Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Δειλή, μοιραία και άβουλη ΟΛΜΕ! Ντροπή σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ!



Ανακοίνωση του «Ξ»
Οι αγωνιστές καθηγητές, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, ο κόσμος της Αριστεράς γενικά, προσπαθούν να συνέλθουν από το σοκ! Η βάση των καθηγητών ψήφισε συντριπτικά υπέρ της απεργίας αλλά η ηγεσία έκανε ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που ψήφισε η βάση!
 Η απεργία των καθηγητών ξεπουλήθηκε (αυτό είναι κάτι στο οποίο έχουμε συνηθίσει) αλλά αυτή τη φορά στο «έγκλημα» συμμετείχε η Αριστερά: τα μαζικά κόμματα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, και τα δύο, το καθένα με το δικό του τρόπο. Συνεπή στάση υπέρ της απεργίας κράτησαν μόνο οι «Παρεμβάσεις» οι οποίες συσπειρώνουν κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς από διάφορους χώρους.
 Με ποιο δικαίωμα η ηγεσία της ΟΛΜΕ, αυτοί που εκλέχτηκαν για να εκπροσωπήσουν τον κλάδο, αποφάσισαν ότι η απόφαση δεκάδων γενικών συνελεύσεων δεν τους δέσμευε, ή δεν τους αφορούσε, έτσι ώστε να την γράψουν κανονικά στις σόλες τους; Είχαν δηλαδή κάνει την πρόταση υπέρ της απεργίας (κόντρα στην επιστράτευση) ελπίζοντας να καταψηφιστεί από τις γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών;
 Μαζικές συνελεύσεις, συντριπτικές πλειοψηφίες
Προς δυσάρεστη απ’ ότι φαίνεται έκπληξη των συνδικαλιστών, οι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν:
▪        Σε συνελεύσεις πρωτοφανούς για τα τελευταία χρόνια μαζικότητας,
▪        Με συνολική συμμετοχή που ξεπέρασε τις 20.000 και που σε μερικές συνελεύσεις έφτανε το 80% του συνόλου
▪        Και παρά το γεγονός ότι τους είχαν ήδη επιδοθεί τα χαρτιά της επιστράτευσης
▪        Που σήμαινε πως αντιμετώπιζαν την απειλή της σύλληψης, της φυλάκισης και της απόλυσης
▪        Με ποσοστά γύρω στο 90% ψήφισαν υπέρ της απεργίας (στην ουσία διαρκείας) μέσα στις εξετάσεις!
Η απεργία αυτή των καθηγητών αφορούσε όλη την κοινωνία! Όχι μόνο γιατί η Παιδεία είναι υπόθεση όλων, όχι μόνο γιατί έπρεπε να απαντηθεί η «υποκρισία» των κυβερνώντων που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα υπέρ των μαθητών, αυτών δηλαδή των οποίων το μέλλον έχουν καταστρέψει, αλλά και για ένα ακόμα λόγο: οι καθηγητές έδειξαν με τη ψήφο τους τη μαχητική τους διάθεση για να σπάσουν την επιστράτευση!
 Σήκωσαν το γάντι
Από τις αρχές του χρόνου, δεν υπάρχει σημαντική απεργία που να μην επιστρατεύεται! Η άρχουσα τάξη και τα πιστά σκυλάκια της στα ΜΜΕ, δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
 Οι καθηγητές αποφάσισαν να σηκώσουν το γάντι που είχε ρίξει ο ψευτοπαλλικαράς πρωθυπουργός. Και τότε βρήκαν απέναντί τους την ηγεσία τους, αυτήν την ίδια που είχε προτείνει την απεργία που υπερψήφισαν οι καθηγητές. Κι αυτό, παρότι και οι δάσκαλοι (στην α’βάθμια εκπαίδευση) δήλωσαν χτες ότι θα ακολουθήσουν κι αυτοί μαζί στην απεργία των καθηγητών (της β’βάθμιας).
 Η επιστράτευση δεν είναι ανίκητη!
Αν οι 80 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, ή οι 20-30.000 που ήταν στις συνελεύσεις, ή έστω το 1/3 απ’ αυτούς, οι 10.000, αρνιόντουσαν την επιστράτευση, η κυβέρνηση τι θα έκανε; Θα τους έβαζε όλους φυλακή ή θα τους απόλυε όλους; Και θα έκανε το ίδιο με τους δασκάλους; Θα έβαζε λουκέτο σε όλη την παιδεία; Και τότε τι θα έκανε το υπόλοιπο εργατικό κίνημα; Θα παρακολουθούσε με απάθεια ή θα έμπαινε στη μάχη γιατί ξέρει πως και η Παιδεία αφορά όλους, η επιστράτευση το ίδιο, το ίδιο και οι συνολικές πολιτικές της κυβέρνησης;
 Η επιστράτευση είναι στην πραγματικότητα μια μπλόφα απ’ τη μεριά του «παλλικαρά» πρωθυπουργού – μια μπλόφα που πιάνει όσο δεν υπάρχει απέναντι μια συνδικαλιστική ηγεσία που να έχει τα κότσια να παλέψει. Χρειάζεται ένας, μόνο ένας, ισχυρός κλάδος να σηκώσει το γάντι και τότε η μπλόφα θα αποκαλυφθεί. Όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τρέμουν ακριβώς την έκφραση της οργής και της μαχητικότητας των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Γι’ αυτό η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ αρνήθηκε να καλέσει απεργία για να καλύψει τους εκπαιδευτικούς παρότι τους το ζήτησε η ΟΛΜΕ! Και η απαράδεκτη ΑΔΕΔΥ κάλεσε απεργία σε διαφορετική μέρα απ’ αυτή που της ζήτησε η ΟΛΜΕ, μπαίνοντας έτσι στο παιγνίδι της γελοίας υποκρισίας αυτών που «πονάνε για τους μαθητές»! Αυτούς βέβαια, τους μαθητές, δεν τους ρώτησε κανείς!
 Ξανά λοιπόν η ίδια εικόνα: από τη μια ένα εργατικό κίνημα με εκπληκτική ιστορία και αγώνες που στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων έγραψε χρυσές σελίδες. Κι από την άλλη, μια ηγεσία κατώτερη των περιστάσεων, ένας Δούρειος Ίππος μέσα στο κίνημα.

Δεν μας αξίζουν…
Δεν μας αξίζουν αυτοί οι συνδικαλιστές. Πρέπει να φύγουν. Και στη θέση τους να αναδείξουμε αγωνιστές, που ξέρουν να σέβονται αυτούς που τους εκλέγουν, και που να είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί – η βάση δηλαδή να έχει το δικαίωμα να τους αλλάζει όταν δεν κάνουν τη δουλειά τους.
 Δεν μας αξίζει ούτε αυτή η Αριστερά.
 Το ΚΚΕ έδειξε για μια ακόμη φορά τον πραγματικό του χαρακτήρα. Πήρε θέση ενάντια σε μια πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση από την πρώτη στιγμή! Το έχει κάνει ξανά και ξανά: όποτε δεν ελέγχει ένα αγώνα τον καταγγέλλει και τον υπονομεύει. Η τελευταία φορά που το έκανε αυτό στο χώρο της Παιδείας ήταν το Φθινόπωρο του 2011, όταν ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα καταλήψεων στα πανεπιστήμια, και η ΚΝΕ (ΜΑΣ) ψήφισε μαζί με τη ΔΑΠ το κλείσιμο των καταλήψεων!
 Αυτή τη φορά όμως η έκπληξη ήρθε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι πρόσφατα ξέραμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε όλους τους αγώνες. Μπορεί να μην έπαιρνε πρωτοβουλία γι’ αγώνες στο εργατικό κίνημα, μπορεί να μην πρότεινε σχέδιο γι’ αυτούς τους αγώνες, αλλά τουλάχιστο τους στήριζε. Σήμερα αλλάζει στάση και σπάει ένα αγώνα ο οποίος είναι επικίνδυνος για το σύστημα και την άρχουσα τάξη. Το θέμα βέβαια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πιθανά η επόμενη κυβέρνηση, ο φορέας στον οποίο εκατοντάδες χιλιάδες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για να σωθούν από την καταστροφή των Μνημονίων!
 Έτσι, μ’ αυτή την στάση θα κυβερνήσει και θα «υπηρετήσει» τα λαϊκά στρώματα ο ΣΥΡΙΖΑ;
 Όμως βγαίνουν συμπεράσματα
 Μέσα από τέτοιες εμπειρίες τα εργατικά και λαϊκά στρώματα βγάζουν συμπεράσματα! Συμπεράσματα για το σύστημα, συμπεράσματα για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, συμπεράσματα για τις ηγεσίες της Αριστεράς. Αυτό είναι το «θετικό» που μπορεί κάποιος να πει ότι προκύπτει μέσα από μια ήττα όπως τη σημερινή.
 Αυτά τα συμπεράσματα επιτρέπουν στο κίνημα να προχωρήσει στο να διεκδικήσει τον εκδημοκρατισμό και να πάρει στα χέρια του τα συνδικάτα, γιατί είναι δικά του, του ανήκουν και δεν ανήκουν στον κάθε καρεκλοκένταυρο.
 Του επιτρέπουν να βγάλει συμπεράσματα για τις σημερινές ηγεσίες της Αριστεράς και έτσι να παλέψει για το κτίσιμο μιας Αριστεράς, που δεν φοβάται, που δεν υποτάσσεται, που είναι διατεθειμένη να δώσει τη μάχη για τα εργατικά δίκαια και ενάντια στο σύστημα, μέχρι το τέλος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου