Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Δειλή, μοιραία και άβουλη ΟΛΜΕ! Ντροπή σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ!



Ανακοίνωση του «Ξ»
Οι αγωνιστές καθηγητές, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, ο κόσμος της Αριστεράς γενικά, προσπαθούν να συνέλθουν από το σοκ! Η βάση των καθηγητών ψήφισε συντριπτικά υπέρ της απεργίας αλλά η ηγεσία έκανε ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που ψήφισε η βάση!
 Η απεργία των καθηγητών ξεπουλήθηκε (αυτό είναι κάτι στο οποίο έχουμε συνηθίσει) αλλά αυτή τη φορά στο «έγκλημα» συμμετείχε η Αριστερά: τα μαζικά κόμματα, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, και τα δύο, το καθένα με το δικό του τρόπο. Συνεπή στάση υπέρ της απεργίας κράτησαν μόνο οι «Παρεμβάσεις» οι οποίες συσπειρώνουν κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς από διάφορους χώρους.
 Με ποιο δικαίωμα η ηγεσία της ΟΛΜΕ, αυτοί που εκλέχτηκαν για να εκπροσωπήσουν τον κλάδο, αποφάσισαν ότι η απόφαση δεκάδων γενικών συνελεύσεων δεν τους δέσμευε, ή δεν τους αφορούσε, έτσι ώστε να την γράψουν κανονικά στις σόλες τους; Είχαν δηλαδή κάνει την πρόταση υπέρ της απεργίας (κόντρα στην επιστράτευση) ελπίζοντας να καταψηφιστεί από τις γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών;
 Μαζικές συνελεύσεις, συντριπτικές πλειοψηφίες
Προς δυσάρεστη απ’ ότι φαίνεται έκπληξη των συνδικαλιστών, οι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν:
▪        Σε συνελεύσεις πρωτοφανούς για τα τελευταία χρόνια μαζικότητας,
▪        Με συνολική συμμετοχή που ξεπέρασε τις 20.000 και που σε μερικές συνελεύσεις έφτανε το 80% του συνόλου
▪        Και παρά το γεγονός ότι τους είχαν ήδη επιδοθεί τα χαρτιά της επιστράτευσης
▪        Που σήμαινε πως αντιμετώπιζαν την απειλή της σύλληψης, της φυλάκισης και της απόλυσης
▪        Με ποσοστά γύρω στο 90% ψήφισαν υπέρ της απεργίας (στην ουσία διαρκείας) μέσα στις εξετάσεις!
Η απεργία αυτή των καθηγητών αφορούσε όλη την κοινωνία! Όχι μόνο γιατί η Παιδεία είναι υπόθεση όλων, όχι μόνο γιατί έπρεπε να απαντηθεί η «υποκρισία» των κυβερνώντων που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα υπέρ των μαθητών, αυτών δηλαδή των οποίων το μέλλον έχουν καταστρέψει, αλλά και για ένα ακόμα λόγο: οι καθηγητές έδειξαν με τη ψήφο τους τη μαχητική τους διάθεση για να σπάσουν την επιστράτευση!
 Σήκωσαν το γάντι
Από τις αρχές του χρόνου, δεν υπάρχει σημαντική απεργία που να μην επιστρατεύεται! Η άρχουσα τάξη και τα πιστά σκυλάκια της στα ΜΜΕ, δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
 Οι καθηγητές αποφάσισαν να σηκώσουν το γάντι που είχε ρίξει ο ψευτοπαλλικαράς πρωθυπουργός. Και τότε βρήκαν απέναντί τους την ηγεσία τους, αυτήν την ίδια που είχε προτείνει την απεργία που υπερψήφισαν οι καθηγητές. Κι αυτό, παρότι και οι δάσκαλοι (στην α’βάθμια εκπαίδευση) δήλωσαν χτες ότι θα ακολουθήσουν κι αυτοί μαζί στην απεργία των καθηγητών (της β’βάθμιας).
 Η επιστράτευση δεν είναι ανίκητη!
Αν οι 80 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, ή οι 20-30.000 που ήταν στις συνελεύσεις, ή έστω το 1/3 απ’ αυτούς, οι 10.000, αρνιόντουσαν την επιστράτευση, η κυβέρνηση τι θα έκανε; Θα τους έβαζε όλους φυλακή ή θα τους απόλυε όλους; Και θα έκανε το ίδιο με τους δασκάλους; Θα έβαζε λουκέτο σε όλη την παιδεία; Και τότε τι θα έκανε το υπόλοιπο εργατικό κίνημα; Θα παρακολουθούσε με απάθεια ή θα έμπαινε στη μάχη γιατί ξέρει πως και η Παιδεία αφορά όλους, η επιστράτευση το ίδιο, το ίδιο και οι συνολικές πολιτικές της κυβέρνησης;
 Η επιστράτευση είναι στην πραγματικότητα μια μπλόφα απ’ τη μεριά του «παλλικαρά» πρωθυπουργού – μια μπλόφα που πιάνει όσο δεν υπάρχει απέναντι μια συνδικαλιστική ηγεσία που να έχει τα κότσια να παλέψει. Χρειάζεται ένας, μόνο ένας, ισχυρός κλάδος να σηκώσει το γάντι και τότε η μπλόφα θα αποκαλυφθεί. Όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τρέμουν ακριβώς την έκφραση της οργής και της μαχητικότητας των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Γι’ αυτό η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ αρνήθηκε να καλέσει απεργία για να καλύψει τους εκπαιδευτικούς παρότι τους το ζήτησε η ΟΛΜΕ! Και η απαράδεκτη ΑΔΕΔΥ κάλεσε απεργία σε διαφορετική μέρα απ’ αυτή που της ζήτησε η ΟΛΜΕ, μπαίνοντας έτσι στο παιγνίδι της γελοίας υποκρισίας αυτών που «πονάνε για τους μαθητές»! Αυτούς βέβαια, τους μαθητές, δεν τους ρώτησε κανείς!
 Ξανά λοιπόν η ίδια εικόνα: από τη μια ένα εργατικό κίνημα με εκπληκτική ιστορία και αγώνες που στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων έγραψε χρυσές σελίδες. Κι από την άλλη, μια ηγεσία κατώτερη των περιστάσεων, ένας Δούρειος Ίππος μέσα στο κίνημα.

Δεν μας αξίζουν…
Δεν μας αξίζουν αυτοί οι συνδικαλιστές. Πρέπει να φύγουν. Και στη θέση τους να αναδείξουμε αγωνιστές, που ξέρουν να σέβονται αυτούς που τους εκλέγουν, και που να είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί – η βάση δηλαδή να έχει το δικαίωμα να τους αλλάζει όταν δεν κάνουν τη δουλειά τους.
 Δεν μας αξίζει ούτε αυτή η Αριστερά.
 Το ΚΚΕ έδειξε για μια ακόμη φορά τον πραγματικό του χαρακτήρα. Πήρε θέση ενάντια σε μια πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση από την πρώτη στιγμή! Το έχει κάνει ξανά και ξανά: όποτε δεν ελέγχει ένα αγώνα τον καταγγέλλει και τον υπονομεύει. Η τελευταία φορά που το έκανε αυτό στο χώρο της Παιδείας ήταν το Φθινόπωρο του 2011, όταν ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα καταλήψεων στα πανεπιστήμια, και η ΚΝΕ (ΜΑΣ) ψήφισε μαζί με τη ΔΑΠ το κλείσιμο των καταλήψεων!
 Αυτή τη φορά όμως η έκπληξη ήρθε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι πρόσφατα ξέραμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε όλους τους αγώνες. Μπορεί να μην έπαιρνε πρωτοβουλία γι’ αγώνες στο εργατικό κίνημα, μπορεί να μην πρότεινε σχέδιο γι’ αυτούς τους αγώνες, αλλά τουλάχιστο τους στήριζε. Σήμερα αλλάζει στάση και σπάει ένα αγώνα ο οποίος είναι επικίνδυνος για το σύστημα και την άρχουσα τάξη. Το θέμα βέβαια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πιθανά η επόμενη κυβέρνηση, ο φορέας στον οποίο εκατοντάδες χιλιάδες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για να σωθούν από την καταστροφή των Μνημονίων!
 Έτσι, μ’ αυτή την στάση θα κυβερνήσει και θα «υπηρετήσει» τα λαϊκά στρώματα ο ΣΥΡΙΖΑ;
 Όμως βγαίνουν συμπεράσματα
 Μέσα από τέτοιες εμπειρίες τα εργατικά και λαϊκά στρώματα βγάζουν συμπεράσματα! Συμπεράσματα για το σύστημα, συμπεράσματα για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, συμπεράσματα για τις ηγεσίες της Αριστεράς. Αυτό είναι το «θετικό» που μπορεί κάποιος να πει ότι προκύπτει μέσα από μια ήττα όπως τη σημερινή.
 Αυτά τα συμπεράσματα επιτρέπουν στο κίνημα να προχωρήσει στο να διεκδικήσει τον εκδημοκρατισμό και να πάρει στα χέρια του τα συνδικάτα, γιατί είναι δικά του, του ανήκουν και δεν ανήκουν στον κάθε καρεκλοκένταυρο.
 Του επιτρέπουν να βγάλει συμπεράσματα για τις σημερινές ηγεσίες της Αριστεράς και έτσι να παλέψει για το κτίσιμο μιας Αριστεράς, που δεν φοβάται, που δεν υποτάσσεται, που είναι διατεθειμένη να δώσει τη μάχη για τα εργατικά δίκαια και ενάντια στο σύστημα, μέχρι το τέλος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου