Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ-ΝΤΟΠΙΩΝ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ

Το σκαθάρι του κολεόπτερου Diabrotica virgifera


Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε με τα φυτά τους. Όμως μια τέτοια «συνομιλία» είναι αναμφισβήτητα μονόδρομη (δεν υπάρχει ακόμα η εμπειρία της γλωσσικής απάντησης από τα φυτά) και δεν είναι σίγουρο ότι τα φυτά «ακούνε» τους ψιθύρους αυτών των φίλων τους. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά είναι σιωπηλά και ήσυχα. Το αντίθετο, τα φυτά επικοινωνούν πολύ με το περιβάλλον τους και ανάλογα με την περίπτωση, μπορούν να «φωνάζουν Βοήθεια!!!». Φυσικά όχι με αχ! και βαχ! Το αλφάβητό τους έχει άλλη μορφή. Έχει τη μορφή της έκκρισης αρωματικών ουσιών( αρωματικές ενώσεις, acetogenins και terpenes). Τα αρώματα είναι το κάλεσμά τους για βοήθεια.
Μπήγει για παράδειγμα τα δοντάκια της στα ριζίδια του καλαμποκιού η προνύμφη(γνωστό σαν σκουλήκι των ριζών καλαμποκιού) του κολεόπτερου Diabrotica virgifera , τότε το καλαμπόκι βαράει συναγερμό. Αμέσως στα κύτταρα των ριζών παράγεται, σαν αντίδραση, η αρωματική ουσία beta-Caryophyllen και σε λίγα λεπτά απελευθερώνεται. Το άρωμά της είναι θανατηφόρα για το σκουλήκι. Όχι άμεσα, αλλά έμμεσα. Οι εχθροί του, οι λεγόμενοι νηματώδεις, προσελκύονται από το άρωμα και την «πέφτουν» κατά εκατοντάδες στις προνύμφες του κολεόπτερου.
Η φυσική αντίσταση των φυτών του καλαμποκιού στον εχθρό του αυτό, λείπει σήμερα από τις περισσότερες καλλιεργούμενες και στην Ευρώπη αμερικάνικες ποικιλίες-υβρίδια του καλαμποκιού, γιατί αυτές, με τη βελτίωση που υπέστησαν από τις εταιρείες σποροπαραγωγής, έχουν χάσει τη δυνατότητα να παράγουν τη beta-Caryophyllen. Βρίσκονται στο έλεος του κολεόπτερου, γιατί δεν μπορούν πια να προσκαλέσουν σε βοήθεια τους νηματώδεις. Έτσι καλούν σε βοήθεια οι αγρότες και όχι τα φυτά. Καλούν τη χημική βιομηχανία και τα χημικά της όπλα, τα εντομοκτόνα, για προστασία από τις νύμφες του. Εμβαπτίζουν προληπτικά τις σπορομερίδες σε χημικές ουσίες, όπως η Chlotianidin (που είναι όμως δηλητηριώδης και για άλλα ωφέλιμα έντομα, όπως οι μέλισσες, όχι μόνο για το μέλι των μελισσοκόμων, αλλά κυρίως για τη επικονίαση των φυτών, και έτσι βλάπτεται η παραγωγή).
Τα φυτά πάντως των παραδοσιακών ντόπιων ποικιλιών, που καλλιεργούνταν επί αιώνες από τους παραδοσιακούς αγρότες, δεν ήταν και δεν είναι αβοήθητα, στο έλεος των παράσιτων. Μπορούν από μόνα τους να αντισταθούν πολύ καλά στις διάφορες προσβολές, είτε με αγκάθια, είτε με έκκριση αρωματικών ουσιών, είτε με άλλους βιοχημικούς μηχανισμούς, που αρχίζουν να μελετώνται πια και από τους επιστήμονες. Τα προηγούμενα 10 χρόνια ανακαλύφθηκαν και διαπιστώθηκαν μια σειρά τέτοιοι βιοχημικοί μηχανισμοί και αρωματικά μηνύματα των φυτών προς το περιβάλλον τους.
Ανάλογα με το τι επεμβαίνει στα φύλλα και τα κλωνάρια τους, απελευθερώνουν το αντίστοιχο αρωματικό μείγμα. Το πώς ένα φυτό αναγνωρίζει κάθε φορά τον εχθρό του, δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητό, αλλά έχουν γίνει τα πρώτα βήματα. Μέχρι τώρα πιστευόταν ότι την αντίδραση των φυτών προκαλούσαν μόνο τα μόρια στο σάλιο των φυτοφάγων. Ο βοτανολόγος Axel Mithöfer π.χ., από το Max-Planck-Institut της Jena, ανακάλυψε ότι ένα φυτό μπορεί επίσης να αντιληφθεί το ζημιογόνο, ανεξάρτητα από τη σωματική οσμή του επιτιθέμενου. Έδειξε ότι φυτά μπορούν να διακρίνουν για παράδειγμα μεταξύ ενός τυχαίου τραυματισμού τους από χαλάζι και του επικίνδυνου για τη ζωή τους ροκανίσματος από τις κάμπιες.

Στους ερευνητές έχει γίνει ήδη από τώρα καθαρό: Η επικοινωνία μεταξύ των φυτών και του περιβάλλοντός τους, ιδίως με τα ωφέλιμα, είναι πολύ πιο σύνθετη και συναρπαστική από ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν σαν δυνατή. Η φύση έχει φροντίσει για αυτό.
Και επιβεβαιωνόμαστε σε αυτό, όσοι τόσα χρόνια ισχυριζόμαστε εμπειρικά, ότι οι ντόπιες παλιές ποικιλίες είναι ανθεκτικές από μόνες τους και δεν χρειάζονται χημικά φυτοφάρμακα για τη προστασία τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου