στιγμές είναι
δύσκολες. Στην κατάθλιψη και την απραξία, όμως, μας οδηγούν τρία πράγματα:
Πρώτον, ότι μας έπεισαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα ότι είμαστε υπεύθυνοι για
το χρέος. Δεύτερον, ότι ο καθένας μόνος του είναι αδύναμος. Και, τρίτον, μας
έπεισαν ότι η κατάσταση είναι μονόδρομος. Ολα αυτά είναι μεγάλα ψέματα».
Λίγα μέτρα πιο κάτω, η Αργίνη κουνάει το κεφάλι και φαίνεται να συμφωνεί:
«Στόχος των συνελεύσεων είναι η αφύπνιση των πολιτών. Θα επιδιώξουμε να
μάθουν όλοι τι είναι τα μέτρα και πόσο τους θίγουν».
Οι προτάσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Αρκετοί πολίτες όχι μόνο δεν είναι
διατεθειμένοι να αποδεχθούν αμαχητί τα νέα μέτρα, αλλά προτείνουν ακόμη και
λύσεις αυτοδιαχείρισης των οικονομικών θεμάτων, αρχικά σε επίπεδο τοπικής
αυτοδιοίκησης: «Δεν θα κατηγορήσω τους κυβερνώντες για κλέφτες, γιατί δεν
έχω αποδείξεις. Μπορώ να πω όμως ότι είναι ανίκανοι. Κι επειδή εγώ, όπως και
χιλιάδες άλλοι Ελληνες, δεν υπήρξαμε ποτέ φοροφυγάδες, καλούμαστε όμως τώρα
να πληρώσουμε τα σπασμένα, σκέφτομαι πως εμείς ως πολίτες μπορούμε να
εμπλακούμε στον έλεγχο των χρημάτων που φεύγουν από τις τσέπες μας», λέει ο
Γιάννης.
Αργά το βράδυ, η συνέλευση καταλήγει σε συγκεκριμένες προτάσεις: Τη
δημιουργία ταμείου ανέργων, τη στήριξη συνοικιακών μαγαζιών και -το
βασικότερο- τη γνωστοποίηση παντού της επόμενης κινητοποίησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου