Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

ΑΠΕ: η εγχώρια αγορά πνέει τα λοίσθια λέει το WWF Ελλάς




Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2013 που γιορτάστηκε στις 5 Ιουνίου, η διεθνής οργάνωση WWF φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), μέσω της εκστρατείας, «Η δική σου ενέργεια».
Όπως ανακοινώνει το WWF “μέσα από μία συντονισμένη και παγκόσμια δράση πιέζουμε κυβερνήσεις και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ζητώντας αύξηση των επενδύσεων σε ΑΠΕ κατά $40 δις, μέσα στους επόμενους 12 μήνες”.
«Τα περιθώρια στενεύουν. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως στο τέλος του δρόμου της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με αφιλόξενες για τον άνθρωπο κλιματικές συνθήκες και ακόμα μεγαλύτερη επιβάρυνση της ατμόσφαιρας. Αποτελεί πλέον, συλλογική μας ευθύνη να διαμορφώσουμε το μέλλον που επιθυμούμε. Καλούμε τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να συμβάλουν στη μετάβαση σε μορφές καθαρών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, δίνοντας οριστικό τέλος σε άνθρακα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο», σημειώνει ο Τζιμ Ληπ, Γενικός Διευθυντής του διεθνούς WWF.
Από σήμερα λοιπόν, το WWF θέτει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα δημόσια οικονομικά, τα συνταξιοδοτικά και κρατικά επενδυτικά ταμεία σε πάνω από 20 χώρες, ζητώντας τη στροφή των επενδύσεων προς μορφές ενέργειας που ελαχιστοποιούν το περιβαλλοντικό, κοινωνικό και επενδυτικό ρίσκο. Η ελλιπής πληροφόρηση σχετικά με τις συνέπειες καύσης των ορυκτών πόρων, οι κρυφές επιδοτήσεις αλλά και τα τεράστια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, έχουν συμβάλει στην αποσιώπηση του πραγματικού κόστους των ορυκτών καυσίμων.
Η χώρα μας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό, δυστυχώς, παράδειγμα εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η χρήση λιγνίτη αποτελεί ακόμα και σήμερα τη μεγαλύτερη πηγή παραγωγής ενέργειας, επιβαρύνοντας κάθε χρόνο την ελληνική οικονομία με € 2,3 – 4 δις, ενώ με τη χρήση ευρωπαϊκών πόρων για την κατασκευή νέων λιγνιτικών μονάδων, η εξάρτηση αυτή θα συνεχισθεί για αρκετά ακόμα χρόνια.
Ο συνδυασμός ύπαρξης πλούσιων εγχώριων κοιτασμάτων καθαρής ενέργειας, ανάγκης εξασφάλισης της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας αλλά και προσέλκυσης βιώσιμων επενδύσεων σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία δεν φαίνεται να συγκινεί το αρμόδιο υπουργείο. Η σειρά μέτρων που αποθαρρύνουν την ανάπτυξη των ΑΠΕ στην Ελλάδα έχει αρχίσει να φέρνει τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα: μέσα σε έξι μόλις μήνες, βάσει του δείκτη ελκυστικότητας επενδύσεων σε ΑΠΕ, η Ελλάδα βρέθηκε από την 20η στην 40η και τελευταία θέση της αξιολόγησης «Renewable energy country attractiveness indices».
«Η ελληνική Πολιτεία έχει κάνει σαφές με τις επιλογές της πως συντάσσεται με τις πλέον ξεπερασμένες πολιτικές χωρών εντός ΕΕ, όπως η Πολωνία, προτάσσοντας άκριτα τα επισφαλή οφέλη εξόρυξης ορυκτών καυσίμων σε στεριά και, προσφάτως, θάλασσα. Παραμένει άξια απορίας η διεκδίκηση χρηματοδοτικών πόρων υπό ευνοϊκούς όρους για την αξιοποίηση λιγνίτη, τη στιγμή που η εγχώρια αγορά ΑΠΕ πνέει τα λοίσθια, λόγω κυρίως μη πρόσβασης στα απαραίτητα κεφάλαια», σημειώνει ο Προδρόμου Μιχάλης, υπεύθυνος ενεργειακής πολιτικής για το WWF Ελλάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου