Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Λαμία, 18-5-2010
ΠΡΟΣ Μ.Μ.Ε.
Η εξορυκτική δραστηριότητα στη θέση «Κοκκινόβραχος», στον πυρήνα του εθνικού δρυμού της Οίτης ήταν από την αρχή παράνομη. Ουδέποτε εκδόθηκε έγκριση επέμβασης, από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα. Η λειτουργία μεταλλείων εξακολουθεί να γίνεται κατά παράβαση του θεσμικού πλαισίου προστασίας των Εθνικών Δρυμών, εθνικού και κοινοτικού.
Αν και υπάρχει απόφαση του Δασαρχείου Λαμίας από το 2004 να σφραγιστεί το μεταλλείο (έγγραφο του Δασαρχείου Λαμίας αριθμ. 4983/21-6-2004), αν και απόφαση του πρώην υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κιλτίδη (απόφαση 93493/23-12-2008 ) να τεθεί φραγμός στη μεταλλευτική δραστηριότητα που αναπτύσσει η εταιρεία ΕΛΜΙΝ Α.Ε. στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού της Οίτης, αν και το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης απέρριψε τη γνωμάτευση του Νομικού Συμβούλου με το αριθμ. 102126/3296Π.Σ./9-1-2008 έγγραφο, μέχρι σήμερα η Διοίκηση δεν είχε θέσει σε εφαρμογή τις αποφάσεις αυτές.
Δυστυχώς δεν πέρασε ούτε μια μέρα από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην πόλη μας, όπου μίλησε για προστασία του Μαλιακού, του Σπερχειού και του Εθνικού Δρυμού και για πράσινη ανάπτυξη και ο Δ/ντής Δασών, υπό ομηρία και κάτω από πρωτοφανείς εκβιαστικές και παρασκηνιακές πολιτικές πρακτικές της Περιφέρειας Στ. Ελλάδας και του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ, αναγκάστηκε να ανακαλέσει προηγούμενη απόφασή του για μη σύννομη λειτουργία του μεταλλείου, ώστε να χορηγηθεί η άδεια εκρηκτικών.
Καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε τις γκαγκστερικές μεθοδεύσεις του πολιτικού και κομματικού συστήματος που αποδομούν τη λειτουργία των θεσμών και καθιστούν την πολιτική συνώνυμη της ασύδοτης αυθαιρεσίας. Τελικά αποδεικνύεται ότι η μόνη ικανότητα που διαθέτει το πολιτικό σύστημα είναι το ψεύδος και ο λαϊκισμός. Όταν η πολιτική αλλοτριώνεται, οδηγούμαστε με ασφάλεια στην υπεράσπιση των ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και στον ψηφοθηρικό εκμαυλισμό των πολιτών. Έτσι όμως αποσαθρώνονται οι θεσμοί και καθηλώνεται η κοινωνία σε πολιτική υπανάπτυξη και αθλιότητα.
Πόσο νόμιμες μπορεί να είναι οι αποφάσεις ενός θεσμοθετημένου οργάνου να τηρεί τη νομιμότητα, όπως η Περιφέρεια, όταν περιφρονητικά αγνοούν το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των εθνικών δρυμών ; Πιστεύουμε ότι τα κριτήρια λήψης αποφάσεων της πολιτικής, τοπικής και εθνικής, θα πρέπει να αντιστοιχούν στην πολυπλοκότητα των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Ο εγκλωβισμός στη φιλοσοφία του πολιτικού κόστους και η υποταγή στα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, οδηγούν σε μια άγρια ανάπτυξη χωρίς αρχές και αξίες, που μόνον αδιέξοδα δημιουργεί στις τοπικές κοινωνίες και στο περιβάλλον. Αποδεικνύεται τελικά ότι το περιβάλλον μετριέται μόνον με ψήφους στις εκλογές.
Η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης τροφοδοτεί θεωρητικές συζητήσεις και επίσημες εκθέσεις πολιτικών και τεχνοκρατών. Οι δυσκολίες ανακύπτουν όταν επιχειρείται η μετάφραση του συνθήματος αυτού σε πολιτική πράξη. Τότε φαίνεται να διαψεύδεται το κράτος με τις πράξεις του, που αποδεικνύουν ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι εργαλείο διαμόρφωσης πολιτικής αλλά απλώς ένα πολιτικάντικο σύνθημα.
Η ευρύτερη περιοχή της Οίτης μπορεί να αναπτύξει ήπιες παραγωγικές δραστηριότητες, που θα σέβονται και θα προστατεύουν το περιβάλλον και ταυτόχρονα θα στηρίζουν την τοπική κοινωνία. Ο Δρυμός μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης επισκεπτών και οικοτουριστικών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο ενός συστήματος διαχείρισης συμβατού με τις οικολογικές και πολιτιστικές του αξίες.
Καλούμε το Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Οίτης και όλες τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήσεις του τόπου μας να πάρουν θέση και να κινητοποιηθούν για την προστασία του Εθνικού Δρυμού.
Το Δ.Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου