Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Γιατί στρώνετε το δρόμο στους Νεοναζί;



του Γιώργου Στάμκου 
 
Μπορούμε να λέμε, να αποδοκιμάζουμε και να κατηγορούμε τον Αδόλφο Χίτλερ για πολλά, αλλά τουλάχιστον πρέπει να παραδεχτούμε ένα: ήταν εξ' αρχής ειλικρινής ως προς τις προθέσεις του. Όποιος απλά διαβάσει το Mein Kampf αναγνωρίζει αμέσως πως ο μελλοντικός Φίρερ είχε από νωρίς προειδοποιήσει τους λαούς της Ευρώπης για τα αιμοβόρα και ανθρωποκτονικά του σχέδια.
Μέσα στις σελίδες της “αυτοβιογραφίας” του ο Χίτλερ μιλούσε απροκάλυπτα για το μίσος και ποτέ για την αγάπη, για την κατάλυση της δημοκρατίας, την επιβολή της δικτατορίας, την εξόντωση των Εβραίων, την κατάκτηση “ζωτικού χώρου”, την επίθεση στη σλαβική ανατολή, την υποδούλωση των λαών της Ευρώπης και πολλά ακόμη φοβερά και τρομερά.

“Εάν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και οι λαοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το Mein Kampf τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του (1925-1932), θα είχαν βρει σ’ αυτό όλες τις λεπτομέρειες της τραγωδίας που χρειάστηκε να βιώσουμε στην σκοτεινή περίοδο 1933-1945. Γιατί πέρα από οποιαδήποτε φιλολογική, πολιτική ή κοινωνιολογική ερμηνεία, το Mein Kampf είναι η πρώτη στην ιστορία εκ των προτέρων καταγραφή και δημοσιοποίηση του σχεδίου ενός εφιαλτικού μαζικού εγκλήματος εκ προμελέτης, απέναντι στην οποία τα δυνάμει θύματά του αντέδρασαν με μια ανερμήνευτη και ασυγχώρητη ελαφρότητα” (Κλεάνθης Γρίβας, από την εισαγωγή στο βιβλίο Ο Αγών Μου, εκδ. Κάκτος).

Το δίδαγμα από αυτή την ιστορία είναι πως όσοι θεώρησαν τότε τον Χίτλερ ως έναν ακόμη “γραφικό” και “φανατικό”, ως έναν “ακίνδυνο τρελάρα της μπυραρίας” και δεν πήραν στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις του και δεν έκαναν τίποτε εγκαίρως για να τον εμποδίσουν, αργότερα το πλήρωσαν πολύ ακριβά. Βεβαίως και οι συνθήκες της ηττημένης Μεσοπολεμικής Γερμανίας ευνόησαν την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού (Ναζισμού), με την χρεοκοπία, τον υπερπληθωρισμό και την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας. Και είναι αλήθεια πως ο Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα υποστήριξαν ουσιαστικά τη χρεοκοπία της Γερμανίας, διότι διαφορετικά πως θα “πουλούσαν” τις ανορθόδοξες και ανθρωποθυσιαστικές τους θεωρίες σϳ ένα απαιτητικό και πολυποίκιλο εκλογικό σώμα; Η περίφημη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919-1933), που έπρεπε ταυτόχρονα να πληρώνει υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις και να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες Κράτος Πρόνοιας, δεν ήταν σε θέση να αμυνθεί αποτελεσματικά, αλλά ούτε και αντιστάθηκε, όπως θα έπρεπε και τελικά έπεσε σαν “ώριμο φρούτο”.

Γι' αυτό και η ρητορική του Χίτλερ, που έστρεφε τα βέλη της τόσο κατά του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όσο και κατά του ανερχόμενου προλεταριάτου, βρήκε αρκετούς οπαδούς τόσο ανάμεσα στους Γερμανούς μικρομεσαίους, όσο και μεταξύ της εργατικής τάξης της χώρας. Τα 2/5 των ψήφων προς το NSDAP (Ναζιστικό Κόμμα) σε κάποιες γερμανικές περιφέρειες προέρχονταν από την εργατική τάξη, προς έκπληξη των Γερμανών κομουνιστών: “Ω ναι, παραδεχόμαστε πως έχουμε συμμαχήσει με τους εθνικοσοσιαλιστές. Ο Μπολσεβικισμός και ο Φασισμός έχουν κοινό στόχο: την καταστροφή του καπιταλισμού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Για να πετύχουμε αυτό το στόχο κάθε μέσο είναι δικαιολογημένο” έλεγε ένας πρώην κομμουνιστής ηγέτης της Σαξονίας (Niall Ferguson, Ο Πόλεμος στον Κόσμο, σελ. 415). Η γερμανική λαϊκή Δεξιά επίσης συμμάχησε κι έστρωσε το δρόμο προς την εξουσία στους Ναζί συμμετέχοντας έτσι σε μια Αντεπανάσταση απέναντι σε μια Επανάσταση που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.

Συμπερασματικά, σε συνθήκες οικονομικής και όχι μόνον κρίσης, μια Δημοκρατία εμφανίζεται εξαιρετικά ευάλωτη, ειδικά αν δεν έχει διάθεση να υπερασπιστεί δυναμικά την ύπαρξή της απέναντι σε όσους, απροκάλυπτα, την απειλούν.

Ας έρθουμε τώρα στην περίπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας, που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, τη μακροχρόνια ύφεση, υποδουλωμένη στην Τρόικα και στα Μνημόνια, με το λαό της εξαθλιωμένο από την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας. Και στην περίπτωσή μας παρατηρείται μια πρωτοφανής άνοδος του Νεοναζισμού, όπως τουλάχιστον εκφράζεται μέσα από τη δημοσκοπική, και όχι μόνο, άνοδο της Χρυσής Αυγής, που απειλεί ανοικτά την κοινωνία με το ρατσισμό και τη βία της. Όπως και στην περίπτωση του Χίτλερ και των Ναζί, έτσι και σήμερα η  -κάθε άλλο παρά γραφική- Χρυσή Αυγή δεν το κρύβει πως μισεί τον κοινοβουλευτισμό, εχθρεύεται τη Δημοκρατία, θέλει να εξαφανίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, να επιβάλει με τη βία τις απόψεις της, να εξοντώσει ή να διώξει τους μετανάστες, να κάνει πόλεμο με τους γείτονες μας κι ένα σωρό άλλα φοβερά και τρομερά. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι: η Δημοκρατία θα πρέπει να παρακολουθεί αμήχανη και διστακτική το αιμοβόρο τέρας να μεγαλώνει στον κόρφο της, ή θα πρέπει να αναλάβει εγκαίρως δράση για να υπερασπιστεί τις αξίες της κι εν τέλει την ύπαρξή της;

Δυστυχώς αυτό που παρατηρούμε είναι πως ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων που συνιστούν το “δημοκρατικό τόξο” παραμένει αμήχανο και διστακτικό -προσδοκώντας ίσως μικροκομματικά οφέλη-, την ώρα που θα έπρεπε να αναλάβει δράση για να υπερασπιστεί το αυτονόητο. Αυτό προκύπτει κυρίως από την στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στον προτεινόμενο αντιρατσιστικό νόμο, που θυμίζει πως “όποιος δε θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει”. Τι είναι αυτό που εμποδίζει τη Ν.Δ. -προβάλλοντας συνεχώς διαδικαστικά προσκόμματα και διάφορα άλλα φτηνά τερτίπια- να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι στον προτεινόμενο νόμο και στη απροκάλυπτα νεοναζιστική Χρυσή Αυγή γενικότερα;  Αν και ανήκει στο λεγόμενο "δημοκρατικό τόξο" το κόμμα του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά -που μόνο στη θεωρία είναι πλέον κεντροδεξιό και φιλελεύθερο-, συνεχώς χαϊδεύει τ' αυτιά των Νεοναζί, αποφεύγοντας να πάρει ξεκάθαρη θέση εναντίον τους, να καταδικάσει την ωμή βία και το ρατσισμό τους, ψαρεύοντας σε θολά νερά...
Η αλήθεια είναι πως η Ν.Δ. έχει προ πολλού απολέσει το “μεσαίο χώρο” και την κεντρώα/φιλελεύθερη βάση της, την οποία πρώτος οικοδόμησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, και κινείται προς τα ακροδεξιά. Τείνει να καταστεί έτσι ένα κλασικό συντηρητικό/δεξιό κόμμα που διαπρέπει στην ικανότητα να κινητοποιεί τον αντιμεταναστευτικό ζήλο των δυσαρεστημένων συντηρητικών και φοβικών ψηφοφόρων της και να τον χρησιμοποιεί κατόπιν ως πολιτικό όπλο. Είναι άλλωστε γνωστό πως ο κοινωνικός πυθμένας, ειδικές σε εποχές κρίσης, έχει την τάση να συνέχεται και να παράγει ανορθολογισμό και συνωμοσιοπαράνοια, που συχνά εκφράζεται σε τυφλό μίσος απέναντι στους άλλους και τους διαφορετικούς.

Βέβαια από τη δεκαετία του 1990 η Δεξιά βρέθηκε παντού στην Ευρώπη αιχμάλωτη των πολιτικών θέσεων της ακροδεξιάς, παίζοντας το χαρτί της αντιμετανάστευσης και χρησιμοποιώντας τεχνικές διαχείρισης φόβου έναντι των ψηφοφόρων τους, που κατηγορούσαν τους αλλοδαπούς ότι ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας, της ανεργίας, της ανασφάλειας κ.α. Έτσι, αντί η Δεξιά να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός νέου μεταεθνικού μοντέλου συμμετοχικής δημοκρατίας σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία βασισμένη στην πολιτιστική ποικιλομορφία και στο σεβασμό της διαφορετικότητας, άρχισε να υποστηρίζει την κλειστοφοβική ιδέα της «Ευρώπης-Οχυρού», που αποτελεί και το όνειρο κάθε Ευρωπαίου ακροδεξιού.

Η πολιτική αυτή δεν υπήρξε -και ούτε πρόκειται να υπάρξει- δημιουργική και το μόνο της αποτέλεσμα ήταν να ρίχνει «νερό στο μύλο» των Νεοναζί. Όποιος σπέρνει ανέμους θα θερίσει στο τέλος θύελλες.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του  περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου