Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 23 Ιουνίου 2013

Kώνωψ και λέων, του Γιώργου Σταματόπουλου

Τι πάει να πει κυβερνήσεις συνεργασίας πολλών κομμάτων. Δύο και τελειώσαμε. Εμείς θα κάνουμε τη δουλειά του κεφαλαίου και οι υπόλοιποι ας αριστερίζουν όσο γουστάρουν, έτσι κι αλλιώς ουδείς τους δίνει σημασία…
  Οπως και να το δούμε, η πιο δραματική μορφή είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Θυμίζει έντονα τον μύθο του κουνουπιού (άψυχο κόμμα) που… λεοντάριζε στο λιοντάρι (εξουσία): «Ούτε φοβούμε σε, ούτε δυνατώτερός μου ει` ει δε μη, τι σοιν εστιν η δύναμις; Οτι ξύεις τοις όνυξι και δάκνεις τοις οδούσι; Τούτο και γυνή τω ανδρί μαχομένη ποιεί». Τσιμπώντας το λιοντάρι στα άτριχα μέρη το ανάγκαζε να ξύνεται με τα ίδια του τα νύχια, ώσπου ματώθηκε, εξαντλήθηκε, νικήθηκε! Βέβαια το κουνούπι, αφού νίκησε το λιοντάρι, ηττήθηκε από ένα ευτελές ζώο, την αράχνη, αφού πιάστηκε στον ιστό της (κοινή γνώμη;).

Με χιούμορ οφείλει κανείς να αντιμετωπίζει τις «ραγδαίες» πολιτικές εξελίξεις` είναι το μόνο του όπλο για να μην αρχίσει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο ή να καταπίνει σωρηδόν ψυχοφάρμακα.

Ε, θα “ρθει κάποια στιγμή, υποθέτει ο Βενιζέλος, που από τα πολλά τσιμπήματα (το γάντζωμά του) στην εξουσία, αυτή θα απαυδήσει και θα παραδεχτεί την ήττα του, θα του δώσει κάτι τις δηλαδή, όχι τίποτε σπουδαίο. Αλλως πώς, δεν ερμηνεύεται η εμμονή του στην κυβέρνηση. Και τελικά, μάλλον έχει δίκιο. Διότι στην περίπτωση που αποφασίσει να άρει την εμπιστοσύνη του και οδηγηθούν σε εκλογές, τι θα κάνει ο φιλόδοξος πολιτικός; Μάλλον θα πάει σπίτι του ή θα εξαναγκαστεί να παραδίδει μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου. Ναι, αλλά αυτό είναι οδυνηρή πολιτική ήττα. Δεν φαίνεται πιθανό να ιδρύσει νέο κόμμα όπως ο άλλος φιλόδοξος (κι αυτός πια…) συνταγματολόγος του ΠΑΣΟΚ που… αλήθεια, θυμάται κανείς πού βολοδέρνει μαζί με το κόμμα (!) του;

Για τον πρωθυπουργό δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί κανείς. Εφαρμόζοντας σκληρή δεξιά πολιτική θα “θελε να ξεφορτωθεί και το βάρος του Βενιζέλου ώστε, απρόσκοπτα, να διεκπεραιώσει τις εντολές, όχι, βεβαίως, του ελληνικού λαού αλλά της αλλοδαπής τρόικας.
Το στενό επιτελείο του (Μουρούτης, Κεδίκογλου, Κρανιδιώτης και λοιποί ακροδεξιοί γεννήτορες σκέψης και ιδεών) έχει αποφασίσει να στρέψει τα ενδιαφέροντα της κοινωνίας σε λάθος κατεύθυνση (για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ π.χ.) και, εν πολλοίς, το έχει καταφέρει, παρά το ακροδεξιό του λεξιλόγιο, το οποίο όμως ασπάζεται ο πρωθυπουργός. Αρα κάνει καλά τη δουλειά του. Εκείνη η έρμη η κοινωνία είναι το πρόβλημα. Σαστισμένη, συγχυσμένη, οργισμένη, αποδιαρθρωμένη. Εως πότε.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου