Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Τι είχαμε και τι χάσαμε!


Από το τεύχος 23 της Ν.Σελήνης(Δεκέμβρης 2001-Γενάρης-Φλεβάρης 2002):

Ο φίλος Περικλής Παπαδόπουλος μας έστειλε το παρακάτω άρθρο της Σ. Φωτοπούλου από τη τοπική εφημερίδα"Πατρίς" τον Πύργου μαζί με τα σχόλιά του:



Τρεις ήταν οι μεγάλες λιμνοθάλασσες που κάλυπταν το δυτικό τμήμα του Νομού
από Κυπαρισσία έωςΚατάκολο: τον Καϊά­φα που υπάρχει μέχρι σήμερα, της Αγουλινίτσαςκαι της Μουρίας. Σήμερα η μεγαλύ­τερη λιμνοθάλασσα σε ολόκληρη την Πελοπόνησο είναι αυτή του Κοτυχίου η οποία όμως έχει συρρικνωθεί και αυτή σημαντι­κά. Η ζωή των κατοίκων των παραλιακών περιοχών - ιδιαίτερα της Αγουλινίτσας και της Μουριάς που τους χώριζε ο Αλφειός ποταμός είχε σημείο αναφοράς τις λίμνες αυτές. Αποτε­λούσαν τρόπο ζωής, το νήμα της οποίας κόπηκε ξαφνικά στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν αποξηράνθηκαν για να αποδοθούν στη γεωργία η οποία εξελισσόταν ραγδαία. Οι προσδοκίες ωστό­σο χιλιάδων μικροκτηματιών διαψεύστηκαν, αφού οι εκτάσεις των λιμνών αποδείχθηκαν σε έ­να σημαντικό ποσοστό τους άγο­νες. Οι οικονομικές επιπτώσεις ήταν έντονες, αφού για πολλούς οι λιμνοθάλασσες αποτελούσαν μέσον διαβίωσης. Όσοι δε, δεν εγκατέλειψαν την περιοχή, ανα­γκαστικά στράφηκαν στη γεωργία, χρησι­μοποιώντας τις αποξηραμένες εκτάσεις, αλλάζοντας τρόπο ζωής και ενασχολούμενοι σε ένα αντικείμενο που δεν γνώριζαν.
Μετά από32χρόνια η αποξήρανση των λιμνών αποδεικνύεται αρνητικό στοιχείο. Πέρα από την πλούσια πανίδα, χάθηκαν αρκετά μεταναστευτικά είδη φαριών που προσελκύονταν από τα γλυκά νερά της λίμνης, ενώ εξαφανίστηκαν όλα τα είδη πουλιών τα οποίά είχαν μεταναστευτικό σταθμό την λίμνη και έβρισκαν καταφύγιο και κατάλληλες συνθήκεςγια αναπαραγω­γή σε αυτές. Τελικά, αποδεικνύεται ότι η αποξήρανση των λιμνών ήταν λάθος δεδο­μένου, αφενός ότι ο στόχος για καλλιεργή­σιμες εκτάσεις δεν επετεύχθη και αφετέρου ότι χάθηκε μια πολύ σημαντική πλοντοπα- ραγωγική πηγή. Αυτός είναι ο λόγος που συζητείται ο επαναπλημμυρισμός των λι­μνών ή τουλάχιστον ορισμένων σημαντι­κών τμημάτων αυτών.
. Ο πρώτος και ο τελευταίος...

Σημείο αναφοράς για το Νομό Ηλείας, αλλά και έξω από τα όρια αυτού ήταν η πρώην λίμνη Μουριάς. Η ζωή της περιοχής στρεφόταν γύρω από αυτή. Οι παραγωγές των ψαριών - ιδίως των χελιών και των κεφαλόπουλων - ήταν ιδιαίτερα μεγάλες. Ο Γιάννης Λυμπερόπουλος, 86 χρονών σή­μερα, αναπολεί εκείνες τις εποχές και μιλά με παράπονο αλλά και πίκρα. Από 16 χρονών, έμενε στη λίμνη. Αυτό και άλλα 15 άτομα είχαν συστήσει σωματείο. Τα ψάρια τα έπαιρναν οι ντόπιοι στην περιοχή ενώ τα χέλια εξάγονταν στην Ιταλία λέει: “Έρχο­νταν καράβι στην Σπιάντζα και τα φόρτω­νε”. Πλούσια όπως λέει ήταν η λίμνη για κυνήγι. “Κόβαμε εισιτήριο για να μπαίνει ο κόσμος με μονόξυλα να κυνηγήσει, ή να ψαρέψει με καλαμωτές και βάρκες.
Βγάζαμε πολλά λεφτά, φτιάξαμε-σπί­τια, γιατί μέναμε σε φυλάκια - καλύβες. Εφτά ήταν όλα - όλα στη λίμνη”. Ο κ. Γιάννης θυμάται την ζωή και αναπολεί.... “Τα ψάρια ήταν μεγάλα. Ο κόσμος πεινού­σε και έζησε από αυτά”. Η ζωή του κ. Γιάννη Λυμπερόπουλου ήταν η λίμνη. Εκεί έμεινε μόνιμα, εκεί γέννησε η σύζυγός του- πάντα στο πλευρό του - τα παιδιά τους.
Δεν σκέφθηκε ούτε μια φορά να την εγκαταλείψει: “Μια φορά -λέει -πήγα στον Πύργο και χάθηκα. Αν φύγω από εδώ θα πεθάνω". Με πόνο μιλά για τη λίμνη “Τσάμπα την χάλασαν. Τώρα δεν είναι ούτε για καλλιέργειες, προσθέτοντας όμως ότι δεν είναι δύσκολος ο επαναπλημμυρισμός της, συνδέεται με την Μούτελη και αν ανοίξουν αύλακες η λίμνη θα γεμίσει και πάλι νερό”. Ο κ. Γιάννης ζει και έχει την ευτυχία να βλέπει από τα 7 παιδιά του, 16 εγγόνια και 11 δισέγγονα.
Όμως η καρδιά του πονά για την λίμνη, ακόμα και ύστερα από 32 ολόκληρα χρό­νια. “Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Το ίδιο συμβαίνει καίμε την λίμνη. Δεν θα ξαναγυρίσει... λέει με παράπονο. Πέθανε, όπως πέθανε και η ζωή του τόπου μας....”
Την εποχή της κατοχής οι Αθη­ναίοι λιμοκτονούσαν ενώ οι Πυργιώτες έτρωγαν κάθε μέρα κρέας. Πήγαιναν στις λιμνοθάλασσες και έπιαναν ψάρια και πουλιά. Τα έπια­ναν χωρίς να καταναλώνουν πετρέ­λαιο. Χωρίς λεφτά στη τσέπη. Δω­ρεάν τροφή.
Αυτό το κοινωνικό - οικονομικό σύστημα αυτοκατανάλωση - αυτο­διαχείριση λειτουργούσε θαυμάσια από την αρχαιότητα έως το 1970. Τότε ήρθε στην περιοχή του Πύρ­γου η "ανάπτυξη”, η "εξέλιξη” ο "πολιτισμός". Τώρα για να φας κρέας πρέπει να το πληρώσεις.
Μια τροφή που περιέχει υπολείμματα φυτοφαρμάκων, κτηνιατρικών φαρμάκων, βαρέα μέταλλα. Μια τροφή που οδηγεί στην ασθένεια.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει φάρμακα στην τσέπη του. Όλοι είναι άρρωστοι. Δυσκοιλιότητα, Διαβήτης, Χο­ληστερίνη, καρδιοπάθειες, νεφρική ανε­πάρκεια από την νιτρορύπανση των υδάτων, καρκίνος. Καρκίνος του παχέος ε­ντέρου στους καταναλωτές συμβατικών προϊόντων. Λευχαιμία στους συμβατι­κούς παραγωγούς.
Όλοι κάνουν "αιματηρές" οικονομίες στη διατροφή και σπατάλη σε αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα, νεές τεχνολογίες, με­τοχές, τζόγος, ρούχα, καλλυντικά, φαστ- φου,ντ, ταβέρνες, ποτά τσιγάρα, διακο­πές.
Αν οι καταναλωτές δεν ενδιαφερθούν για υγιεινή - βιολογική διατροφή τότε το επάγγελμα του μέλλοντος θα είναι: ιδιο­κτήτης ογκολογικής κλινικής.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου