Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

ΑΠΕ: η εγχώρια αγορά πνέει τα λοίσθια λέει το WWF Ελλάς




Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2013 που γιορτάστηκε στις 5 Ιουνίου, η διεθνής οργάνωση WWF φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), μέσω της εκστρατείας, «Η δική σου ενέργεια».
Όπως ανακοινώνει το WWF “μέσα από μία συντονισμένη και παγκόσμια δράση πιέζουμε κυβερνήσεις και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ζητώντας αύξηση των επενδύσεων σε ΑΠΕ κατά $40 δις, μέσα στους επόμενους 12 μήνες”.
«Τα περιθώρια στενεύουν. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως στο τέλος του δρόμου της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με αφιλόξενες για τον άνθρωπο κλιματικές συνθήκες και ακόμα μεγαλύτερη επιβάρυνση της ατμόσφαιρας. Αποτελεί πλέον, συλλογική μας ευθύνη να διαμορφώσουμε το μέλλον που επιθυμούμε. Καλούμε τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να συμβάλουν στη μετάβαση σε μορφές καθαρών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, δίνοντας οριστικό τέλος σε άνθρακα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο», σημειώνει ο Τζιμ Ληπ, Γενικός Διευθυντής του διεθνούς WWF.
Από σήμερα λοιπόν, το WWF θέτει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα δημόσια οικονομικά, τα συνταξιοδοτικά και κρατικά επενδυτικά ταμεία σε πάνω από 20 χώρες, ζητώντας τη στροφή των επενδύσεων προς μορφές ενέργειας που ελαχιστοποιούν το περιβαλλοντικό, κοινωνικό και επενδυτικό ρίσκο. Η ελλιπής πληροφόρηση σχετικά με τις συνέπειες καύσης των ορυκτών πόρων, οι κρυφές επιδοτήσεις αλλά και τα τεράστια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, έχουν συμβάλει στην αποσιώπηση του πραγματικού κόστους των ορυκτών καυσίμων.
Η χώρα μας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό, δυστυχώς, παράδειγμα εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η χρήση λιγνίτη αποτελεί ακόμα και σήμερα τη μεγαλύτερη πηγή παραγωγής ενέργειας, επιβαρύνοντας κάθε χρόνο την ελληνική οικονομία με € 2,3 – 4 δις, ενώ με τη χρήση ευρωπαϊκών πόρων για την κατασκευή νέων λιγνιτικών μονάδων, η εξάρτηση αυτή θα συνεχισθεί για αρκετά ακόμα χρόνια.
Ο συνδυασμός ύπαρξης πλούσιων εγχώριων κοιτασμάτων καθαρής ενέργειας, ανάγκης εξασφάλισης της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας αλλά και προσέλκυσης βιώσιμων επενδύσεων σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία δεν φαίνεται να συγκινεί το αρμόδιο υπουργείο. Η σειρά μέτρων που αποθαρρύνουν την ανάπτυξη των ΑΠΕ στην Ελλάδα έχει αρχίσει να φέρνει τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα: μέσα σε έξι μόλις μήνες, βάσει του δείκτη ελκυστικότητας επενδύσεων σε ΑΠΕ, η Ελλάδα βρέθηκε από την 20η στην 40η και τελευταία θέση της αξιολόγησης «Renewable energy country attractiveness indices».
«Η ελληνική Πολιτεία έχει κάνει σαφές με τις επιλογές της πως συντάσσεται με τις πλέον ξεπερασμένες πολιτικές χωρών εντός ΕΕ, όπως η Πολωνία, προτάσσοντας άκριτα τα επισφαλή οφέλη εξόρυξης ορυκτών καυσίμων σε στεριά και, προσφάτως, θάλασσα. Παραμένει άξια απορίας η διεκδίκηση χρηματοδοτικών πόρων υπό ευνοϊκούς όρους για την αξιοποίηση λιγνίτη, τη στιγμή που η εγχώρια αγορά ΑΠΕ πνέει τα λοίσθια, λόγω κυρίως μη πρόσβασης στα απαραίτητα κεφάλαια», σημειώνει ο Προδρόμου Μιχάλης, υπεύθυνος ενεργειακής πολιτικής για το WWF Ελλάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου