Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Αγωνιζόμενη Ελλάδα - Βρυξέλλες

ΔΝΤ GO HOME!

Τα μέτρα που επιβάλλονται για την καταβολή του δανείου ΔΝΤ – Ευρωζώνης στην Ελλάδα έρχονται να διαλύσουν τις κοινωνικές της υποδομές που ήταν ήδη σε κακή κατάσταση λόγω της εφαρμογής παρατεταμένων μέτρων λιτότητας - μεταξύ άλλων και για την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη - αλλά και της κατάχρησης δημοσίου χρήματος και των πελατειακών σχέσεων που καλλιέργησαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις.
Την τελευταία δεκαετία μάλιστα με την είσοδο της Ελλάδας στη νομισματική ένωση οι τιμές εκτινάχθηκαν σε επίπεδα Βελγίου ενώ οι μισθοί έμειναν οι μισοί του Βελγίου, καθιστώντας την αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα χαμηλότερη από το μέσο όρο της ΕΕ των 27. Τη στιγμή που το κόστος ζωής είναι σχεδόν το ίδιο με του Βελγίου, η πλειοψηφία των νέων που εργάζονται στην Ελλάδα παίρνουν 700 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων αποφοίτων Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων), ενώ το 40% των νέων είναι άνεργοι.
Το πρόγραμμα ΔΝΤ – Ευρωζώνης ρίχνει το βασικό μισθό για τους νέους στα 640 ευρώ. Χρησιμοποιώντας ως αποδιοπομπαίο τράγο τα «προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων» (που είναι από τους πιο κακοπληρωμένους στην Ευρώπη και αποτελούν μόλις γύρω στο 20% της εργατικής δύναμης), τους κόβει το 13ο και 14ο μισθό (ρίχνοντας το ετήσιο εισόδημα ενός μέσου υπαλλήλου με δεκαετίες υπηρεσίας από τα 22 στα 19 χιλιάδες ευρώ). Κόβει επίσης την 13η και 14η σύνταξη τόσο σε ιδιωτικούς όσο και δημόσιους υπαλλήλους. Τα μέτρα χτυπούν σκληρά τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα με το πάγωμα των μισθών και την ταυτόχρονη ραγδαία αύξηση του ΦΠΑ (από 19% σε 21%, αύξηση σε 23% υπό συζήτηση). Υπάρχει επίσης διακηρυγμένη πρόθεση κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. Ήδη ο νέος νόμος προβλέπει δραστική μείωση των αποζημιώσεων και κατακόρυφη αύξηση του ορίου μαζικών απολύσεων. Χιλιάδες εργαζόμενοι τόσο του ιδιωτικού όσο και του ευρύτερου δημοσίου τομέα είναι σήμερα στην Ελλάδα εντελώς απλήρωτοι για μήνες με τη δικαιολογία της κρίσης.
Οι δαπάνες για την υγεία και την παιδεία συρρικνώνονται, και είναι αθροιστικά λιγότερες από το ποσοστό του προϋπολογισμού που δίνεται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Το δάνειο ΔΝΤ-Ευρωζώνης εκτιμάται ότι θα μεγαλώσει το χρέος της Ελλάδας από το 125% στο 150%. Θα καταδικάσει την οικονομία σε ύφεση για χρόνια. Η καταστροφή των υποδομών κοινωνικής πολιτικής, υγείας και εκπαίδευσης θα έχει καταστροφικές συνέπειες που θα διαρκέσουν δεκαετίες. Αν περάσουν τα μέτρα η επόμενη γενιά στην Ελλάδα θα είναι ραγδαία φτωχότερη της προηγούμενης τόσο υλικά όσο και πολιτισμικά. Αυτό μας δείχνουν και οι εμπειρίες άλλων χωρών στις οποίες επενέβη το ΔΝΤ (πχ. Ουγγαρία)
Το δάνειο ΔΝΤ-Ευρωζώνης δεν αποτελεί ‘βοήθεια’ για την Ελλάδα
Είναι ένα δάνειο με τοκογλυφικό ( 5% από την Ευρωζώνη) κι ένα εργαλείο κατεδάφισης οποιασδήποτε κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης. Είναι το προϊόν εκβιασμού του μονοπωλίου των τριών παγκόσμιων οίκων αξιολόγησης (Moody's, Standard and Poor's, Fitch). Πολύ λίγες κυβερνήσεις στον κόσμο έχουν περιθώρια αντίδρασης από τη στιγμή που θα μπουν στο στόχαστρο των οίκων αυτών.
Το δάνειο αυτό δε ‘προσφέρεται’ για να σώσει τον ελληνικό λαό αλλά για να σώσει τις τράπεζες και πάση θυσία το ενιαίο νόμισμα σε βάρος του ελληνικού λαού.
Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα στην Ελλάδα είναι η αυτή που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουν άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί όπως ο ισπανικός, ο ιρλανδικός, πορτογαλικός αλλά και ο βελγικός, καθότι και στο Βέλγιο με όχημα τις διαφορές των γλωσσικών κοινοτήτων μεθοδεύεται η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.
Ποιοι είμαστε – Τι θέλουμε
Είμαστε μια ομάδα πρωτοβουλίας Ελλήνων που ζουν και εργάζονται στο Βέλγιο αλλά και άλλων ανθρώπων που ζουν εδώ και αντιλαμβάνονται την σημασία που θα έχει η έκβαση της διαπάλης που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα για όλη την Ευρώπη αλλά και παγκόσμια.
Μέσω της πρωτοβουλίας αυτής θέλουμε να εκφράσουμε:
- την Αλληλεγγύη μας στους απεργούς και τους διαδηλωτές στην Ελλάδα

- την Kαταδίκη της κρατικής καταστολής: των βάρβαρων επιθέσεων της αστυνομίας σε σπίτια και στέκια αγωνιστών, των προβοκατόρων τραμπούκων της αστυνομίας και του παρακράτους που παρυσφρύουν στις διαδηλώσεις για να τις αμαυρώσουν

- τον Αποτροπιασμό μας για το έγκλημα που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων στις 5 Μαϊου και του οποίου οι δράστες παραμένουν άγνωστοι. Η διοίκηση της τράπεζας Marfin είναι τουλάχιστον συνένοχη με την εγκληματική της περιφρόνηση των στοιχειωδών κανόνων κτιριακής ασφάλειας.

- την πεποίθηση μας ότι εναλλακτική στο δάνειο του ΔΝΤ υπάρχει: είναι η Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους της Ελλάδας με γνώμονα την προστασία του βιοτικού επιπέδου τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη

- την ανάγκη Στήριξης των Δημοσίων Υπηρεσιών και Προάσπισης των Κοινωνικών Δικαιωμάτων

- την απαίτηση να πληρώσουν επιτέλους την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν και ταυτοχρόνως επωφελήθηκαν κρατικής αρωγής, δηλαδή οι ιδιωτικές τράπεζες.

- το αίτημα για Δημοκρατικό έλεγχο στις τράπεζες

- την ανάγκη Ανάκτησης του δημοκρατικού ελέγχου και της λαϊκής κυριαρχίας στη νομισματική πολιτική

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ!
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου