Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Από ποιους θα χρηματοδοτείται η αγροτο-οικο-γεωργία που προτείνουμε;



Μετά τη κρίση χρεών, τα επόμενα χρόνια θα έχουμε παγκόσμια διατροφική κρίση λόγω: 1) ελέγχου παραγωγής-διανομής τροφής από μεγάλες πολυεθνικές, 2) κερδοσκοπίας στο χρηματιστήριο των δημητριακών, 3) αύξησης της ζήτησης και αλλαγής του διατροφικού μοντέλου των πολυπληθών μεσαίων τάξεων που αναπτύσσονται στη νοτιοανατολική Ασία(π.χ. Κίνα, Ινδία) και 4) λόγω κλιματικών αλλαγών που οδηγούν σε μείωση και καταστροφή της παραγωγής(αλλού καύσωνες, αλλού ξηρασίες ή πλημμύρες)
Γενικότερα: το βιομηχανοποιημένο αγροτοδιατροφικό σύστημα καταναλώνει 300 μονάδες πόρων για να παράγει 100 (ενώ τα ολοκληρωμένα οργανικά συστήματα καταναλώνουν μόνο 5 μονάδες για την παραγωγή 100 μονάδων). Η μέχρι τώρα βιομηχανική γεωργία είναι δηλαδή αντιπαραγωγική. Ταυτόχρονα το συνολικό παγκόσμιο αγροτοδιατροφικό σύστημα(παραγωγή, συντήρηση, συσκευασία, ψύξη, μεταφορές γεωργ. προϊόντων, διανομή στα σουπερμάρκετς κ.λπ.) είναι υπεύθυνο σχεδόν για το 50% του φαινομένου του «θερμοκηπίου» και άρα για τις κλιματικές αλλαγές. Και αυτό αφορά και την Ε.Ε., που υποτίθεται πρωτοστατεί στη προστασία του κλίματος και θέλει μέχρι το 2020 να μειώσει τις εκπομπές στο 20%.

Ειδικά για την Ε.Ε:

      Ο αγροτικός τομέας είναι ο μοναδικός με κοινή πολιτική(ΚΑΠ). Υπάρχει Ιδιαίτερος προϋπολογισμός(55 δισ. τα πρώτα χρόνια, 0,5%  του ΑΕΠ της ΕΕ, μειούμενος στη συνέχεια). Κάθε πολίτης συνεισφέρει 2 Ε τη βδομάδα περίπου για χρηματοδότηση ΚΑΠ 
      Στην ΕΕ των 27(2007): έχουμε 13 εκ. γεωργοί στα 500 εκ κατοίκους(3% στον συνολικό και 5% στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό) και 185 εκατομ. καλλιεργούμενα εκτάρια.
      Η Ε.Ε. είναι ο πρώτος μεγαλύτερος εισαγωγέας και ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας γεωργικών, αλλά με θετικό οικονομικό ισοζύγιο(εξάγει μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας προϊόντα διατροφής)
      2007-2013 είχαμε: μείωση κατά 5% ανά έτος στις άμεσες ενισχύσεις(τις μεγαλύτερες από 5000 Ε), εύνοια μεγάλων αγροτικών μονάδων, κύρια της βορειοκεντρικής Ευρώπης. Τα εθνικά κράτη ενδιαφέρονται μόνο για επιδοτήσεις του πρώτου πυλώνα(στήριξη παραγωγής και τιμών εξολοκλήρου από ΕΕ) και όχι  για στήριξη υπαίθρου(όπου υπάρχει συγχρηματοδότηση)
      Ελλάδα: 2000-2008 είχαμε μείωση αγροτικού εισοδήματος κατά 19,9%(ΕΕ: αύξηση 15,9% το ίδιο διάστημα), το 2009 καταβλήθηκε μόνο του 50-60% των επιδοτήσεων.
      Τα αιτήματα των εναλλακτικών αγροτικών οργανώσεων για την νέα ΚΑΠ(2013-2020): σύνδεση ενισχύσεων με κοινωνικές δράσεις και κριτήρια κοινωνικής-περιβαλλοντικής-κλιματικής προστασίας, διατήρησης βιοποικιλότητας και στήριξης μικρών ολοκληρωμένων αγροτικών μονάδων. Απαγόρευση καλλιέργειας Γ.Τ.Ο. Ανάπτυξη υπαίθρου σαν ποιοτικού χώρου διαμονής-εργασίας. Παραγωγή ποιοτικών υγιεινών προϊόντων. Σύνδεση παραγωγών καταναλωτών στα πλαίσια τοπικής αγοράς.
      Αλλά αυτά τα αιτήματα δεν πέρασαν στην νέα ΚΑΠ. Ο στόχος της θα είναι πλέον η εταιρική γεωργική παραγωγή με τραπεζικά χρηματοπιστωτικά εργαλεία(περισσότερα στο: http://www.topikopoiisi.com/3/post/2013/03/56.html )
Άρα στα πλαίσια της Ε.Ε. δεν είναι δυνατή η στροφή στη γεωργία που προτείνουμε, εκτός αν αλλάξουν σύντομα τα πράγματα, που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Επομένως αν θέλουμε την αγροτο-οικο-γεωργία δεν θα πρέπει να στηριχθούμε στις επιδοτήσεις της Ε.Ε, αλλά στις δικές μας δυνάμεις για να πετύχουμε αυτοδυναμία. Με δικούς μας εθνικούς πόρους να στηριχθούν οι νέοι αγρότες για να στραφούν όχι σε επιλέξιμες επιδοτούμενες από την Ε.Ε. καλλιέργειες-εκτροφές, αλλά να δημιουργήσουν ομάδες παραγωγών και ολοκληρωμένα αγροκτήματα (http://topikopoiisi.blogspot.gr/2010/09/blog-post_09.html) για τη παραγωγή αγροδιατροφικών προϊόντων που θα ικανοποιούν τις διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου