Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Πως συνδέονται η οικογεωργία, η τοπικοκοποίηση και η από-ανάπτυξη;



Με τις βιοκαλλιέργειες ασχολούμαστε από το 1990 και μετά, όταν με μια ομάδα φίλων(3-4 ζευγάρια τότε, σήμερα οικογένειες) αποφασίσαμε να εγκατασταθούμε στο Πήλιο και να λειτουργήσουμε ως παράδειγμα «για ένα άλλο τρόπο ζωής» με όσο γίνεται μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα-κατανάλωση και επιδίωξη της αυτάρκειας. Όλα αυτά τα χρόνια -μαζί με τον Σπύρο και με μια μικρή κοινότητα ανθρώπων γύρω από τη Θεσσαλία- προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να αναδειχθεί ο «αποαναπτυξιακός» και κοινοτικός τρόπος ζωής σε γενικότερο κοινωνικό πειραματισμό και να πάρει τη μορφή ρεύματος στην ελληνική κοινωνία και κυρίως στη νεολαία(σαν εκπαιδευτικός μ.ε. ταυτόχρονα μέχρι το 2008 στα τοπικά σχολεία, μέσα από διάφορα προγράμματα και πρακτικές επεδίωκα και την διάδοση του κοινοτικού –συλλογικού-αντικαταναλωτικού πνεύματος στους μαθητές). 
 Εκδίδαμε ένα περιοδικό για οκτώ χρόνια(Νέα Σελήνη), προωθούσαμε τις οικοκαλλιέργειες και τις ντόπιες ποικιλίες ενάντια στη χημική καλλιέργεια και τα μεταλλαγμένα(κατορθώσαμε με παρεμβάσεις του δικτύου «ενάντια στα μεταλλαγμένα» στα τότε νομαρχιακά συμβούλια να ανακηρυχθούν όλες οι νομαρχίες «ελεύθερες από μεταλλαγμένα», με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να απαγορεύει μέχρι σήμερα τουλάχιστον την καλλιέργεια των γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών στη χώρα),  οργανώναμε τις οικογιορτές  από πόλη σε πόλη φέρνοντας σε επαφή αυτόν τον «άλλο κόσμο» με τους ανθρώπους-καταναλωτές των πόλεων. Δημιουργήσαμε ένα πανελλαδικό δίκτυο οικο-γεωργών, οικο-χειροτεχνών και ενεργών πολιτών(http://oikodiktyo.espivblogs.net/).  Προτείναμε την ποιότητα στη καθημερινή ζωή, η οποία εκφράζεται με το σύνθημα «μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα καταναλώνοντας λιγότερα», αρκεί να είμαστε εγκρατείς, να επιδιώκουμε την ποιότητα στηριζόμενοι στα φυσικά-συλλογικά-κοινωνικά αγαθά. Να μην «τρέχουμε» πίσω από το χρήμα -το κέρδος-τη μισθωτή εργασία, να αφήσουμε όσοι μπορούμε τη «μιζέρια» και την «εικονική» ζωή των πόλεων και να «επανατοπικοποιηθούμε» με δημιουργική εγκατάσταση-καλύτερα ομαδικά και με τη μορφή «διευρυμένων» οικογενειών-   στην περιφέρεια, ώστε να αναζωογονηθεί. Η εγκατάσταση του μισού πληθυσμού της χώρας στο λεκανοπέδιο της Αττικής είναι μη βιώσιμο μοντέλο.
Σιγά-σιγά όλα αυτά που προτείναμε βλέπαμε ότι αποτελούσαν στοιχεία μιας γενικότερης εναλλακτικής πρότασης προς το παγκοσμιοποιημένο πια καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης και κατανάλωσης. Κριτικάροντας την Παγκοσμιοποίηση και συμμετέχοντας στο παγκόσμιο κίνημα για «έναν άλλο κόσμο εδώ και τώρα» και όχι για έναν άλλο κόσμο μετά την «επανάσταση» και την «κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων», εκδώσαμε το βιβλίο Τοπικοποίηση, σαν απάντηση στην Παγκοσμιοποίηση. Όταν εκδόθηκε στα ελληνικά το βιβλίο του Σερζ Λατούς «Το στοίχημα της από-ανάπτυξης», διαπιστώσαμε ότι η «Τοπικοποίηση» είναι στην ουσία μια στρατηγική με την οποία μπορούμε να περάσουμε σε μετακαπιταλιστικές κοινωνίες «από-ανάπτυξης».
Αρκεί να υλοποιούμε ήδη από τώρα οικονομικά εγχειρήματα που στοχεύουν όχι στο κέρδος αλλά στην ικανοποίηση των αναγκών των τοπικών κοινωνιών με ντόπιους πόρους και πηγές ενέργειας και δίκαιες ανταλλαγές των μικρών αποστάσεων και της εγγύτητας. Να στηριχθούμε δηλαδή στην «κοινωνική, αλληλέγγυα, συνεργατική κ.λπ» οικονομία.  Η βάση για μια ποιοτική ικανοποίηση της βασικότερης βιοτικής ανάγκης του πληθυσμού, δηλαδή της διατροφής, είναι ο αγροδιατροφικός τομέας που θα στηρίζεται στην αγροτογεωργία, την οικο-καλλιέργεια και οικο-εκτροφή. Το πρώτο βήμα για αυτό θα είναι η επιστροφή στην περιφέρεια ενός σημαντικού μέρους των κατοίκων των πόλεων και ιδίως της Αττικής. Αρκεί να δημιουργούμε κοινωνικά εγχειρήματα με αντικείμενο την κοινωνική αλληλεγγύη και την απευθείας επαφή μεταξύ παραγωγών-καταναλωτών παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες, καθώς και πολιτικά εγχειρήματα πολιτών με άμεση δημοκρατία και αυτοοργάνωση. Αρκεί να αναπτυχθεί ένα κίνημα πολιτών ριζοσπαστικό, που αμφισβητώντας το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, θα προχωρήσει στη δημιουργία αμεσοδημοκρατικών δομών αυτοοργάνωσης, σαν μορφές αυτοδιαπαιδαγώγησης για τη δημιουργία του απαιτούμενου ανθρωπολογικού τύπου που θα απαιτήσει και τη μετάβαση στην άμεση δημοκρατία σαν γενικότερη μορφή διακυβέρνησης  και αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας.  
Οι συνθήκες που δημιουργεί η οικονομική -αλλά στην ουσία δομική -κρίση  σήμερα στην ελληνική κοινωνία είναι ευνοϊκές για να αναδειχθεί η κατεύθυνση της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης σαν μια εναλλακτική διέξοδο στον παγκόσμιο καπιταλισμό, που εκτός από χρεοκοπίες κοινωνιών και κρατών σήμερα, στο μέλλον θα οδηγήσει στην χρεοκοπία τον ίδιο τον πλανήτη, την «Α.Ε Γη» όπως την αντιμετωπίζει.
Όπως διατυπώνεται και στο μπλοκ της Τοπικοποίησης (http://topikopoiisi.blogspot.gr/) στο διαδίκτυο:
Τοπικοποίηση είναι η στρατηγική με την οποία θα απαντήσουμε στην "υπαρκτή" παγκοσμιοποίηση και θα επιδιώξουμε τη στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, οικολογική και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής, που θα έχει σαν κύτταρο την αυτοδύναμη κοινότητα και το δήμο και θα στηρίζεται στην ομοσπονδιοποίηση δήμων-περιφερειών-εθνών. Για το ξεπέρασμα του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, της κλιματικής-οικολογικής καταστροφής, του καπιταλισμού και του εθνικού κεντρικού κράτους.          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου