Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Με αφορμή την Ελλάδα διασπασμένη η Γερμανική Ελίτ

Μια ευρύτερη στρατηγική, που ενώνει τη γερμανική ελίτ είναι ο έλεγχος και η εξασθένιση της κρατικής και εθνικής κυριαρχίας των εταίρων της ελίτ στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με αφορμή τη κρίση του χρέους στην Ελλάδα κατάφερε σε ένα βαθμό να προωθήσει αυτή τη στρατηγική, μοιραζόμενη σχετικά και κάτι με τις άλλες ισχυρές ελίτ, π.χ. της Γαλλίας.
Οι επιθέσεις των Γερμανικών Μ.Μ.Ε. , είναι πλέον ολοφάνερο πως δεν ήταν έργο κάποιων ανεύθυνων δημοσιογράφων και πολιτικών, αλλά μέρος ευρύτερων στρατηγικών προσανατολισμών και θέσεων. Είναι ο νέος στρατηγικός μπούσουλας της Γερμανικής Εξωτερικής Πολιτικής , του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων και της Ένωσης Γερμανικών Τραπεζών(Τα περισσότερα στελέχη των Γερμανικών κομμάτων είναι μέλη των ¨Διοικητικών Συμβουλίων¨ της Siemens , Β.Μ.W, της KRAUS-MAFFEI , της DEUTSCHE BANK της THYSEN-KRUP της BASF και άλλων αντιπροσωπευτικών επιχειρηματικών ενώσεων.)
Οι θέσεις που ενώνουν τη γερμανική ελίτ είναι βασικά οι εξής:
• „…Θα πρέπει το Eurogroup να αποφασίζει ομόφωνα - χωρίς την παρουσία του ενδιαφερόμενου κράτους-μέλους - κατά πόσο και με ποίους όρους θα παρασχεθεί βοήθεια…
• …Θα πρέπει να διατηρηθεί η προοπτική κρατικής χρεοκοπίας και - επί πλέον - ακόμη και εξόδου από την ΟΝΕ …¨
• Προληπτικά, θα πρέπει να τιμωρείται στο εξής πολύ αυστηρότερα η παραβίαση του συμφώνου σταθερότητας, με την παρακράτηση κονδυλίων από τα Διαρθρωτικά Ταμεία και Ταμεία ¨Σύγκλισης¨ , στην περίπτωση που η ελλειμματική χώρα δεν εφαρμόζει σε ικανό βαθμό πρόγραμμα λιτότητας.
• Τέλος, προτείνεται να αφαιρείται το δικαίωμα ψήφου επί τουλάχιστον ένα χρόνο για τις χώρες που παραβιάζουν τους ευρωπαϊκούς νομισματικούς κανόνες
Είναι προφανές πως για την εφαρμογή τέτοιων μέτρων απαιτείται στήσιμο ελεγκτικών μηχανισμών που θα εποπτεύουν από τα μέσα την όποια εφαρμογή και πως ο παραβάτης θα καταδικάζεται σε ομηρία και θα υποβιβάζεται σε παρία και σε μέλος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Απαιτείται η δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, αντίστοιχου του ΔΝΤ.
Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες: ενώ κάποιοι προτείνουν ακόμα παραπέρα και τη συγκρότηση «Διακυβερνητικών Επιτροπών Ελέγχου και Επιτήρησης» ( κατευθείαν μεταξύ Γερμανίας και υποψήφιων θυμάτων της οικονομικής κρίσης-και όχι μεταξύ μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θυμάτων της). Κάποιοι άλλοι επιμένουν (μεταξύ αυτών και ο Otmar Ising - πρώην στέλεχος της DEUTSCHE BANK και του Δ.Ν.Τ. και ο Axel Weber πρόεδρος της ¨D. B.”) στην υπαγωγή στο Δ.Ν.Τ. και στην εξάρτηση από τα υπερατλαντικά κεφάλαια. Αυτοί θέλουν την Γερμανική Ελίτ σημαντικό μέλος της παγκόσμιας Ελίτ και όχι ιδιαίτερο πόλο στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Προφανώς πρόκειται για έναν αγώνα μεταξύ των «Εθνοκεντρικών» και «Γερμανο-Ατλαντικών» δυνάμεων της Γερμανίας, που συμβιβάσθηκαν τελικά με την παρέμβαση της «τριμερούς»( Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ΕΚΤ, Κομισιόν), για την περίπτωση της Ελλάδας. Δεν ξέρουμε σε ποιόν συμβιβασμό θα καταλήξει στην περίπτωση των μελλοντικών ευρωπαϊκών θυμάτων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου