Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Δελτίο Τύπου:Κοινή Αλιευτική Πολιτική



Οι Υπουργοί Αλιείας της Ε.Ε. ολοκληρώνουν τις διαπραγματεύσεις για τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής

Βρυξέλλες, 15 Μαΐου 2013 – Νωρίς το πρωί εχθές, οι Υπουργοί Αλιείας της Ευρωπαϊκής  Ένωσης ολοκλήρωσαν μία διήμερη συνάντηση σχετικά με την αναθεώρηση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑλΠ). Η συνάντηση των υπουργών στόχευε στην αξιολόγηση της πρότασης της Ιρλανδικής Προεδρίας,  έτσι ώστε να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη μεταρρύθμιση της ΚΑλΠ.

Υπενθυμίζουμε ότι το Φεβρουάριο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ μιας ριζικής μεταρρύθμισης της ΚΑλΠ για την αποκατάσταση των ιχθυαποθεμάτων χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση. Οι Υπουργοί Αλιείας της ΕΕ απέρριψαν αυτή τη φιλοδοξία και έκτοτε προσπαθούν συστηματικά να καταλήξουν σε μία συμβιβαστική θέση με το Κοινοβούλιο.

Στο χθεσινό Συμβούλιο Υπουργών Αλιείας, συμφωνήθηκαν κάποιες σημαντικές αλλαγές, μερικές από τις οποίες κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ άλλες αποφάσεις επανέρχονται στις παλαιότερες συντηρητικές θέσεις του Συμβουλίου.

«Αναγνωρίζουμε ότι το Συμβούλιο των Ευρωπαίων Υπουργών Αλιείας έχει κάνει μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση υποστηρίζοντας την αποκατάσταση των ιχθυαποθεμάτων», δήλωσε η Αναστασία Μήλιου, από το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», συντονίστρια του δικτύου Ocean2012 για την Ελλάδα και την Κύπρο. «Ωστόσο, οι υπουργοί δεν έχουν συμφωνήσει σε μια καθορισμένη ημερομηνία, στην οποία θα στοχεύουν να έχει επιτευχθεί αποκατάσταση των ευρωπαϊκών ιχθυαποθεμάτων. Αυτό θα κάνει πιο δύσκολο τον καθορισμό των ορίων αλιείας της ΕΕ, με τα οποία θα μπορέσουν τα ευρωπαϊκά ιχθυαποθέματα να ανακάμψουν χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση».

«Επίσης θεωρούμε ιδιαίτερα θετική, την απόφαση τα κράτη μέλη, να λαμβάνουν χρηματοδοτήσεις για τους αλιευτικούς τους στόλους, μόνο με την προϋπόθεση ότι πληρούν τις διαδικασίες αναφοράς στην ΕΕ, της πραγματικής αλιευτικής ικανότητας του στόλου τους. Ωστόσο, το προτεινόμενο κείμενο είναι πολύ πιο αδύναμο από την αρχική πρόταση του Συμβουλίου Υπουργών, σχετικά με το Ευρωπαϊκό  Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας» δηλώνει η κα. Μήλιου.

Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες στηρίζουν αυτή τη μεταρρύθμιση, αναμένοντας να δοθεί ένα τέλος στη λαθεμένη διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων, που στον τομέα της αλιείας εδώ και δεκαετίες στηρίζει ανεπαρκείς πολιτικές και  μηχανισμούς ελέγχου των αλιευτικών δραστηριοτήτων. Οι πολιτικές αυτές είχαν ως αποτέλεσμα τη δραματική υποβάθμιση των ιχθυαποθεμάτων στις ευρωπαϊκές θάλασσες, καθώς και το αμφίβολο μέλλον του τομέα της αλιείας στην Ε.Ε. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου