Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Αγωνιζόμενη Ελλάδα - Βρυξέλλες

ΔΝΤ GO HOME!

Τα μέτρα που επιβάλλονται για την καταβολή του δανείου ΔΝΤ – Ευρωζώνης στην Ελλάδα έρχονται να διαλύσουν τις κοινωνικές της υποδομές που ήταν ήδη σε κακή κατάσταση λόγω της εφαρμογής παρατεταμένων μέτρων λιτότητας - μεταξύ άλλων και για την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη - αλλά και της κατάχρησης δημοσίου χρήματος και των πελατειακών σχέσεων που καλλιέργησαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις.
Την τελευταία δεκαετία μάλιστα με την είσοδο της Ελλάδας στη νομισματική ένωση οι τιμές εκτινάχθηκαν σε επίπεδα Βελγίου ενώ οι μισθοί έμειναν οι μισοί του Βελγίου, καθιστώντας την αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα χαμηλότερη από το μέσο όρο της ΕΕ των 27. Τη στιγμή που το κόστος ζωής είναι σχεδόν το ίδιο με του Βελγίου, η πλειοψηφία των νέων που εργάζονται στην Ελλάδα παίρνουν 700 ευρώ (συμπεριλαμβανομένων αποφοίτων Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων), ενώ το 40% των νέων είναι άνεργοι.
Το πρόγραμμα ΔΝΤ – Ευρωζώνης ρίχνει το βασικό μισθό για τους νέους στα 640 ευρώ. Χρησιμοποιώντας ως αποδιοπομπαίο τράγο τα «προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων» (που είναι από τους πιο κακοπληρωμένους στην Ευρώπη και αποτελούν μόλις γύρω στο 20% της εργατικής δύναμης), τους κόβει το 13ο και 14ο μισθό (ρίχνοντας το ετήσιο εισόδημα ενός μέσου υπαλλήλου με δεκαετίες υπηρεσίας από τα 22 στα 19 χιλιάδες ευρώ). Κόβει επίσης την 13η και 14η σύνταξη τόσο σε ιδιωτικούς όσο και δημόσιους υπαλλήλους. Τα μέτρα χτυπούν σκληρά τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα με το πάγωμα των μισθών και την ταυτόχρονη ραγδαία αύξηση του ΦΠΑ (από 19% σε 21%, αύξηση σε 23% υπό συζήτηση). Υπάρχει επίσης διακηρυγμένη πρόθεση κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. Ήδη ο νέος νόμος προβλέπει δραστική μείωση των αποζημιώσεων και κατακόρυφη αύξηση του ορίου μαζικών απολύσεων. Χιλιάδες εργαζόμενοι τόσο του ιδιωτικού όσο και του ευρύτερου δημοσίου τομέα είναι σήμερα στην Ελλάδα εντελώς απλήρωτοι για μήνες με τη δικαιολογία της κρίσης.
Οι δαπάνες για την υγεία και την παιδεία συρρικνώνονται, και είναι αθροιστικά λιγότερες από το ποσοστό του προϋπολογισμού που δίνεται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Το δάνειο ΔΝΤ-Ευρωζώνης εκτιμάται ότι θα μεγαλώσει το χρέος της Ελλάδας από το 125% στο 150%. Θα καταδικάσει την οικονομία σε ύφεση για χρόνια. Η καταστροφή των υποδομών κοινωνικής πολιτικής, υγείας και εκπαίδευσης θα έχει καταστροφικές συνέπειες που θα διαρκέσουν δεκαετίες. Αν περάσουν τα μέτρα η επόμενη γενιά στην Ελλάδα θα είναι ραγδαία φτωχότερη της προηγούμενης τόσο υλικά όσο και πολιτισμικά. Αυτό μας δείχνουν και οι εμπειρίες άλλων χωρών στις οποίες επενέβη το ΔΝΤ (πχ. Ουγγαρία)
Το δάνειο ΔΝΤ-Ευρωζώνης δεν αποτελεί ‘βοήθεια’ για την Ελλάδα
Είναι ένα δάνειο με τοκογλυφικό ( 5% από την Ευρωζώνη) κι ένα εργαλείο κατεδάφισης οποιασδήποτε κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης. Είναι το προϊόν εκβιασμού του μονοπωλίου των τριών παγκόσμιων οίκων αξιολόγησης (Moody's, Standard and Poor's, Fitch). Πολύ λίγες κυβερνήσεις στον κόσμο έχουν περιθώρια αντίδρασης από τη στιγμή που θα μπουν στο στόχαστρο των οίκων αυτών.
Το δάνειο αυτό δε ‘προσφέρεται’ για να σώσει τον ελληνικό λαό αλλά για να σώσει τις τράπεζες και πάση θυσία το ενιαίο νόμισμα σε βάρος του ελληνικού λαού.
Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα στην Ελλάδα είναι η αυτή που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουν άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί όπως ο ισπανικός, ο ιρλανδικός, πορτογαλικός αλλά και ο βελγικός, καθότι και στο Βέλγιο με όχημα τις διαφορές των γλωσσικών κοινοτήτων μεθοδεύεται η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.
Ποιοι είμαστε – Τι θέλουμε
Είμαστε μια ομάδα πρωτοβουλίας Ελλήνων που ζουν και εργάζονται στο Βέλγιο αλλά και άλλων ανθρώπων που ζουν εδώ και αντιλαμβάνονται την σημασία που θα έχει η έκβαση της διαπάλης που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα για όλη την Ευρώπη αλλά και παγκόσμια.
Μέσω της πρωτοβουλίας αυτής θέλουμε να εκφράσουμε:
- την Αλληλεγγύη μας στους απεργούς και τους διαδηλωτές στην Ελλάδα

- την Kαταδίκη της κρατικής καταστολής: των βάρβαρων επιθέσεων της αστυνομίας σε σπίτια και στέκια αγωνιστών, των προβοκατόρων τραμπούκων της αστυνομίας και του παρακράτους που παρυσφρύουν στις διαδηλώσεις για να τις αμαυρώσουν

- τον Αποτροπιασμό μας για το έγκλημα που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων στις 5 Μαϊου και του οποίου οι δράστες παραμένουν άγνωστοι. Η διοίκηση της τράπεζας Marfin είναι τουλάχιστον συνένοχη με την εγκληματική της περιφρόνηση των στοιχειωδών κανόνων κτιριακής ασφάλειας.

- την πεποίθηση μας ότι εναλλακτική στο δάνειο του ΔΝΤ υπάρχει: είναι η Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους της Ελλάδας με γνώμονα την προστασία του βιοτικού επιπέδου τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη

- την ανάγκη Στήριξης των Δημοσίων Υπηρεσιών και Προάσπισης των Κοινωνικών Δικαιωμάτων

- την απαίτηση να πληρώσουν επιτέλους την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν και ταυτοχρόνως επωφελήθηκαν κρατικής αρωγής, δηλαδή οι ιδιωτικές τράπεζες.

- το αίτημα για Δημοκρατικό έλεγχο στις τράπεζες

- την ανάγκη Ανάκτησης του δημοκρατικού ελέγχου και της λαϊκής κυριαρχίας στη νομισματική πολιτική

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ!
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου