Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Βουτιά κάτω από τη βάση

“Πάρε φράγκα, δωσ’ μου κρέας”. Έτσι λέγαν κάποτε οι άνθρωποι όταν θέλαν να δείξουν πως κάποιος είναι ντιπ χαζός και δεν ξέρει ούτε τα στοιχειώδη.
Σήμερα, μετά από τόσην πρόοδο και σπουδή, μετά από τόσα πανεπιστήμια και εργαστήρια, μετά από τόσον εκπολιτισμό και κουλτούρα, μετά από τόση εξέλιξη και ανάπτυξη, μετά από τόση εξειδίκευση και εργασία, σε αυτό ακριβώς το σημείο έχει φτάσει ο καταναλωτής.
Αποβλακώθηκε τελείως.
Γνωρίζει μόνο να κάνει την εργασία, για την οποίαν εκπαιδεύτηκε εντός του συστήματος για να παίρνει έναν μισθό σε χρήμα. Κι από κει και μετά, πάρε φράγκα δωσ’ μου κρέας.
Κυκλοφορεί με την πορτοφόλα στην τσέπη και την φόλα στο κεφάλι.
Τρώει ό,τι του πουλάνε, πίνει ό,τι αγοράζει, ταξιδεύει μαζικά σε όποιο μέρος “πουλάει”, και γενικά ζει δίχως να γνωρίζει τίποτα από τα βασικά, τα βιωματικά. Το βασικότερο που γνωρίζει, η βάση όλων, το πρώτο τουβλάκι για όλα είναι το χρήμα. Είναι ο φυσικός του πόρος και η αρχή των πάντων. Αν έχει χρήμα, λειτουργεί, αν όχι πεθαίνει ως καταναλωτής και επειδή είναι πλέον μολυσμένος και μεταλλαγμένος σε υπερθετικό βαθμό, μπορεί να πεθάνει και ως άνθρωπος, αυτοκτονώντας ή λιμοκτονώντας.
Όλη μας η εξέλιξη, η πρόοδος, η ανάπτυξη και ο πολιτισμός ως “ανθρωπότητα” όχι πλέον ανθρώπων αλλά καταναλωτών, χτίστηκε επί του τρομακτικού αξιώματος να θεωρούμε ως αρχή των πάντων, ως βάση των πάντων το χρήμα. Κι από κει και κάτω να μην έχουμε καμία απολύτως γνώση, ούτε βέβαια και κανένα απολύτως ενδιαφέρον για γνώση. Μόνο από κει και πάνω ενδιαφερόμαστε να σπουδάζουμε, ο καθένας σε όποια ειδικότητα του ταιριάζει, για να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα και να έχει έτσι στέρεες βάσεις, κούνια που τον κούναγε.
Η βάση μας λοιπόν ως καταναλωτές είναι το χρήμα αλλά η βάση μας ως ανθρώπινα όντα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά από αυτό, όπως όλων των πλασμάτων της φύσης. Κι αυτό δείχνουμε να το έχουμε όχι απλώς ξεχάσει αλλά αποδιώξει εντελώς ως ενδεχόμενο και ως πληροφορία. Διότι έχουμε ξεχάσει εντελώς και το ότι πιο βαθιά και πιο βασικά από καταναλωτές είμαστε άνθρωποι, πλάσματα, όντα. Ότι έχουμε έναν βασικότερο και πρωγενέστερο εαυτό από τον καταναλωτή που κουβαλάμε. Και ότι όταν το βιολογικό αυτό ον πάψει να υπάρχει, αυτόματα παύει και ο καταναλωτής.
Όλα αυτά δεν τα ξέρουμε πια εμείς οι σύγχρονοι και πολιτισμένοι άνθρωποι. Πλήρης η αποβλάκωση του καταναλωτισμού. Πάρε φράγκα δωσ’ μου κρέας, γίναμε όλοι μας μέσα σε πολύ λίγες γενιές.
Το Απλεπιστήμιο, αυτό που ξεκινάει ως πρώτο βήμα εδώ στη Βολισσό και φιλοδοξεί, (όπως και τα Πανεπιστήμια (!)) να εξαπλωθεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας, φιλοδοξεί να προσφέρει γνώσεις σε βάθος. Γνώσεις κάτω από τη βάση, κάτω από το χρήμα. Προς τη βάση του εαυτού μας ως πλάσμα βιολογικό και του οικοσυστήματος ως μόνου αληθινού αυθύπαρκτου συστήματος. Να εμβαθύνει και να κάνει βουτιά από τον καταναλωτή στον άνθρωπο, από το χρηματοοικονομικό σύστημα στο οικοσύστημα. Μια βουτιά προς την ελευθερία. Μια βουτιά που συνήθως δεν έχει επιστροφή και που ανοίγει ορίζοντες ξεχασμένους και απείρως ομορφότερους από τους φτιαχτούς και μπιχλιμπιδάτους τους σύγχρονου κόσμου.
Το Απλεπιστήμιο θα ξεκινήσει φέτος στη Βολισσό με τις πρώτες (θεωρητικές και ιδρυτικές) συναντήσεις του τον Αύγουστο (23-26) και θα συνεχίσει κατόπιν, ανακοινώνοντας προγράμματα κατά την διάρκεια του έτους, όχι μόνο στην έδρα του αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ακόμα και στην Αθήνα. Παντού υπάρχουν άνθρωποι με βιώματα, με γνώσεις κάτω από τη βάση και με διάθεση να τις μοιραστούν, οι οποίοι μπορούν να λάβουν μέρος και να επεκτείνουν το εγχείρημα του Απλεπιστημίου. Η συνεργασία μας θα είναι δεδομένη.
Δηλώστε συμμετοχή στις συναντήσεις του Αυγούστου στη Βολισσό. Ήδη έχουν δηλώσει περίπου 50 άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας και μάλλον βαδίζουμε προς μια πολυσυμμετοχική έναρξη, γεγονός που μόνο χαρά μας δίνει.
Σας περιμένουμε όλους όσους νιώθετε και ψάχνετε προς αυτές τις κατευθύνσεις της ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου