Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Εικόνες του… παρελθόντος στην παρουσία Τσίπρα στα Καλύβια!



Το συνέδριο που διοργάνωσε ο Δήμος Σαρωνικού την περασμένη Τρίτη και Τετάρτη στο δημαρχείο Καλυβίων και στην ΕΡΤ με θέμα ««Καταπολεμώντας τις Πολιτικές Λιτότητας μέσα από την ανασυγκρότηση του Συνδικαλιστικού Κινήματος από τα κάτω», είχε και κάποια στοιχεία που θύμισαν... παρελθόν.
Και μάλιστα με άσχημο τρόπο χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι έφεραν την παραμικρή ευθύνη οι διοργανωτές του.
Οι ομιλίες και οι τοποθετήσεις ήταν άκρως ενδιαφέρουσες όμως στο αμφιθέατρο του δημαρχείου δεν τις παρακολούθησαν παραπάνω από 15 – 20 άτομα την καθεμιά.
Εκτός από το χρονικό διάστημα της παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, που το αμφιθέατρο γέμισε ασφυκτικά.
Κι αν αυτό δεν αποτελεί στοιχείο εντυπωσιακό, σίγουρα η προσπάθεια πολλών, πάρα πολλών, να αλληλοδιαγκωνιστούν προκειμένου να έχουν μια χειραψία με τον Αλέξη Τσίπρα, θύμισε στους πιο ψύχραιμους άλλες εποχές όταν το ΠΑΣΟΚ μεσουρανούσε.
Και σίγουρα τα παλιά και πιστά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ένιωσαν ιδιαίτερα άβολα από αυτές τις σκηνές...

Σχόλιο: «ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος από τα κάτω», σωστό! Αλλά στο ένα σκέλος. Θα έπρεπε να συμπληρώνεται και με: «και από τους από κάτω». Φυσικά ο Δήμος, σαν διοργανωτής,  δεν ανήκει στους «από κάτω», ακόμα και «αριστερός» να είναι ο δήμαρχος, ο θεσμός του «Καλλικράτη» τον μετατρέπει σε «από πάνω», αφού στην ουσία είναι εκφραστής του περιφερειακού κράτους(και όχι κάποιας αυτοδιοίκησης πια).
Από τη στιγμή που οργανωτής του συνεδρίου δεν ήταν κάποια πρωτοβουλία «από τα κάτω» κάποιων εργαζομένων, δε μπορεί παρά να προσελκύσει ανθρώπους που εξακολουθούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην διαμεσολάβηση και την εκπροσώπηση και δεν είναι διατεθειμένοι να αναμειχθούν οι ίδιοι στα «κοινά» για αυτοοργάνωση.  Για αυτό και υπήρχε παρουσία ενός κόσμου μόνο όταν ήταν ο Τσίπρας- τον οποίο βλέπουν σαν μελλοντικό εκφραστή της εξουσίας- για να του σφίξουν το χέρι σαν μελλοντικό «σωτήρα» τους.
Από τον ανθρωπολογικό τύπο της ανάθεσης και της υποταγής δε θα προέλθει η λύση. Ούτε από μια εργατική τάξη και ένα συνδικαλιστικό κίνημα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι οι θέσεις εργασίας και οι καλοί μισθοί. Αν δεν αποφασίσουν οι κάθε είδους εργαζόμενοι να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και με τις δεξιότητές τους να δημιουργήσουν αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα κοινωνικής-συνεργατικής οικονομίας για την ικανοποίηση των αναγκών τους, μια ζωή θα τρέχουν πίσω από τους επιχειρηματίες και τις επενδύσεις τους ή θα εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε μια «κυβέρνηση της αριστεράς» η οποία μπορεί να εξελιχθεί-χωρίς κοινωνικό έλεγχο-όπως το ΠΑΣΟΚ των προηγούμενων 10ετιών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου