Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Από ποιους θα χρηματοδοτείται η αγροτο-οικο-γεωργία που προτείνουμε;



Μετά τη κρίση χρεών, τα επόμενα χρόνια θα έχουμε παγκόσμια διατροφική κρίση λόγω: 1) ελέγχου παραγωγής-διανομής τροφής από μεγάλες πολυεθνικές, 2) κερδοσκοπίας στο χρηματιστήριο των δημητριακών, 3) αύξησης της ζήτησης και αλλαγής του διατροφικού μοντέλου των πολυπληθών μεσαίων τάξεων που αναπτύσσονται στη νοτιοανατολική Ασία(π.χ. Κίνα, Ινδία) και 4) λόγω κλιματικών αλλαγών που οδηγούν σε μείωση και καταστροφή της παραγωγής(αλλού καύσωνες, αλλού ξηρασίες ή πλημμύρες)
Γενικότερα: το βιομηχανοποιημένο αγροτοδιατροφικό σύστημα καταναλώνει 300 μονάδες πόρων για να παράγει 100 (ενώ τα ολοκληρωμένα οργανικά συστήματα καταναλώνουν μόνο 5 μονάδες για την παραγωγή 100 μονάδων). Η μέχρι τώρα βιομηχανική γεωργία είναι δηλαδή αντιπαραγωγική. Ταυτόχρονα το συνολικό παγκόσμιο αγροτοδιατροφικό σύστημα(παραγωγή, συντήρηση, συσκευασία, ψύξη, μεταφορές γεωργ. προϊόντων, διανομή στα σουπερμάρκετς κ.λπ.) είναι υπεύθυνο σχεδόν για το 50% του φαινομένου του «θερμοκηπίου» και άρα για τις κλιματικές αλλαγές. Και αυτό αφορά και την Ε.Ε., που υποτίθεται πρωτοστατεί στη προστασία του κλίματος και θέλει μέχρι το 2020 να μειώσει τις εκπομπές στο 20%.

Ειδικά για την Ε.Ε:

      Ο αγροτικός τομέας είναι ο μοναδικός με κοινή πολιτική(ΚΑΠ). Υπάρχει Ιδιαίτερος προϋπολογισμός(55 δισ. τα πρώτα χρόνια, 0,5%  του ΑΕΠ της ΕΕ, μειούμενος στη συνέχεια). Κάθε πολίτης συνεισφέρει 2 Ε τη βδομάδα περίπου για χρηματοδότηση ΚΑΠ 
      Στην ΕΕ των 27(2007): έχουμε 13 εκ. γεωργοί στα 500 εκ κατοίκους(3% στον συνολικό και 5% στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό) και 185 εκατομ. καλλιεργούμενα εκτάρια.
      Η Ε.Ε. είναι ο πρώτος μεγαλύτερος εισαγωγέας και ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας γεωργικών, αλλά με θετικό οικονομικό ισοζύγιο(εξάγει μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας προϊόντα διατροφής)
      2007-2013 είχαμε: μείωση κατά 5% ανά έτος στις άμεσες ενισχύσεις(τις μεγαλύτερες από 5000 Ε), εύνοια μεγάλων αγροτικών μονάδων, κύρια της βορειοκεντρικής Ευρώπης. Τα εθνικά κράτη ενδιαφέρονται μόνο για επιδοτήσεις του πρώτου πυλώνα(στήριξη παραγωγής και τιμών εξολοκλήρου από ΕΕ) και όχι  για στήριξη υπαίθρου(όπου υπάρχει συγχρηματοδότηση)
      Ελλάδα: 2000-2008 είχαμε μείωση αγροτικού εισοδήματος κατά 19,9%(ΕΕ: αύξηση 15,9% το ίδιο διάστημα), το 2009 καταβλήθηκε μόνο του 50-60% των επιδοτήσεων.
      Τα αιτήματα των εναλλακτικών αγροτικών οργανώσεων για την νέα ΚΑΠ(2013-2020): σύνδεση ενισχύσεων με κοινωνικές δράσεις και κριτήρια κοινωνικής-περιβαλλοντικής-κλιματικής προστασίας, διατήρησης βιοποικιλότητας και στήριξης μικρών ολοκληρωμένων αγροτικών μονάδων. Απαγόρευση καλλιέργειας Γ.Τ.Ο. Ανάπτυξη υπαίθρου σαν ποιοτικού χώρου διαμονής-εργασίας. Παραγωγή ποιοτικών υγιεινών προϊόντων. Σύνδεση παραγωγών καταναλωτών στα πλαίσια τοπικής αγοράς.
      Αλλά αυτά τα αιτήματα δεν πέρασαν στην νέα ΚΑΠ. Ο στόχος της θα είναι πλέον η εταιρική γεωργική παραγωγή με τραπεζικά χρηματοπιστωτικά εργαλεία(περισσότερα στο: http://www.topikopoiisi.com/3/post/2013/03/56.html )
Άρα στα πλαίσια της Ε.Ε. δεν είναι δυνατή η στροφή στη γεωργία που προτείνουμε, εκτός αν αλλάξουν σύντομα τα πράγματα, που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Επομένως αν θέλουμε την αγροτο-οικο-γεωργία δεν θα πρέπει να στηριχθούμε στις επιδοτήσεις της Ε.Ε, αλλά στις δικές μας δυνάμεις για να πετύχουμε αυτοδυναμία. Με δικούς μας εθνικούς πόρους να στηριχθούν οι νέοι αγρότες για να στραφούν όχι σε επιλέξιμες επιδοτούμενες από την Ε.Ε. καλλιέργειες-εκτροφές, αλλά να δημιουργήσουν ομάδες παραγωγών και ολοκληρωμένα αγροκτήματα (http://topikopoiisi.blogspot.gr/2010/09/blog-post_09.html) για τη παραγωγή αγροδιατροφικών προϊόντων που θα ικανοποιούν τις διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου